ሓንቲ ኣደ ንንእሽቶ ወዳ፡ «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ፡ ኣይደልን እየ» ኢላ ከም ናይ ንግሆ ቃል መሃረቶ። ምሸት ድማ ክደግሞ እንተኽኢሉ ሓተተቶ። ንሱ ድማ ብኡብኡ፡ «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ፡ ስለዚ ኣይደልን እየ» ኢሉ መለሰ።
እዚ ቃል እዚ ብርግጽ ናይ መጽሓፍ ቅዱስ ቃል ኣይነበረን፣ ግናኸ ነቶም «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ» ኢሎም ካብ ልቦም ዚብሉ ሰባት፣ ካልኦት ዚምነይዎም ብዙሓት ነገራት ከም ዘይደልዩ ክንደይ ዘደንቕ ሓቂ እዩ። ንዓለም ኣይደልይዋን፣ ብውሽጣ ዘሎ ምብራቕ ኣይስሕቦምን።
ዝጣዕመ ዛንታ ሰሚዖም፣ ሓቀኛ ረብሓ ድማ ረኺቦም። ብዙሕ ካብቲ ኣብ ዓለም ዘሎ መከራን ዘይምርዳእን፡ ሰባት ዘይብሎም ነገራት ብምምራሕን ነቶም ዘለዎም ብምቕናእን ዚመጽእ እዩ። ትርጉም ናይቲ «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ» ዚብል ቃል እንተ ፈሊጥና፡ ካብዚ መከራ እዚ ክንድሕን ኢና።
እቲ ናይ ህጻን ትርጉም ናይቲ ቃል፡ ንዓለም ንምሓዝን ድሕሪ ፍስሃኣ ንምስዓብን ንዚፍተኑ ሰባት፡ «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ፡ ስለዚ ኣይደልን እየ» ኢሎም ክዛረቡ ይሕግዞም።
ኣብ ፍቕሩ ዝረኸብክዎ መዝገብ ኣብ ታሕቲ ሓዋሲ ገይሩኒ። ከም ክርስትያንን እሙንን ኣብ ከተማ ከንቱነት፣ ካብ ኩሉ እቲ ባህ ዜብል ነገራት ክርሕቑን ንድምጺ እቶም ኣደናገርቲ ድማ ከይሰምዑን ክኢሎም እዮም፤ ምኽንያቱ ሓደ ዝበርሀ ራእይ ኣብ ነፍሶም ኣንጸባሪቑ፣ ዓባይ ፍቕሪ ድማ ሓዊሳቶም ነበረት።
ነቲ ናይ ኣብርሃም ዛንታ እዝክር። ንሱ ሓደ ጅግና እምነት ነበረ። ኣድላይነት ምስ ጸውዖ ተዋጋኢ ነበረ፣ ንጽድቕን ንሓርነትን ድማ ቅልጡፍን ወሳንን መጥቃዕቲ ክገብር ይኽእል ነበረ፣ ከምቲ ንጉስ ከዶርላኦመርን ምስኡ ዝነበሩ ነገስታትን ብለይቲ ምስ ሰዓቦም፣ መትኪዖም ድማ ንምሩኻቶም ካብኦም ምስ ኣድሓኖም ዝተረጋገጸ።
ኣብርሃም በታ መዓልቲ እቲኣ ዓብዪ ሰብ ነበረ፣ ግናኸ ኣብ ቅድሚ ንጉስ ሰዶም ደው ኢሉ፡ «ካብ ክርዳድ ክሳዕ ማእሰርቲ ኣሳእኖም ኣይወስድን እየ፤ ከምኡ ድማ ካባኻ ዝኾነ ነገር ኣይወስድን እየ፣ ምናልባት «ንኣብራም ኣበሲዐዮ» ከይትብል» ምስ በለ፡ ካብኡ ንላዕሊ ዓብዪ ነበረ።
እንታይ እዩ ኸምኡ ዝኣመሰለ ስነ-ምግባራዊ ዓብይነት ዝገበሮ? «ንእግዚአብሔር፣ ንልዑል ኣምላኽ፣ ንወራሲ ሰማይን ምድርን ኢደይ ኣልዒለ» በለ። እዚ እዩ ምስጢሩ። ስለዚ ንሱ ንጉስ ሰዶም ክህቦ ዝኽእል ነገር ኣይደለየን። ኣምላኽ ናይ ዘለኣለም ግደኡ፣ ጋሻኡን ዓብዪ ዓስቡን ነበረ።
ኩላትና ነዚ ሓደ ዓይነት ስነ-ምግባራዊ ልዕልና ንዓለም ክንርኢ ንኽእል ኢና። ኩላትና ድማ፡ «እግዚአብሔር ጓሰኛይ እዩ፡ ስለዚ ኣይደልን እየ» ክንብል ንኽእል ኢና።
