ንየሱስ ብኽብረትን ብግርማን ተቐልዒሉ ንርእዮ፣ ንሱ ኸኣ ከምቲ ዓዋትን ዘውዲ ዝደፍአን መድሓኒ ምዃኑ ንብዙሓት ደቂ ናብ ክብሪ ይመርሕ ኣሎ (እብ. 2:10)። ክብሪ ዕድልና እዩ፣ ከመይሲ ኣብኡ ዘሎ ንስዕብ ኣሎና። እዚ ንሰብ እምነት ኩሉ ሓቂ እዩ፣ ግናኸ ብምርኣይ ንዝመላለሱ ኣይኮነን፣ ንሕና ኸኣ ካብቲ «ዝርአ ነገራት» ዝብል ብልጭልጭ ክንጥንቀቕ ኣሎና፣ እዚ ኸኣ ንጽቡቕ ራእይ እምነት የደብዝዞ፣ ብዙሕ ግዜ ኸኣ ንክርስትያን ንሰብ ናብ ምፍራህ፣ ወይ ናብ ምምስጋንን ምፍላጥን ይወስዶ። ግናኸ እቲ ዝዓበየ ሰብ ዕድል ክህበና ኣይክእልን እዩ። ሞት ጐይታኦም እዩ፤ ንመብጽዓኦም የላግጸሉ፣ ንኹሉ ተስፋኦምን ትምኒቶምን የፍርሶ። ኩሉ መዓልቲ ንእዚ መሰኻኽር እዩ።
ምምካሕ ሓርበኛታት፣ ግርማ ስልጣን፣
ኩሉ ውበት፣ ኩሉ ሃብቲ ዝሃበ፣
ዘይተርፍ ሰዓት ብሓደ ይጽበ፣
መገዲ ክብሪ ናብ መቓብር ጥራይ ይመርሕ።
ድሕሪ መቓብር ኣብ ክርስቶስ ጥራይ እምበር ካልእ ተስፋ የለን። ንሞት ስዒሩዎ፣ ንሓይሊ ሞት ዝነበሮ፣ ንዲያብሎስ፣ ኣጥፊኡዎ፣ እቶም ብፍርሂ ሞት ምሉእ ህይወቶም ባሮት ዝነበሩ ምእንቲ ኼድሕኖም (2:14–15)። ብእኡ ኸኣ ዘየሕፍር ተስፋ ኣሎና። ንሱ ኣየሕፍረናን፣ ንደቁ ኣብ ክንክኑ ዘንበረ ኣምላኽ ከኣ ኣይሓስውን። ንሱ ዓቢ መራሒ ጥራይ ኣይኮነን፣ ግናኸ «ኣብቲ ናይ ኣምላኽ ነገር መሓርን እሙንን ሊቀ ኻህናት» እዩ፣ ምእንታና ኸኣ ምልጃ ንምግባር ኩሉ ግዜ ህያው እዩ። ስሙ ክብሪ ዝመልኦ እዩ፣ ኢዱ ኸኣ ኩሉ ዝኽእል እዩ፣ ግናኸ ልቡ ለዋህ እዩ። ብግብሩ ኣድናቖትና ረኺቡ፣ ግናኸ ብፍቕሩ ልብና ረኺቡ።
