“ክሳዕ ዝመጽእ ነግዱ” (ሉቃስ 19:11-27)።
እግዚአብሔር ካብ ህዝቡ ዝደልዮ ንእኡ ምሉእ ልቢ ምዃን እዩ።
እዚ ኻብ ስሩዕ ዓለማዊ ንጥፈታት ምፍላይ ማለት ኣይኮነን። እቲ ሕቶ ግና፡ እዞም ንጥፈታት እዚኦም ንልቢ የጠላልፉን ዕላማና ይኾኑን ድዮም? ወይስ፡ ነዞም ንጥፈታት እዚኦም ክንገብር ከለና፡ ልቢ ንክርስቶስ ሓራ ድዩ? ኣብ ዓለም ምዕባይ ድዩ ሓሳባትና ዝመልእ? ወይስ፡ ኣብ ቅድሚ ዅሉ ሰብ ቅኑዕ ዝኾነ ነገራት ክንገብር ከለና፡ ብሓቂ ኣብ ማእከል ሰብን ኣብ ቅድሚ ሰብን ንገዛእ ርእስና ዘይኮናስ፡ ብዋጋ እተዓደግና ዅሉ ሰብ ክርስቶስ ክነብር ተጸዊዑ እዩ። ንክርስቶስ ምንባር ድማ ኣብ ምትእስሳር ምስ ዓለም ቦታኡ ምሓዝ የጠቓልል። “ከምቲ ኣነ ኻብ ዓለም ዘይኮንኩ፡ ንሳቶም እውን ካብ ዓለም ኣይኮኑን” በለ። ግምታዊ ጉዳያት ምቕማጥን መስመር ኣበይ ክስሓብ ከም ዘለዎ ምሕታት ኣዝዩ ቀሊል እዩ።
ምስ ክርስቶስ ርክብ ዘለዎ ልቢ፡ መትከላት ከመይ ገይሩ ከም ዘቕምጥ እኳ እንተዘይፈለጥ፡ ንእኡ ዝሰማማዕን ንመንፈሱ ዘሕዝንን ብቐሊሉ ክፈልጥ እዩ። ብሓቂ ድማ፡ ምስ ዓለም ክተሓዋወሱ ዝደልዩ ክርስትያናት ጥራይ እዮም ኣብዚ ጉዳይ እዚ ዝሽገሩ።
ዓለም ኣብ ክርስትያን እንታይ ከም ዝሰማማዕን እንታይ ከም ዘይሰማማዕን ብቕልጡፍ ትፈልጥ፡ ብዘይጸገም ድማ ንዋጋ እቲ ብዓለማዊ ምእመን ዝወሃብ ምስክርነት ትግምግም። ልቢ ብሓቂ ንክርስቶስ እሙን እንተኾይኑ፡ ብዘይፍላጥ ንእኡ ክምስክርን ካብ ዓለም ዘይትፈልጦ ክፍለን እዩ። መንፈስን ዕላማታትን ዓለም ብክርስቶስ ኣብ ዝመልአ ነፍሲ ቦታ ክህልዎ ኣይክእልን። ኣፍቃሪኡ ኣብ ላዕለዋይ ነገራት ዝተሰርዐ ሰብ፡ ንዓለማዊ ነገራት ምድላይ ዋጋ የብሉን።
