ሓንሳብ ሓንቲ በጊዕ ክትመውት ርእየ። ኣዝዩ ዘንቀጥቅጥ፣ ኣዝዩ ዘሰንብድ ትርኢት ነበረ።
ናብቲ መቕተሊ ቦታ ምስ ተምጽአት፣ ብፍላይ ፍቕርቲ ትመስል ነበረት። ቈልዑ ክሕቕፍዋ ምፈተዉ ነይሮም። ንኣሽቱ ናይ ኵሉ ዓይነት እንስሳታት ፍቑራት እዮም—ድሙ፣ ከልቢ፣ ጫቚ፣ ዕያሉን ጭራሹን—ግን በጊዕ ብፍላይ ትስሕብ እያ።
ኣብኡ ደው ኢላ ከላ፣ ስእሊ ንጽህና ነበረት። ጻዕዳ ጸጕራ፣ ብዘይ ጉድለት፣ ንጽህና ትመስል ነበረት። ልእምትን ህዱእን፣ ሓገዝ ዘይብላን ምክልኻል ዘይብላን ነበረት። ኣዒንታ ብፍላይ ገላጺ ነበራ፤ ብዛዕባ ፍርሒ፣ ጓሂን ስምዒትን ይዛረባ ነበራ። ከምዚ ዝኣመሰለ ንእሽቶ፣ ከምዚ ዝኣመሰለ ጽቡቕ ነገር ክመውት ዘለዎ ምኽንያት ዘየለ ይመስል ነበረ።
ሕጂ እግሩ ተኣሲሩ እታ ጓሂ ዝመልኣ በጊዕ ኣብ ጐድና ተደፊኣ፣ ከም ዝመውት ዝፈልጥ ይመስል ብኸቢድ ትንፋስ ትወስድ ነበረት። ብሓንቲ ብልሓተኛ ምንቅስቓስ፣ እቲ ሓራዲ ነቲ ካራ ኣብ ልዕሊ ሕቖኣ ኣሕለፎ። ደም ናብ ምድሪ ፈሰሰ። እቲ ንእሽቶ ኣካል ብሞት ስቓይ ተንቀጥቀጠ፣ ድሕሪ ሓጺር ግዜ ኸኣ ደው በለ። እታ ልእምቲ በጊዕ ሞይታ ነበረት።
ገሊኦም ተዓዘብቲ ካብቲ ትርኢት ገጾም ኣግልገሉ፤ ንምርኣይ ኣዝዩ ጓሂ ዝመልኦ ነበረ። ካልኦት ንንብዓቶም ይደርዙ ነበሩ። ዝኾነ ሰብ ክዛረብ ኣይደለየን።
ብእምነት ካልእ በጊዕ ክትመውት እርኢ ኣለኹ—በጊዕ ኣምላኽ። ኣዝዩ ብሩኽ፣ ኣዝዩ ዘሰንብድ ትርኢት እዩ።
እዛ በጊዕ ብምሉኡ ፍቕርቲ እያ፣ ኣብ መንጎ ዓሰርተ ሽሕ ዝበለጸት፣ ካብ ጽቡቓት ዝበለጸት። ናብቲ መቕተሊ ቦታ ምስ ተምጽአት፣ ኣብ ንኡስ ዕድመኣ እያ ዘላ።
ንጽህቲ ጥራይ ኣይኮነትን—ቅድስቲ፣ ዘይጐዳኢት፣ ዘይረኸሰት፣ ካብ ሓጥኣን ዝተፈልየት፣ ብዘይ ነጥብን ብዘይ ጉድለትን እያ። ከምዚ ዝኣመሰለ ንጽህቲ ሰብ ክትመውት ዘለዋ ምኽንያት ዘየለ ይመስል።
ግን እቶም ገዳሎ ንእኡ ሒዞም ኣብ መስቀል፣ ኣእዳዉን ኣእጋሩን፣ ሰቐልዎ። ኣብኡ ኸኣ ንሓጥኣን ከም ምትካእ፣ ዝተሓወሱ ስቓያትን ሽበራታትን ሲኦል ተሰቕለ። በዚ ኵሉ እዋን ኣዒንቱ ብፍቕርን ይቕረታን ዝመልኣ ነበራ።
ሕጂ ግዜ ስቓዩ ተወዲኡ። ንመንፈሱ ኣውጺኡ ኣካሉ ኣብ መስቀል ተንጠልጢሉ ጸንሐ። ሓደ ወተሃደር ጐድኑ ወግአ፣ ደምን ማይን ከኣ ፈሰሰ። በጊዕ ኣምላኽ ሞይታ ነበረት።
ልበይ መልአ። ትኩስ ንብዓት ብዘይ ምቁራጽ ፈሰሰ። ኣብ ኣጕልበተይ ወዲቐ ኣመስግኖን ኣመስግኖን! ንምሕሳብ ጥራይ—ንሱ ምእንታይ ሞተ! ፈጺመ ፍቕሩ ኣየቋርጽን።
