ቅድስና ኣብ ህይወት ውጽኢት ምድሓን እዩ። ንሱ “ኣድሒኑናን ብቅዱስ ጽውዓ ጸዊዑናን” (2 ጢሞቴዎስ 1:9)። ካብ ኣምላኽ ብምውላድ፡ ንክርስቶስ ከም ህይወት ብምቕባል፡ መርገጺ ቅድስና ኣብ ኩሉ ምእመን ኣሎ፡ እኳ ደኣ እቲ ንጹር ምዕባለኡን ተግባራዊ ምምሕዳሩን እቲ ሕቶ ምጽዳቕ ምስ ተፈትሐ እዩ። ፍቕሪ ልቢ ኣብ ክርስቶስ ተሰሪቱ ኣሎ፡ ከመይሲ ንሱ ኣዝዩ ፈቲዉና ንርእሱ ምእንታና ሃበ። ናብ ልቢ ይቕበል፡ ከምኡ ኸኣ ንሕና ንቕደስን ናብኡ፡ ናብ ርእሲ፡ ብኹሉ ነገር ንዓብን፡ ጉዕዞኡ ጥራይ እዩ ሓቀኛ መለክዒ ናይና።
እዚ ኸኣ እቲ ትግሃት ነፍሲ ዝኣትወሉ እዩ፡ ምስ ምድሓንን ምጽዳቕን ብዝምድና ዘይኮነስ፡ የግዳስ ንምድሓንና ብፍርሃትን ብምንቅጥቃጥን ምፍጻም እዩ። ንጹር እዩ፡ ንምድሓንና ክንፍጽም ኣይንኽእልን ኢና፡ ክርስቶስ ነቲ ዕዮ ፈጺምዎ ኣሎ፡ ኣምላኽ ከኣ ከም ዝተፈጸመ ተቐቢልዎ ኣሎ። ንሓጢኣት ካልእ መስዋእቲ የልቦን። እሞ ኸኣ ምፍጻም ምድሓን ኣበይ እዩ፧ እቲ ክርስትያን ኣብ ቅዱሳት ጽሑፋት ብኽልተ መገዲ ይረአ፡ ቀዳማይ፡ ከም ኣብ ክርስቶስ ዘሎ፡ ስለዚ ኸኣ ከም ክርስቶስ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ፡ ንመዓልቲ ፍርዲ ድፍረት ኣለዎ፡ ከመይሲ ከምቲ ክርስቶስ ዘሎ፡ ከምኡ ኸኣ ንሕና ኣብዛ ዓለም ኣሎና። ካልኣይ፡ ኩሎም ክርስትያናት ማለት ይከኣል፡ ንሓጺር ወይ ንነዊሕ ግዜ ናይ ምፍታንን ምምርማርን ይሓልፉ። ንሳቶም ኣብ ምድሪ ሰባት እዮም፡ እኳ ደኣ ብሓቂ ኣብ ክርስቶስ ሰባት እንተኾኑ። ብርግጽ ኣብ ክርስቶስ እንተኾኑ፡ ክርስቶስ ክሕልዎም እዩ፡ ከምኡ ኸኣ ፈጺሞም ኣይጠፍኡን እዮም፡ ግናኸ ኣብ ህይወቶም ኣብዚ ይፍተኑን ይምርመሩን፡ ብዙሕ ክሰምዑ፡ ብዙሕ ክእርሙ፡ ብዙሕ ከኣ ብዛዕባኦም ክመሃሩ ኣለዎም። ኣብዚ ግዜ እዚ፡ ንሳቶም ብዛዕባ ለዋህን እሙንን ፍቕሪ ኣምላኽን፡ ምስ ክርስቶስ ንሓጢኣትን ንዓለምን ምምዋት እንታይ ማለት ምዃኑን ይመሃሩ፡ ብዛዕባ ምሉእነት ክርስቶስን ብኹሉ ነገር ናብኡ ምዕባይን ይመሃሩ።
ኣብዚ ታሕቲ ኣብ ዘሎ ጉዕዞና፡ መርትዖ ሓቂ፡ እቲ ንመወዳእታ ምድሓን ብፍርሃትን ብምንቅጥቃጥን ዝፍጽም ከቢድነት እዩ፡ ከመይሲ እቶም ወጥሪታትን ሓደጋታትን ኣብ መገዲ ሓቀኛታት እዮም፡ እኳ ደኣ ብኣኦም ምሕላፍ ተስፋ እንተሃለወ። ግናኸ፡ ኣብ መንጎ ዕዮ ኣምላኽ ኣብ ውሽጥናን ሓይሊ ጸልማትን ናይ ግጭት ቦታ ምዃን ከቢድ ነገር እዩ፡ እኳ ደኣ ብክርስቶስ ዝረጋገጽ ዓወት እንተኾነ። ስለዚ፡ ኣብ ሰብኣዊ ነፍሲ ሞራላዊ ሂደት እዩ፡ ምፍታን፡ ምምርማር፡ ምምርማር፡ ምምሃር፡ ምሕጋዝ እዩ፡ ንርእስናን ንኣምላኽን ንመሃር፡ ከምኡ ኸኣ ኣዝዩ ክቡር ፍረ የፍሪ። ንምድሓንን ንተስፋ ክብሪን ጥራይ ዘይኮነስ፡ ኣብ መከራን፡ ኣብ መወዳእታ ኸኣ ኣብ ኣምላኽ ባዕሉ፡ ንምግላጽ ንመሃር።
እቲ ክርስትያን፡ ኩሉ ሓቀኛ ምእመን፡ ድሕሪኡ፡ ድሒኑ ኣብ ክርስቶስ ኣሎ፡ ኣብኡ “እንተኾነ” የልቦን። ግናኸ፡ ብሓቂ፡ ኣብ መገዲ ክብሪ እውን ኣሎ፡ ንዕላማ ኸኣ ክበጽሕ ኣለዎ። ናይ ምሕላው ተስፋ ኣለዎ፡ ግናኸ ኣብ መገዲ ብምትእምማን፡ ብጸጋ፡ ብንቕሓትን ብትግሃትን ብሞራል ይፍተን፡ እዚ ኸኣ ሓቂ ምዃኑ ሓቀኛ መርትዖ እዩ። እዚ ንዝደሓነ ዝምልከት ቦታ እዩ፡ ኣብኡ ኸኣ ንመገዲ ኣምላኽ ይመሃርን ንምድሓኑ ብፍርሃትን ብምንቅጥቃጥን ይፍጽምን፡ ከመይሲ ንሱ ንዕለታዊ መገዱ ናብ ክብሪ ኩሉ ግዜ ኣብ ሓደጋ እዩ፡ እኳ ደኣ ንዝሕልዎ እሙንነት ኣብኡ ዝምርኮስን ዝጽበን እንተኾነ። ጸጋ ክርስቶስ ይበቕዖ እዩ፡ ሓይሉ ኸኣ ብድኻም ይፍጸም።
