ማራ ባዕሉ ፈጺሙ ዘሐጕስ ኣይኮነን። መንፈስ ክርስትያን ብዛዕባ ኩሉ እቲ ኣብ ዓለም ዘሎ ሓዘንን ሓጢኣትን ፈጺሙ ግድየለሽነት ክኸውን ኣይግባእን። ንሕና ፈጺምና ኣብ ከምኡ ዝበለ ኩነታት ኣይንቕመጥን ኢና፡ ኣብቲ እንሓልፎ ዘለና ነገር ዘይስምዓና ክንከውን የብልናን። ብኣንጻሩ፡ ኣብቲ ክስምዓና ዝግብኦ ኩነታት ኢና ዘለና። ከም ዝተዋጀና ናብ ማራ ንመጽእ። ብባሕሪ ሓሊፍና ከም ዝመጻእና ኢና ክንሰትዮ ዘለና።
ግናኸ ኣምላኽ መፍትሒ ኣለዎ፡ «ጐይታ ድማ ኦም ኣርኣዮ። ናብቲ ማይ ምስ ደርበያ፡ እቲ ማይ ጣዕመ።» ነዛ ኦም እዚኣ ንፈልጣ ኢና። ብሓቂ መስቀል ክርስቶስ ንመሪር ነገር ንዓና ጣዕሚ ከም ዝገብሮ ቐሊል ሓቂ እዩ። ንሱ ምሕባር መከራኡን ምፍላጥ ምሳኡ ምምካርን እዩ። ናይ ሓቂ ምሕረቱ ምሳና ኣሎና። ከምኡ ዝበለ ምሕባር ምሳኡ ብኻልእ መገዲ ክንረክቦ ኣይንኽእልን፡ ከመይሲ ሓባራዊ ዕድል ጻዕርን ሓዘንን ምምካር ዝበለጸ ንልቢ የራኽብ።
መስቀል ንሓጢኣት ዝተሰርሓሉ ጥራይ ኣይነበረን፡ ግናኸ ናይቲ ካብቲ ቐዳማይ ቅጽበት ናብቲ መገዲ ምእታዉ ጀሚሩ ብትዕግስቲ ዝተኸተሎ ኩሉ ሓዘን ዝመልኦ መገዲ መወዳእታ እውን ነበረ። በዚ ትርጉም እዚ፡ መስቀል ምሳኡ ክንጸሮ እንኽእል እዩ። ምስ ክብሪ ተኣሳሲሩ ኣሎ፡ ከምቲ ሕጂ ንመገድና ዝገልጽ። ንዝተነጽገ ጐይታ ንስዕብ። ንመከራኡ ተኻፈልቲ ንኸውን—መከራታት ንዓና ከም ሰዓብቱ ፍሉይ ዝኾነ—ናይቲ ንኹሉ ሰብ ዝወርድ ተመክሮ ኣይኮነን። ምሳኡ እንተ ተሰቀልና፡ ምሳኡ ድማ ክንነግስ ኢና። ምእንትኡ ውርደት ወይ ምድሓር እንተ ተጻዊርና፡ እቲ ምሳኡ ከምኡ ምትእስሳር ዘለዎ ጣዕሚ ሓቂ ንማራ የጣዕሞ።
