ምልማን፡ ምምስጋን፡ ከምኡ’ውን ኣምልኾ ኣብ ጸሎት ምግንዛብ

ምልማንን ምምስጋንን መብዛሕትኡ ግዜ ኣብ ኣምልኾ ይሓዋወስ፡ ግን ብትኽክል እንተተዛሪብና፡ ንሳቶም ጥራይ ኣምልኾ ኣይኮኑን። «ጐይታ፡ ንነፍሰይ ኣድሕና»፡ ምልማን እዩ። «ጐይታ፡ ንነፍሰይ ስለ ዘድሓንካኒ የቐንየለይ»፡ ምምስጋን እዩ። «ጐይታ፡ ስለ ዝኾንካዮ የቐንየለይ»፡ ኣምልኾ እዩ።

ምልማን

ሓደ ኣብነት ነዚ ሒደት ስውር ፍልልይ ዝያዳ ንጹር ንምግባር ክሕግዝ ይኽእል እዩ። ሓደ ሰብ ክሕምበስ ዘይክእል ናብ ወሓዚ ምስ ወደቐ ንበል። ንርእሱ ንምድሓን እናተቓለሰ፡ ክሳዕ ክንደይ ተስፋ ዘይብሉ ምዃኑ ምስ ተገንዘበ፡ ካብ ልቡ ይጭድር፡ «ሓግዙኒ! ሓግዙኒ! ኣድሕኑኒ! ኣድሕኑኒ!» እዚ ምልማን እዩ። ሓደ ዝተረጋገጸ ሓጥእ ክጽሊ ክምሃር ኣየድልዮን። ሓደ ፑሪታናዊ ትርጓሜ ኣብ መዝሙር 107፡ ኣብኡ ሓጥኣን ንኣምላኽ ንምድሓን ከም ዝጭድሩ ዝገልጽ፡ «መከራ ንሓደ ሰብ ኣብ ስነ-ጥበብ ጸሎት ብግሩም ኣገባብ የምህሮ!» ይብል።

ምምስጋን

ብምላሽ ናብቲ ናይዚ ዝጠሓለ ሰብኣይ ጩኸት ሓገዝ፡ ሓደ ጽቡቕ ዝለበሰ ሰብኣይ ብሃንደበት ይረአ። ብዘይ ምድናግጋር፡ ናብቲ ወሓዚ ይጥሕል፡ ንህይወቱ ድማ ኣብ ሓደጋ ኣእቲዩ፡ ነቲ ዝጠሓለ ሰብኣይ ብድሕንነት ናብ ገምገም የውጽኦ። ምላሽ ናይቲ ዝደሓነ ሰብኣይ ኣዝዩ ዓቢ ምስጋና እዩ፡ «ንህይወተይ ብምድሓንካ ንዝገበርካዮ ደፋር ተግባርካ ብኸመይ ክገልጾ ይኽእል! ደጋጊመ የቐንየለይ!» እዚ ሓደ ሓጥእ ክርስቶስ፡ ወዲ ኣምላኽ፡ ብመስዋእታዊ ዕዮኡ ኣብ ጎልጎታ፡ ምድሓኑ ካብ ቅጽዓት ሓጢኣት ከም ዝኸውን ምስ ተገንዘበ ዝኸውን ነገር የርኢ። ንክርስቶስ ከም መድሓኒኡ ምስ ተቐበለ፡ ካብ ቃል ኣምላኽ፡ ከም ዝደሓነ ይውሓስ። እዚ ንነፍሱ ብሓጎስ ይመልኣ፡ ንከናፍሩ ድማ ብመዝሙራት ምስጋና ናብቲ ዘድሓኖ ይመልኣ።

ኣምልኾ

ሕጂ ግን እቲ ኣድሓኒ፡ ነቲ ዝደሓነ ብድሕንነት ናብ ቤቱ ምስ ኣብጽሖ፡ ካርዱ ሂቡዎ፡ «በጃኻ ጽባሕ ናብ ቤተይ ምጻእ እሞ ምሳይ ምሳሕ ብላ፡ ምእንቲ ዝያዳ ክንፋለጥ።» ኣብ ዝቕጽል መዓልቲ እቲ ዝደሓነ ሰብኣይ ናብቲ ኣብ ካርዱ ዘሎ ኣድራሻ ይኸይድ። ብዘገርም ኣገባብ፡ እቲ ኣድሓኒኡ ኣብቲ ዝሃብተመ ክፋል ከተማ ኣብ ዝዓበየ ገዛ ይነብር። እቲ ሓላዊ ገዛ ደገ ይኸፍት እሞ ናብ ክፍሊ የእትዎ። እቲ ኣድሓኒ-ኣጋባሪኡ ድሕሪኡ ይረአ እሞ ብቕልጡፍ ንእንግዳኡ የረጋግኦ።

ኣብ ግዜ ጽቡቕ ምሳሕ፡ ብዛዕባ ክቡርነት፡ ሕያውነት፡ እንግዶ፡ ጥበብ፡ ጸጋን ትሕትናን ናይ ኣጋባሪኡ ይፈልጥ። ብኻልእ ኣዘራርባ፡ ብዛዕባ ስነ-ምግባራዊ ባህርይን ሓቀኛ ዋጋን ናይ ኣጋባሪኡ ይፈልጥ፡ ካብቲ ከም መድሓኒኡ ዝገበረሉ ወጻኢ። እቲ ኣጋባሪኡ ኣድሓኒኡ ምዃኑ ዘይርስዕ እንተኾነ፡ ምስጋናኡ ንዝገበረሉ ነገር ሕጂ ብኣድናቖቱን ምግንዛቡን ንዝኾኖ ይበልጽ። ከምኡ ድማ ዝያዳ ንኣጋባሪኡ ክፈልጦ እንከሎ፡ እዚ ምግንዛብ እዚ ዝያዳ ይዓቢ።

ኣተገባብራ

ተስፋ ይገብር፡ እዚ ኣብነት እዚ ነቲ ኣብ መንጎ ምልማን፡ ምምስጋንን ኣምልኾን ዘሎ ፍልልይ የርኢ። እቲ ምእመን ጐይታ የሱስ ክርስቶስ መድሓኒኡ ምዃኑን ብኽቡር ደሙ ከም ዘድሓኖን ፈጺሙ ክርስዕ ኣይክእልን። ይኹን እምበር፡ ንጐይታ ዝያዳ ብቐረባ ክፈልጦ እንከሎ፡ ምስጋናኡ ንእኡ ከም መድሓኒኡ ምስቲ ብመንፈስ ብቓሉ ዝግለጽ ዝተፈላለየ ገጽ ባህርዩ ዝዓቢ ምግንዛብ ናይ ግርማዊ ስብእናኡ ይሓዋወስ። እቲ ክርስትያን፡ ምስ ጐይታኡ ብምሕባር፡ ምስቲ ዝጥበብ ሰብኣይ ኩሉ፡ «ፍቑረይ ... ካብ ዓሰርተ ሽሕ ዝበለጸ ... ብምሉኡ ጽቡቕ እዩ!» (መዝሙር ሰሎሞን 5:10,16) ኢሉ ይጭድር።

«ሰለስተ ዓይነት ጸሎት ጥራይ ኣሎ፡ ሓግዙኒ! – የቐንየለይ – ዋው!» — ኣን ላሞት