ጐይታ የሱስ ባዕሉ እንደገና ኸም ዚመጽእ ተስፋ ሂቡ ነበረ። ኩሎም ጸሓፍቲ ሓድሽ ኪዳን እዚ የረጋግጹ፣ እቲ ኺምለስ ምዃኑ ተስፋ ድማ ናይቶም ቀዳሞት ምእመናን ተስፋ ነበረ። መጽሓፍ ቅዱስ ናይ የሱስ ክርስቶስ ቃል ብቓሉ ብሕታዊ ምምላስ ንቤተ ክርስቲያኑ ኺቕበላ፣ ንዓለም ኪፈርድ፣ ኣብ ምድሪ ድማ መንግስቱ ኬቕውም ይንበ።
ሓድሓደ ግዜ እዚ ሓደ ዓቢ ፍጻሜ ተባሂሉ ይግለጽ። ኣብ ካልእ ግዜ ድማ ብንጹር ናብ ፍሉያት ምዕራፋት ይምቀል: ምምጻኡ ን ቅዱሳኑን ምምጻኡ ምስ ቅዱሳኑ። ንሕና ኣብ ካልኣይ እዚ ንምርኩስ ኣሎና: ምግላጽ ወይ ህዝባዊ ምግላጽ ጐይታና የሱስ ክርስቶስ። ዓቢ መዓልቲ ኪኸውን እዩ!
ምግላጹ ክብሪ ኪኸውን እዩ።
«ብኽብሪ ኣቦኡ»፣ «ብኽብሩ»፣ «ብዓቢ ክብሪ» ኪምለስ እዩ (ማቴዎስ 16:27, 25:31, 24:30 KJV)። ብምግላጽ ዓቢ ሓይሊ እውን ኪምልከት እዩ። «ብኽብሪ ሓይሉ» ኪምለስ እዩ (2 ተሰሎንቄ 1:9)፣ ንመንግስቱ ኣብ ምድሪ ኬቕውም ድማ መላእኽቲ ሓይሊ ኺጥቀም እዩ (ቁ.7)።
ንጸላእቱ ዜገርም፣ ከም ሰብ ኪግለጽ እዩ፣ ሓደ ግዜ ብእስራኤል እተነጽገ (ዮሃንስ 1:11)፣ ብዓለም ድማ እተዘንገዐ (ቁ.10)። መሰሉ ከም ወዲ ዳዊት ንእስራኤልን ከም ወዲ ሰብ ንኣህዛብ ምድርን ንኹሉ ዓለምን ኪወስድ እዩ (መዝሙር 2, 8, 110ን ካልኦትን)።
ምግላጽ ክርስቶስ ነታ ዝነጸገቶ ዓለም ስነ-ምግባራዊ ኣድላይነት እዩ።
ጐይታ የሱስ ብሓሶት ተኸሲሱ፣ ብጌጋ ተዂኒኑ፣ ብፍጹም ተዋሪዱ፣ ብምሉኡ ተነጺጉ፣ ከም ክፉእ ገበነኛ ድማ ተሰቒሉ። ኣምላኽ ፍቑር ወዱ ካብታ እተደርበየላ ዓለም ብህዝባዊ መገዲ ኸም ዚጸድቕ ኪገብር እዩ።
እቲ ሕጂ ንጽረቱ እንጸውሮ ዘሎና ብኹሉ ኺፍለጥን ኪምስገንን ምጽባይ ዓቢ ሓጐስ እዩ። በዚ ምኽንያት እዚ ንምግላጹ ንፈቱ። ናይ እኡ መዓልቲ ኪኸውን እዩ። ብኹሉ ከም ጐይታ ኪፍለጥ እዩ፣ ኩሉ ሰብ ድማ፣ ብዘይካ ዘይተጸበየ፣ ኣብ ቅድሚኡ ኺምብርከኽን ከምኡ ምዃኑ ኺእመን ድማ ግዴታ ኪኸውን እዩ።
እቶም ቀዳሞት ክርስትያናት ምግላጹ ይፈትዉ ነበሩ።
«ነቲ ብጹእ ተስፋን ክብራዊ ምግላጽ ዓቢ ኣምላኽናን መድሓኒና የሱስ ክርስቶስን ይጽበዩ ነበሩ» (ቲቶስ 2:13)። ሃዋርያ ጳውሎስ ይጽበዮ ነበረ፣ ከምዚ ድማ ጸሓፈ: «ካብ ሕጂ ንደሓር ጽድቂ ዘውዲ ተነቢሩለይ ኣሎ፣ እዚ ድማ ጐይታ፣ እቲ ጻድቕ ፈራዲ፣ ኣብታ መዓልቲ እቲኣ ኺህበኒ እዩ: ንኣይ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ነቶም ምግላጹ ዚፈትዉ ኩሎም እውን» (2 ጢሞቴዎስ 4:8)።
