ዮሃንስ 14:27
ሰላም ክርስቶስ ምስትውዓል
ኣብዚ ክልተ ነገራት ተቕርበልና። ቀዳማይ፡ እቲ ናይ ሰላም ሓቂ እዩ፡ ምንም እኳ ምድራዊ በረኸትን ብልጽግናን ከም ኣይሁድ እንተ ዘይሃለወ፡ ግን ብወጻኢ ሽግር፤ ካልኣይ ድማ፡ ነቲ ሰላም ዝገልጾ እዩ። “ሰላመይ” ንሱ ባዕሉ ዘለዎ እዩ፡ ከምኡውን ስፍሓቱ። ከምዚ ብምዃኑ፡ ንሱ ምስኦም ከሎ ከም ዘይነበሮም የረድእ። ምንም ኣይጎደሎምን ነበረ፤ ገንዘብን መዝገብን ወዘተ ነበሮም። ንሓጢኣት ይቕረ ብምባል ሰላም ክዛረብ ይኽእል ነበረ፤ ግን እዚ ሰላም እዚ፡ ሰላሙ፡ ቅድሚ ሕጂ ንደቀ መዛሙርቲ ኣይተዋህበን ነበረ።
ሰላም ንሽግር የውጽእ፡ ከምቲ ምፍላጡ። ኣብዚ ምስ ኣምላኽ ናይ ሕልና ሰላም ኣይኮነን፡ ግን ብፍልጠት ኣምላኽ ክረበሽ ዘይከኣል እዩ። ብዘይ ኣምላኽ ሰላም ኣይኮነን፡ ካብ ኩሉ ኩነታት ድማ ነጻ እዩ። ኣብ ኩነታት ክንደይ ሽግር እንተ ሃለወ፡ ብኣኦም ክቕየር እንተ ዝኽእል፡ እቲ ሰላም ድሕንነት ኣይክህልዎን ነበረ።
እዚ ሰላም እዚ ብዛዕባ ካልኦት ነገራት ዘይረበሽ ዝኾነ ህድኣት ምውራስ እዩ። ኣብ ቅድሚ ጽድቁን ቅድስናኡን ምስ ኣምላኽ ሰላም እዩ፤ ከምኡውን ዝጠጥዕ ነገር እዩ። ምስ ዘይግድሰኒ ሰብ ሰላም እንተ ኣሎኒ፡ ብዛዕባ ካልኦት ነገራት ክረበሽ ይኽእል እየ። እቲ ሰላም ንፍቕረይ ኣይጠጥዕን። ሰላም ባዕሉ ምስ ኣሎና፡ ምስ ኣምላኽ ክንፋለጥ ንኽእል ኢና። እታ ነፍሲ፡ ብሰላማ ዝረበሐት፡ ካልእ ኣይትደልን። ንኣምላኽ ትፈልጥ፡ ኣብ ኣምላኽ ወይ ካብ ኣምላኽ ዝረብሻ ነገር ድማ ኣይትረክብን።
እዚ ሰላም እዚ ንኣምላኽ ኣብ መንጎ ሽግርን ንዓናን ክሕዞ እዩ፡ ኣብ ክንዲ ሽግር ኣብ መንጎናን ኣምላኽን ዝመጽእ። እዚ እዩ ሓደጋና፡ እዚ ድማ እዩ መፍትሒኡ።
ስፍሓት “ሰላመይ”
ስፍሓት እቲ ሰላም ኣስተብህል – “ሰላመይ”፤ ክንደይ ድማ ንሱ ዘለዎ ጽቡቕ ገይሩ ይፈልጥ ነበረ፡ ንሳቶም ምእንቲ ክህቦም! ተፈቲኑ፡ ተነጺጉ፡ ተሰቒሉ ነበረ፤ “ርእሱ ዘንብረሉ ቦታ ኣይነበሮን”፡ “ከም ሓርማዝ ኣብ ኣኽራናት ተሰዲዱ”፡ “ሰብ ሓዘንን ምስ ሓዘን ዝተፋለጠን”፤ ገና ድማ ንሱ ዘለዎ በረኸት ጽቡቕ ገይሩ ይፈልጥ ነበረ፡ ብዛዕባኡ ክዛረብ፡ ንሳቶም ምእንቲ ክገድፈሎም ይኽእል ነበረ። ኣብ ኣምላኽ ዘይተሸፈነ ዕረፍቲ ነበረ፡ ኣምላኽ ድማ ኣብ ኩሉ መገዲ ሓዘኑን ሽግሩን ንኣኡ ዘይተሸፈነ ምንጪ በረኸት ነበረ፡ ካብቲ ዝኾነ ይኹን ካልእ ዝነበሮ ፍጹም ዝተፈላለየ። ግን
ኣእምሮኡ ኣብኡ ዝጸንዔ ሰብ ብፍጹም ሰላም ክትሕዞ ኢኻ፡
ወዘተ፡ ብተመክሮኡ ይፈልጦ ነበረ፤ ኣቦኡ ከም ዝሰምዖስ ዘይምርግጋእ ነይሩ ድዩ? ኣይፋሉን፤ ዘይተሸፈነ እርግጸኛነት ነበረ። ምንም ነገር ናብ ሕቶ ከምጽኦ ኣይከኣለን። ንርእሱ ካብ ቤተ መቕደስ ብምድርባይ ክፍትኖ ኣየድለዮን ነበረ፤ እዚ ንኣምላኽ ምፍታን ምኾነ።
እቶም ኣብቲ ፍቕዲ ዘለዉ ክልተ ኣገላልጻታት ንሓድሕዶም የብርሁ፤ “ሰላም”፡ “ሰላመይ”፡ ወዘተ። “ልብኹም ኣይረበሽ።” ንዓኹም “ሰላመይ” እህበኩም ኣለኹ። ዘሎና ናቱ ምዃኑ ንፈልጥ፤ ንሕና ምስ ኣምላኽ እንታይ ምዃንና ዘይኮነስ፡ ንሱ ንኣምላኽ እንታይ ምዃኑ። “ንኣምላኽ ምስ ፈለጥኩ፡ እንታይ ክሓስበኒ እዩ?” ዝብል ሓሳብ እንተ ኣሎና ሰላም ክህልወና ኣይከኣልን። ሰላም ንምርካብ ንኣምላኽ ክፈልጦ ኣሎኒ።
ንሓቀኛ ሰላም ዘድልዩ ኩነታት
እግዚኣብሔር ሕጂ እንተ መጸ፡ ሰላም ክህልወካን፡ “እዚ ኣምላኽና እዩ፡ ንዕኡ ጸቢናዮ” ክብል ክትኽእልን ዲኻ?
ኣምላኽ ዘይፈትዎ ነገር ከም ዝፈቱ እንተ ተሰሚዑካ፡ ሰላም ክህልወካ ኣይከኣልን። ብደም መስቀል ብዛዕባ ሓጢኣትካ ሰላም ሕልና እንተ ረኺብካ እኳ፡ ኣምላኽ ዘይፈትዎ ነገር እንተ ፈቲኻዮ፡ ንሕብረትካን ንሰላም ልብኻን ከጥፍኦ እዩ። ብፍቓድ ዘይተዋህበ ነገር እንተ ኣሎ፡ ሰላም ክህሉ ኣይከኣልን፤ ሰላም እንተ ኣሎካ፡ ሽዑ ኣምላኽ እንተ ኣትዩ፡ ሰላምካ ክጸንዕ እዩ።ሰላም ፈጺሙ ዘይፍጹም ኣይኮነን፤ ኣብኡ ምንም ጉድለት ክህሉ ኣይከኣልን። ዝኾነ ነገር ኣትዩ ዘይምርግጋእ እንተ ፈጢሩ፡ ሰላም ክኸውን ኣይከኣልን። ማይ ኣብ ርኹስ ጸሓይ ኣብ ላዕሊ ንጹህ ክመስል ይኽእል እዩ፡ ግን እንተ ተረቢሹ፡ እቲ ርኹስ ናብ ላዕሊ ይመጽእ፤ ከምኡ ድማ ምስ ልቢ።
ክርስቶስ ሰላም ብኸመይ ይህብ
ክርስቶስ ሰላሙ ይህበና፤ ቍጥዓ ድማ ከረብሾ ይኽእል ድዩ? ንሱ ንሓጢኣትና ዝግብኦ ቍጥዓ ኣይፈልጥን ድዩ? “ንቍጥዓ ጸረ።” ንሓጢኣት ኣይፈልጥን ድዩ? “ሓጢኣት ኾነ”፡ ወዘተ። ንኣምላኽ ኣይፈልጥን ድዩ? “ካብኡ ወጸ።”
ሰላም ብኸመይ ክህልወና ይኽእል? ከመይሲ “ብደም መስቀሉ” ገይሩዎ እዩ። ንሓጢኣት ኣርሒቑዎ እዩ። ነቲ ንልብኻ ዘረብሽ ሕቶ ኣብ መንጎኡን ኣምላኽን ፈቲሑዎ እዩ፡ ብዛዕባ ባዕሉ ዘይኮነስ፡ ብዛዕባና። ንሱ ወዲ ኣምላኽ ነበረ። ኣብ ቅድሚ ቍጥዓ ፈቲሑዎ እዩ፤ ኣብ ቅድሚ ቅድስና እውን፡ ንነፍሱ መስዋእቲ ሓጢኣት ገበራ። ኣምላኽ ንወዱ ምእንታና ለኣኾ፤ ንሱ ድማ ንዓና ከም ዕላማ ፍቕሩ ክሓትት ኣይክእልን ድዩ? ብዘይነገር ዋጋ ገዚኡና እዩ።
ንሱ ቍጥዓ ኣምላኽ እንታይ ምዃኑ ይፈልጥ፤ ጽድቂ ኣምላኽ እንታይ ምዃኑ፤ ቅድስና ኣምላኽ እንታይ ምዃኑ፤ ኩሉ ትምኒታቱ እንታይ ምዃኑ፤ ንሕና ድማ ካብ ኣፉ ናይ ሰላሙ እርግጸኛነት ኣሎና። ኣርቢሐዮ ድየ? ኣይፋሉን፤ ንሱ ኣርቢሑዎ እዩ። ከታልለኒ ይኽእል ድዩ? ንፍቕሪ ኣምላኽ ንምጽባይ እንታይ እዩ መሰለይ? ቍጥዓ እንታይ ምዃኑ እንተ ኣሚንካ፡ ንፍቕሪ ክርስቶስ ክትውድሶ ኢኻ። ክርስቶስ ንህይወቱ ካብ ፍቕሪ ኣምላኽ ንዓና ምሃብ ይመርጽ።
ክርስቶስ ሰላምና
ክርስቶስ ሰላምካ እንተኾይኑ፡ ንሱ ንዓኻ ከምቲ ባዕሉ ዝነበሮ ሓጢኣት ዘይብሉ እዩ። ንሱ “ጥበብን ጽድቅን ቅድስናን ምድሓንን ኾነና።”
