ልዑል ፍልጠት
ሎሚ ብፍልጠት፣ ብቴክኖሎጂን ብኣእምሮን ኣዝዩ ዝማዕበለ ዘመን ኢና ንነብር ዘሎና። ፍልጠት ኣብ መላእ ዓለም ብቕልጡፍ ይውስኽ ኣሎ። ሰባት፣ ከምቲ ብቐሊሉ እንዛረቦ፣ ካብ ዝኾነ እዋን ንላዕሊ ብልሕታት እዮም። ፍልጠት ሰብ ግን ኣበይ ኣብጺሑና?
ብብዙሕ መገዲ፣ ዓለም ሎሚ ካብ ዝኾነ እዋን ንላዕሊ ኣብ ዝኸፍአ ኩነታት ህውከትን ምድንጋርን ትርከብ።
እዚ ዝሓለፈ 100 ዓመት ኣብ ሳይንስን ቴክኖሎጂን ዘይተሰምዐ ምዕባለታት ተራእዩ፣ ግን ምስዚ ምዕባለታት እዚ ብሓባር ኣብ ማሕበራዊ ምብትታን፣ ዓለምለኻዊ ጽልኢ፣ ኣድልዎ፣ ውግኣትን ወረ ውግኣትን ምውራድ ተራእዩ።
እዚ ኩሉ ንሓደ ጊዜ ምስቲ ጳውሎስ «ልዑል ፍልጠት ክርስቶስ የሱስ ጐይታይ» ዝበሎ ኣነጻጽሮ (ፊልጲ 3:8 NKJV)። ፍልጠት ሰብ ንጥቕሚ ሰባት ብዙሕ ጊዜ ዘስግእ ክመስል ከሎ፣ ፍልጠት ክርስቶስ ግን የዕብይ – ምድሓን ነፍሲ፣ ምዕባለ መንፈስ ሰብ፣ ምዕባለ ፍቕሪ ሰብ።
ፍልጠት ኣብ ዓለም ሰብ ንስስዔና፣ ቅንኣትናን ንኻልኦት ዘይምግደስናን ከምዘዕቢ ሓቂ እዩ። ፍልጠት ክርስቶስ ግን ኣብቲ መሰረት ህላዌና ይቕይረና፣ ኣብ ነፍስና ድማ እቲ ዘነቓቕሕ ፍቕሪ ኣምላኽ ይተኽል። እዚ ኣብ ዓለም ዘሎ ዓቢ ድሌት «ወንጌል ክርስቶስ፣ ንኹሉ ዝኣምን ሓይሊ ኣምላኽ ንምድሓን እዩ እሞ» (ሮሜ 1:16) ከምዘሎ ከርእየና ይግባእ።
ኣብዚ ዘመን ዘይምርግጋእ፣ ህውከትን ምድንጋርን፣ «ልዑል ፍልጠት ክርስቶስ» ልዕል ኣቢልና ንሓዞ፣ ከመይሲ እዚ ኣብ መሬታዊ ኣቕሑ ዘሎና መዝገብ እዩ (2 ቈረንቶስ 4:7)። ኩሉ ካልእ ፍልጠት ጽቡቕ ክኸውን ይኽእል፣ ፍልጠት «ክርስቶስ የሱስ ጐይታይ» ግን ልዑል እዩ!
