ኣብዛ ዓንቀጽ እዚኣ ኩሉ በረኸት መዝሙር 23 ተንጠልጢሉ ኣሎ፣ ብዙሓት እውን እዮም። ግናኸ ኣስተብህል፣ «እግዚኣብሔር ጓሳ እዩ» ዘይኮነስ፣ «እግዚኣብሔር ጓሳይየይ እዩ» እዩ፤ እዚ ውልቃዊ ጉዳይ እዩ፣ ብዕምቆት ከምኡ እውን ብፍሉይ ውልቃዊ። ሓደ መንእሰይ ሓደ መዓልቲ «እቲ ንስኻ ነገራት እትገልጸሉ ውልቃዊ ኣገባብ ኣይፈቱን እየ» በለኒ። «እዚ እዩ ድማ ዘይድሓንካሉ ምኽንያት» ዝብል መልሰይ ነበረ። «እግዚኣብሔር ጓሳይየይ እዩ» ክትብል እንተ ዘይከኣልካ፣ ኣይድሓንካን ኢኻ። ኣይትፈልጦን ኢኻ፣ ከምኡ እውን ደቀ መዝሙሩ ኣይኮንካን። ከመይ ጌርካ ናብዚ ክትመጽእ ትኽእል?
ሓንቲ ጓል ኣዝያ ሓሚማ ነበረት፣ ብዛዕባ ድሕነት ነፍሳ ድማ ኣዝያ ተጨኒቓ ነበረት። ሓደ ሰብ ብፖስታ ሓንቲ ካርድ ናይ ቅዱስ ጽሑፍ ሰደደላ። እቲ ጽሑፍ ከምዚ ይብል ነበረ፡ የሱስ ከምዚ በለ፡ «ኣባጊዔይ ድምጸይ ይሰምዓ፣ ኣነ ድማ እፈልጠን፣ ንሳተን ድማ ይስዕባኒ። ኣነ ድማ ዘለኣለማዊ ህይወት እህበን፣ ከቶ ድማ ኣይጠፍኣን፤ ሓደ እኳ ኻብ ኢደይ ኣይነጥቀንን» (ዮሃንስ 10፡27–28)። ነዘን ዘደንቕ ቃላት ኣንበበተን እሞ ንባዕላ «ሓንቲ ኻብ ኣባጊዑ ምዃነይ ክዛረብ እንተ ዝኽእል፣ ሓጎስ ምኾነኒ» በለት። ግናኸ ክትብሎ ኣይከኣለትን እሞ ብሽቕሽቕታ ነታ ካርድ ደርበየታ። እታ ካርድ ኣብ ልዕሊ እቲ መደቀሲ ምስ ወደቐት፣ ተገልበጠት እሞ ብንብዓታ ገይራ ኣብ ካልእ ገጽ ዘለዋ ቃላት ከም ዘየስተብሃለትሎም ረኣየት፡ «እዚ እሙን ቃል እዩ እሞ ንኹሉ ምቕባል ዝግባእ እዩ፣ ክርስቶስ የሱስ ንሓጥኣን ንምድሓን ናብ ዓለም መጸ» (1 ጢሞ. 1፡15)። ነዘን ቃላት ምስ ኣንበበተን፣ ብርሃን ናብ ነፍሳ ኣተወ እሞ «እንተ ዘይኮንኩ በጊዕ፣ ሓጥእ እየ፣ ክርስቶስ የሱስ ድማ ንሓጥኣን ንምድሓን ናብ ዓለም መጸ፣ ስለዚ ንዓይ ንምድሓን መጸ!» ኢላ ጮኸት። ሽዑ እቶም የሱስ ጐይታና ዘድሕኖም ሓጥኣን እቶም ከቶ ዘይጠፍኡ ኣባጊዕ ምዃኖም ተረድኣ።
ክንደይ ዘደንቕ ድሕንነት ኣሎኩም ኩልኹም ደቅታት መጓሰ ክርስቶስ። ንሱ ንምድሓንኩም ሞተ፤ ንሱ ንምሕላውኩም ይነብር። እታ ሓይሊ ሞት ዝሰባበረት ኢድ ንዓኻትኩም ብዘለኣለማዊ ድሕንነት ትሕዝኩም። ዘለኣለማዊ ፍቕርን ኩሉ ዝኽእል ሓይልን ኣብቲ ህይወቱ ምእንታኹም ዝሃበ ጽቡቕ ጓሳ ተዋሃሂዱ ኣሎ። ንዘለኣለም ድሑናት ኢኹም።
