እዚ ካብ ኣፍ እቲ ብሩኽ፡ ቅዱስ ወዲ ኣምላኽ ዝወጸ ዘደንቕ ቃል እዩ። ትልሚ እቲ ዝተሓተ ውርደት እዩ። ኩሉ ሓጥእ ወለዶ ኣዳም ብሓቂ ከምዚ ኢሉ ክዛረብ ይኽእል እዩ፡ ምኽንያቱ ሓጢኣት ንኽብሪ ሰብነት ኣርሒቕዎ እዩ፡ ንሕና ድማ ናብ ሓመድ ክንዋረድ ይግብኣና። ግናኸ ኣብዚ ቃል እዚ፡ እቲ ፍጹም ፍሉይን ሓጢኣት ዘይብሉን ወዲ ኣምላኽ ዝዛረብ ንሰምዕ።
እዚ መዝሙር እዚ ብዛዕባኡ ከምቲ ዓቢ መስዋእቲ ሓጢኣት ይዛረብ—ብፍቓዱ ጸጋኡ ሂቡ ንርእሱ ከም መስዋእቲ ንኸቢድ መቕጻዕቲ ሓጢኣት ክጻወር፡ ኣብ ክንዲ ገበነኛ ደው ኢሉ፡ ነቲ ዘሰቅቕ ጾር በይኑ ተሰኪሙ። እቲ ቃል ትልሚ ኣብዚ ፍሉይ ፍቕዲ እዚ ንኮከስ ከም ዝምልከት ተገሊጹ ኣሎ፡ ካብኡ ድማ ብሞቱ እቲ ቀይሕ ቀለም ናይ ድንኳን ይርከብ ነበረ። እዚ ብሓቂ ንመስዋእቲ ጐይታ የሱስ ዝምጥን ኣተገባብራ እዩ። ከምኡ ዝኣመሰለ ዝተሓተ ቦታ ውርደት ዝወሰደ ሓደ እኳ የለን—እቲ ኣብ ፍጥረት ዝለዓለ ቦታ ዝግብኦ ባዕሉ እዩ።
ብዛዕባ እቲ ዘደንቕ ናይ ፍቓድ መስዋእቲ ምሕሳብ ንልቢ ኩሉ ሰብ ብዕምቆት ኣኽብሮትን ኣድናቖትን ክመልኦ ይግባእ። ግናኸ ኣብቲ ንሰብ ባዕሉ ዝህበሉ ዝነበረ ግዜ፡ ብዘይ ምሕረት ተወቐሰን ኣዝዩ ተጸልአን። ኣብ ልዕሊ እዚ ትሑት፡ ጸጋ ዝመልኦ፡ ብጸጥታ ዓመጽን ምትፋእን ቃላት ስድብን ከም በጊዕ ኣብ ቅድሚ ጸጕሪ ዝቘርጹ ዝተሰከመ፡ ክንደይ ዘሕፍር በደል ኣፍሰሱሉ!
ሰብ ንመድሓኒ ብኸምዚ ዘሕፍር መገዲ ገበሮ፡ ግናኸ እዚ ንዝተደምሰሰ ህዝቡ ክዛረብ ይግባእ። እዚ ሓዘን ዝመልኦ ውርደት ሕጂ ብዝዓበየ ኣምልኾ ንዕኡ ብምሃብ፡ ከምኡ ድማ ሕጂ ነቲ ዘለኣለም ብዘይ ምቁራጽ ዝድምጽ መዝሙር እልልታን ኣምልኾን ብምትንሳእ ንልብና የንቀሳቕሶ፡ «ካብ ሕጂ ንዘለኣለም ስም ጐይታ ይባረኽ!» (መዝ. 113:2)።
