ናይ ክርስትያን ግደ ኣብ ዓለምን ሰማያዊ ጽውዓን
«ስለዚ ኸኣ፡ ቅዱሳን ኣሕዋተይ፡ ብናይ ሰማይ ጽውዓ ዝተኻፈልኩም...» —እብራውያን 3:1 JND
ብፍልጠት ክርስቶስ እናዓበኻ ምስ ከድካ፡ ካብቲ ናይ መጀመርታ ሓጐስ ዝበለጸ ዝጥልቕ ሓጐስ ይመጽእ። ንክርስቶስ ኣስታት ኣርባዓ ዓመት ይፈልጦ እየ፡ ሕጂ ድማ ካብቲ ናይ መጀመርታ ዝነበረኒ ሽሕ ግዜ ዝበለጸ ሓጐስ ከም ዘሎኒ ብሓቂ ክብል እኽእል እየ። እዚ ዝጥልቕ፡ ዝህድእ ሓጐስ እዩ። እቲ ካብ ከረን ዝወርድ ማይ ንምርኣይ ጽቡቕ እዩን ዝበዝሐ ድምጺ ይገብርን፡ ግናኸ እቲ ኣብ ጐልጐል ዘሎ ማይ ዝጥልቕ፡ ዝህድእን ብሓፈሻ ዝያዳ ጠቓሚን ከም ዝኾነ ክትረክብ ኢኻ። «ደቀ መዛሙርቲ ኣብ ኣንጾክያ ንመጀመርታ ግዜ ክርስትያናት ተባህሉ» (ግብሪ ሃዋርያት 11:26)። ነፍሲ ወከፍ ናይ ሓቂ እስራኤላዊ፡ ርስቱ ኣብ ምድሪ ተስፋ ከም ዝነበረ ይፈልጥ ነበረ። ብተወሳኺ፡ ኩሉ ተስፋታትን በረኸታትን ምድራዊ ባህርይ ከም ዝነበሮ፡ ምስ እታ ጸባን መዓርን እትውሕዝ ምድሪ (ዘጸኣት 3:17) ከም ዝተኣሳሰረ ይፈልጥ ነበረ። እቲ ናይ ዝመጽእ መሲሕ ተስፋ እኳ፡ ምስ ናይ እስራኤል ኣብ ምድሪ ብጽድቃዊ ግዝኣቱ ምትካል፡ ናይ ዘይተነጻጸረ ብልጽግናን በረኸትን ግዜ ምምጻእ ዝተኣሳሰረ ነበረ። እዚ ገና ኣብ መጻኢ ዘሎ ግዜ እዩ፡ ከምኡ ዝበለ ዓለም ፈጺማ ኣይረኣየትን፡ ግናኸ ክርስቶስ፡ እቲ ናይ ሓቂ መሲሕ፡ ናይ መንግስቲ መትረብ ምስ ዝሕዝን ኣብ እስራኤልን ኣብ ኩሉ ዓለምን መሰላቱ ምስ ዝተክልን (ኢሳይያስ 11-12)፡ ቀልጢፋ ክትርእዮ እያ።
ንጐይታ ተጣበቕ።
ዝተበታተነ ወይ ዝተኸፋፈለ ልቢ ንክርስትያናት መዓት እዩ። ምስ ክርስቶስ ዘይሰማማዕ ነገር ምስ እንደሊ፡ ካብ ምንጪ ሓይሊ ንርሕቕ። ነፍሲ ብክርስቶስ ምስ ትመልእ፡ ንሓሳር ናይዛ ዓለም ልቢ ወይ ዓይኒ የብልናን። ክርስቶስ ብእምነት ኣብ ልብኻ እንተነበረ፡ «ኣብዚ ወይ ኣብቲ እንታይ ጉድኣት ኣሎ?» ኢልካ ኣይክትሓትትን ኢኻ። ኣብ ክንዲኡ፡ ሕቶታትካ እዚ ክኸውን እዩ፡ «እዚ ብፍቓድ ጐይታይ ድየ ዝገብሮ ዘሎኹ? ንሱ ኣብዚ ምስይ ክኸይድ ይኽእል ድዩ?»
ዓለም ናብ ልብኻ ኣትያ ሓሳባትካ ከይተበታትኖ ኣይትፍቀድ። ብፍላይ ንኣኻትኩም መንእሰያት እየ ዝዛረብ ዘሎኹ። እቶም ዝዓበዩ ብዛዕባ ዓለም ዝያዳ ተመክሮ ኣለዎም፡ ዋጋ ቢስነታ ድማ ዝያዳ ይፈልጡ፡ ግናኸ ኩሉ ኣብ ቅድሜኹም ይበርህ ኣሎ፡ ንኣኻትኩም ንምሳብ ይጽዕር ኣሎ። ስምዒታታታ ሓሳዊ እዩ – ገና ትስሕቕ። ክትሕልዎ ዘይትኽእል ተስፋታት ትህብ – ገና ትህብ። ልብኹም ብዓለም ክጸግብ ኣይክእልን እዩ፡ ክትመልኦ ኣይትኽእልን። ንክርስቶስ ግን ኣዝዩ ንእሽቶ እዩ፡ ንሰማይ ብሓጐስ ይመልእ፡ ንልብኻ ድማ ክሳዕ ምፍሳስ ክመልኦ እዩ።
ብምሉእ ልብኻ ንጐይታ ተጣበቕ።
ንሱ ልቢ ክሳዕ ክንደይ ሓሳዊት ከም ዝኾነትን ክሳዕ ክንደይ ቀልጢፋ ዝኾነ ነገር ኣብ ቦታኡ ከም እተንብርን ይፈልጥ ነበረ። ብሓቂ ኣብ ልብኻ ዘሎ ክትምብብ ኣለካ፡ ግናኸ ምስ ኣምላኽ ተቐመጥ፡ ምስኡ ድማ ብምስትውዓል ጸጋኡ ክትምብብ ኢኻ። እንተዘይገበርካ፡ ብመሪር ሓዘን ብዓወት ፈተና ሰይጣን ክትምብብ ኢኻ።
ካብ ኣምላኽ ርሒቕካ እንተነበርካ፡ ካልእ ነገራት ድማ ኣትዩ ኣብ ልብኻ ቅርፊት እንተፈጢሩ፡ ወዲያው ነቲ ሓጐስካ ኣይክትመልሶን ኢኻ። ኣምላኽ ነዚ ቅርፊት እዚ ብሓቂ ርእስኻ ብምፍራድ ክትፈትሖን ናብኡ ክትምለስን ክደልየካ እዩ። ክርስቶስ ብገዛእ ደሙ ከም ዝዓደገካ ዘክር፡ ናቱ ክትከውን እምበር ናይ ዓለም ኣይኮንካን።
ሰይጣን ኣብ መንጎኻን ጸጋ ኣምላኽን ከይኣቱ ኣይትፍቀድ። ክሳዕ ክንደይ ግድ የብልካ እንተነበርካ፡ ክሳዕ ክንደይ ካብኡ ርሒቕካ እንተነበርካ፡ ናብኡ ብምምላስ ኣብ ፍቕሩ ተወከል። ንሱ ምምላስካ ክርኢ ሓጐሱ እዩ። ንሓጢኣት ብፍርሂ ርኣዮ፡ ግናኸ ንፍቕሩ ብዘይምእማን ፈጺምካ ኣይትበድሎ። ንጸጋኡ ኣይትጠራጠር። ንፍቕሩ ኣይትጠራጠር። ንሱ ፈቲዩካ እዩ፡ ሕጂ ይፈትወካ ኣሎ፡ ክሳዕ መወዳእታ ድማ ክፈትወካ እዩ።
ምስ የሱስ መድሓኒኻ ብዙሕ ተዛረብ። ካብ ዓለም (ዮሃንስ 17:6)፡ ግናኸ ናይ ዓለም ኣይኮኑን፡ ከምቲ ንሱ ናይ ዓለም ዘይኮነ (ፍቕዲ 14,16)። ናይዚ ዓለማዊ ስርዓት ዘይኮኑ እኳ እንተኾኑ፡ ኣብ ማእከል ብዙሓት ሓደጋታት ኣብ ዓለም ኣለዉ፡ ካብቲ ዝኸብቦም ክፋእ ድማ ናይ ኣቦ ሓልዮትን ምክልኻልን የድልዮም። ካብ ጽልኢ ጸላእቶምን ካብቲ ዝኸብቦም ክፉእ ተጽዕኖታትን ክሕለዉ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ኣብቲ ጸጋ ኣምላኽ ዘንበሮም ሓድሽ ዝምድና ምፍላጥን ምጥቃምን እውን ክሕለዉ የድልዮም። ድሕሪኡ ኣብ ፍቕዲ 18፡ ደቀ መዛሙርቲ ናብ ዓለም ከም ዝተላእኩ ንምብብ፡ ከምቲ ክርስቶስ ናብ ዓለም ዝተላእከ፡ ካብዚ ድማ ናይ ክርስትያን ግደ ኣብዛ ዓለም ክንርኢ ንኽእል ኢና። ንሱ ኣብዚ ንምምሕያሽ ወይ ንምዕራይ፡ ብፍላይ ድማ ንምብዝባዝ ኣይኮነን፡ ግናኸ ብህያው ሓይሊ ብቓልን ብግብርን፡ ብምድላይን ብኣመለኻኽታኡን፡ ንንግዱ ዝመርሓሉ ወይ ንዕዮታቱን ግዴታታቱን ዝፍጽመሉ ኣገባብ – ብኻልእ ኣዘራርባ እቲ ዝፈጥሮ ባይታ፡ ንሱ ናይ ካልእ ዓለም ከም ዝኾነ የርኢ፡ እታ ዓለም ክርስቶስ ማእከል ዝኾነላ። ብኸምዚ ዝነበረ ህይወት፡ ዓለም ክርስቶስ እቲ ዝተላእከ ከም ዝኾነ ክትኣምን እያ (ዮሃንስ 17:21)።
ምስኡ ከም ፍቑር ዓርኪ ክትመላለስን ክትዛረብን ከይከኣልካ ፈጺምካ ኣይትጸግብ። ካብቲ ንኣኻ ዝፈተወካን ብገዛእ ደሙ ኻብ ሓጢኣትካ ዘንጽሓካን ምስኡ ዘሎካ ናይ ነፍሲ ዕምቆት ዘለዎ ሓድነት ንላዕሊ ብዝኾነ ነገር ኣይትጸግብ። ብዛዕባ እቲ ዝተሰቕሎ፡ ፍርዲ ሓጢኣት ኣብ መስቀል፡ ንኣኻ ናቱ ንምግባር!
ሓደ ዝተፈላለየ ዓይነት ናይዚ ጽሑፍ ከም ብሮሹር ይርከብ፡ ከም
ነዚ ከይወደእና፡ ኣብ ሓባራዊ ገጽታ ናይ ሰማያዊ ጽውዓና ክንትንክፍ ኢና። ኣብ ኤፌሶን 3፡ ሃዋርያ ጳውሎስ ብዛዕባ ምስጢር ክርስቶስን ቤተ ክርስቲያንን ይዛረብ፡ እዚ ኻብ መጀመርታ ዓለም ተሓቢኡ ዝነበረ፡ ግናኸ ድሕሪኡ ብመንፈስ ቅዱስ ካብ ሰማይ ብምውራድ ዝተገልጸ እዩ። ክንደይ ግሩም ጸጋ ኣምላኽ እዩ፡ ንሕና ኣብዛ ዓለም ብዘይ ኣምላኽ ወይ ተስፋ ዘይብልና ዝነበርና፡ ሕጂ ምስ ክርስቶስ፡ እቲ ዝኸበረ ወዲ ሰብ ኣብ ሰማይ፡ ናብ ህያው ሓድነት ከም ዝመጻእና ምሕሳብ። ክርስቶስ ብሓቂ ካብ ምዉታት ተንስአ፡ ኣብ የማን ኣምላኽ ድማ ናይ ዝለዓለ ክብሪ ቦታ ተዋህቦ። ንሱ ከም ርእሲ ኣብ ልዕሊ ኩሉ ንቤተ ክርስቲያን ዝተዋህበ ልዕል ዝበለ እዩ፡ ምእመን ድማ ኣብኡ ተቐሚጡ ከም ዝርአ፡ ኣብቲ ሕጂ ኣብ ሰማይ ተቐሚጡ ዘሎ። ገና ኣይተቐመጥናን ምስኡ፡ ግናኸ ኣብኡ ተቐሚጥና ኣሎና ኣብኡ (ኤፌሶን 2:6)። እዚ ክንበጽሖ ዘሎና ነገር ኣይኮነን፡ ወይ ድማ ኣብ ምምጻእ ጐይታ ጥራይ ክንጽበዮ እንኽእል ነገር ኣይኮነን፡ ግናኸ እዚ ሕጂ ንነፍሲ ወከፍ ምእመን ኣብ ጐይታ የሱስ ክርስቶስ ሓቂ እዩ።
መደምደምታ ሓሳባት
ኣምላኽ ነፍሲ ወከፍ ምእመን ነዚ ምስጢር እዚ ብምስትውዓል ብልህ ክኸውን ይደሊ፡ ከመይሲ ሽዑ ጥራይ እዩ ብቑዕ ናይዚ ጽውዓና ክንመላለስ ዝከኣል ዝኸውን። ነዚ ኣካል እዚ ክንጽምበር ኣይንኽእልን፡ ከመይሲ ብመንፈስ ኣምላኽ ተጸሚርና ኢና፡ ኣባላት ናይቲ ቅዱሳት ጽሑፋት ዝፈልጦ ሓደ ቤተ ክርስቲያን – ኣካል ክርስቶስ – ኢና። ኣብ ማእከል ውድቀት፡ ነፍሲ ወከፍ ምእመን ብመሰረት ሓቂ ኣምላኽ ከምቲ ኣብ ቃሉ ዝተገልጸ ክሰርሕ ዘለዎ ብድሆ ይቕጽል። ቃል ኣምላኽ ዘይተናወጸ ይቕጽል። ክርስቶስ ገና ህያው ርእሲ ናይ ቤተ ክርስቲያን ኣብ ሰማይ እዩ፡ መንፈስ ኣምላኽ ድማ ገና ኣብ ውሽጢ ህዝቡን ምስ ህዝቡን ይነብር። ንኸምዚ ዝበለ ግዜ እኹል ጸጋ ኣሎ። ነፍሲ ወከፍ ምእመን ነዚ ዓቢ ሓቅታት እዚ ብእምነት ዝሕዝ፡ ከም ሰማያዊ ዜጋ ክነብር ክኽእል እዩ፡ «ከም ብርሃናት ኣብ ዓለም፡ ቃል ህይወት ሒዞም» (ፊልጲ 2:15-16)።
