ኣብ ከምዚኣ ዝበለት ግዜ ኣገዳሲት ዝኾነት ዓለም ኢና ንነብር። ሓደ ዘመን ኣብ ታሪኽ ነዊሕ ግዜ እዩ። ሓደ ካልኢት ኣብ ባስኬትቦል ነዊሕ ግዜ እዩ። ንሕና ድማ ኩሉ ሳዕ ነቲ ሕጂ ዘሎ ንግምግም፡ ነቲ ዝሓለፈ ንምርምር፡ ከምኡ እውን ንዝሓሸ መጻኢ ንተስፋ ንገብር።
ህይወት ምስ ትረብሽ፡ ሰዓታት ከም ካልኢታት ይስምዑ። ኣብ ጭንቀት ከለና፡ ካልኢታት ከም ሰዓታት ይስምዑ። ኩሉ ጽቡቕ ምስ ዝኸውን፡ ኣብ መዓልቲ ዝኣክል ሰዓታት የብልናን። ኩሉ ጽቡቕ ምስ ዘይኸውን፡ እታ ዝሓጸረት ለይቲ እውን ኣዝያ ነዊሕ እያ። ካብ ተሞክሮና ድማ ጽቡቕ መዓልታት ንዘለኣለም ከም ዘይጸንሓ፡ ከምኡ እውን ሕማቕ መዓልታት ናይ መወዳእታ ከም ዘይኮና ተማሂርና።
ንኹሉ ዝነበሮ ንጉስ ሰሎሞን ከምዚ በለ፡ «እቲ ‘ኣብኣ ሓጎስ የብለይን’ እትብለሉ ዓመታት ቀሪቡ ኣሎ» (መክብብ 12፡1 NKJV)። ነቲ ጭንቂ ዝመልኦ ተስፋ ናይ እርግናን ሕማምን ብምግምጋም፡ ሰሎሞን ከምኡ እውን ብዛዕባ «ግዜ ንምውላድን ግዜ ንምሟትን» ጸሓፈ፡ ድሕሪኡ ድማ ወሰኸ፡ «ህያዋን ከም ዝሞቱ ይፈልጡ» (መክብብ 3፡2, 9፡5)።
ግናኸ፡ መጽሓፍ ቅዱስ ናይ ሰብ ሓቀኛ ሽግር ዘለኣለማዊነት ምዃኑ ይምህር። ምስ ተወለድና፡ ፈጺምና ምህላው ክንብድል ኣይንኽእልን፡ ምኽንያቱ ሞት ባዕሉ ምድሓን ነፍሲ ኣየውሕድን፡ ከምኡ እውን ዘይተርፍ ፍርዲ ኣይሰርዞን። ምኽንያቱ «እቲ ልዑልን ልዕል ዝበለን፡ ንዘለኣለም ዝነብር፡ ስሙ ቅዱስ ዝኾነ» (ኢሳይያስ 57፡15) ሰባት ግዜኦም ከመይ ከም ዘሕልፉ ይርኢ።
ጳውሎስ ከምዚ ጸሓፈ፡ «ካብ ድቃስ ንምትንሳእ ግዜኡ በጺሑ እዩ» (ሮሜ 13፡11)። የሱስ ኣብ እስራኤል ልዕሊ 2000 ዓመታት ቅድሚ ሕጂ ንንስሓ ሰበኸ። ኣምላኽ ብግዜ ኣዝዩ ለጋስ ነይሩ፡ ፍርዲ ኻብ ክፉእ ዓለም ዓጊቱ (2 ጴጥሮስ 3፡9)። ግናኸ ግዜ ይውድእ ኣሎ። ኣብቲ ምእንቲ ሓጢኣትና ዝሞተን ምእንቲ ምጽዳቕና ኻብ ምዉታት ዝተንስአን ጐይታ የሱስ እመን። «እንሆ፡ ሕጂ እዩ ... መዓልቲ ምድሓን» (2 ቈረንቶስ 6፡2)። ኣይትጸበ! ጽባሕ ፈጺሙ ከይመጽእ ይኽእል እዩ።
ስለምንታይ ሕጂ ንየሱስ ክርስቶስ ከም መድሓኒኻ ኻብ ሓጢኣት ዘይትኣምኖ? ክንሕግዘካ ንኽእል ኢና!
