ኣብ ጥንቲ ዘመን ኤልሳእ፡ ሰማርያ ብሶርያውያን ተኸቢባ ነበረት እሞ ህዝባ ብርቱዕ ጥሜት ተሰኪሙ ነበረ። ኣብ ደገ ኣርባዕተ ለምጻማት ነበሩ። ወይ ኣብ ደገ ብጥሜት ምሞቱ ወይ ናብ ሶርያውያን እንተደኣ ከዱ፡ ካብ ሰፈርኦም ፍርፋር ምለቐሙ።
እቲ «ክሳብ እንመውት ኣብዚ ስለምንታይ ንቕመጥ?» ዝብል ልብኻ ዚትንክፍ ሕቶኦም ንዘመናት ኣንጸርጺሩ፡ ኣብ ኣእምሮይ ድማ ካብ ስጋዊ ድሌት ንላዕሊ ብዝለዓለ ደረጃ ይንጸባረቕ። ኣብተን ምዕራባውያን ተባሂለን ዚጽውዓ ሃገራት ዘሎ ናይ ምስክርነት ድሌት፡ ንሞት ንምክልኻልን ነቲ ኺጠፍእ ዘሎ ነገራት ድማ ብቕንዕና ንምጥንኻርን ኪለዓልን ዜድሊ ኺገብርን እዩ።
ከምቶም ኣርባዕተ ጥሙያት ስደተኛታት ንምግቢ ዝኸውን ፍርፋር ንሃርፍዶ? ንነፍሳት ንሃርፍዶ?
ዊልያም ኢስተን ከምዚ ኢሉ ጸሓፈ፡ ‘ንሕና ንነፍሳት ኢና እንደሊ፡ ንነፍሳት ድማ ኢና እንኸይድ እሞ ኽንረክብ ኢና። እዚ ኸኣ ክትምርኮሉ ትኽእል ኢኻ፡ ብሓቂ ህያው ናይ ወንጌል ምስክርነትን ዝድሕኑ ነፍሳትን ኣብ ዝህልዉሉ፡ ናይ ሓቂ ሓጐስን ንጸገማት ቤተ ክርስትያን ድማ ዝሓጸረ ግዜን ኪህሉ እዩ።’ ንነፍሳት እንደሊዶ? ንምድሓን ሰባት ጽምኢ ኣሎናዶ? ‘ፍቕሪ ነፍሳት’ ኢልና ንጽውዖ ነበርና—ሕጂ እውን እዚ ዘለዎ ሰብ ኣሎዶ?
ጐይታ ንነፍሳት ጸሚኡ ነበረ እሞ ሓንቲ ኻብተን ነፍሳት ከኣ ናተይ ነበረት። እዚ ኣይትንክፈካንዶ፡ ኣይትተባብዕንዶ? ካብቲ ርግጽ ምዃኑ እንፈልጦ ኽንወጽእ ኣይንፈቱን ኢና፡ እኳ ደኣስ ከም ጥሙይ ለምጻማት እንተዀነ እውን።
ግናኸ መብዛሕትና ኣብ ዝበለጸ ምቹእ ኩነታት ኢና ዘሎና፡ ምናልባት ድማ ዕረፍትን ምቾትን ናብ ጥፍኣት ኪመርሓና ኣብ ዚኽእል ስንፍና የትሕዘና ይኸውን። ኣብ ምቹእ መኣዝንካ ኾፍ ኢልካ ንወንጌል ገለ እኳ ኣይትገብርንዶ? ወይስ ኣብቲ እተሰርዕካሉ ንጐይታ ምውሳኽ ክትደሊ ትለዓል?
እቲ ሓደገኛ ዚኸውን ጽሑፍ ይቕጽል እሞ እቶም ለምጻማት ናብ ሰፈር ሶርያውያን ይኸዱ እሞ ዘይርአ ሰራዊት ከም ዘባረሮም ይረኽቡ!
ምላሾም እንታይ እዩ? ናትናኸ እንታይ ምዀነ? ዓብዪ መዝገብ ንረክብ፡ ኣኼባታትን ጉባኤታትን፡ ምንባብ መጽሓፍ ቅዱስን ክርስትያናዊ ዕርክነትን ንፈቱ፡ ጽቡቕ መጻሕፍቲ ነንብብ እሞ ብዕዮታት ካልኦት ኣብ ወጻኢ ሃገራት ንሕጐስ።
‘ሓቂ’ ኣሎና፡ ናይ ጽቡቕ ቃላት መግለጺ፡ ግናኸ ኣብ ወንጌል እንታይ ኢኻ ትገብር ዘለኻ?
እቶም ለምጻማት ናብ ግሩም በረኸት መጹ—ንሕና ድማ እቲ ግሩም መዝገብ ናይ ክርስትያናዊ ሓቂ፡ ዓብዪ ምድሓን ኣሎና—ምላሾም ከኣ፡ ‘ጽቡቕ ኣይገበርናን፡ እዛ መዓልቲ እዚኣ መዓልቲ ብስራት እያ፡ ንሕና ድማ ዓገብ ኢልና ኣሎና።’
ኣብ መዓልቲ ብስራት፡ መዓልቲ ጸጋ ኣምላኽ፡ ዓገብ ኢልካ ንእተን ሕጂ እውን ዜድልየን ዘለዋ ገለ እኳ እንተዘይገበርካ፡ ጽቡቕ ኣይትገብርን ኢኻ።
እቲ ናይቶም ኣርባዕተ ለምጻማት ቃላት ንዓይ ሓቀኛ እዩ እሞ፡ ንሳቶም ኣብ ሕልናኻ ኺጸልዉ እሞ ንእተን ሕጂ እውን ኣብ ሓደጋን ድሌትን ዘለዋ ወንጌል ክትነግር ክትለዓል ተስፋ እገብር።
