ኣምለኽቲ ልቢ
“ንዕኡ ድማ ሰገዱሉ” (ሉቃስ 24:52)። ካልእ ክገብሩ ይኽእሉ ነይሮምዶ? ንሳቶም ዘይወዳደር ህይወት ርእዮም ነይሮም። ኣብ ቅድሚ ኣዒንቶም ገለ ዓሳን እንጌራን ወሲዱ ንዝጠመየ ብዙሕ ህዝቢ ኣዕጊቡ ነይሩ። ንሱ ነቲ ማዕበል ብስልጣናዊ “ሰላም፣ ህድእ በል!” ምስ ኣህደኦ ምስኡ ነይሮም። ብድንጋጽ ድማ ነቶም ሕሙማት ክሓውዩ፣ ንዕውራት ክርእዩ፣ ንሓንካሳት ክኸዱ – ከምኡ’ውን ንምዉታት ክትንስኡ ርእዮም ነይሮም።
ኣብ መስቀል ተሰቒሉ ነይሩ ግን ሓንቲ ቃል ተቓውሞ’ውን ኣይተዛረበን። ኣብ ክንድኡ፣ ጸሎቱ “ኣቦ፣ ይቕረ በለሎም፤ ከመይሲ ዝገብርዎ ኣይፈልጡን እዮም” (ሉቃስ 23:34) ነይሩ። ኣብ መስቀል ተሰቒሉ ከሎ ሰለስተ ሰዓታት ጸልማት ኣሕሊፉ፣ ንሓጢኣት መስዋእቲ ኮይኑ። ነቲ ስጋኡ ዝተቐብረሉ ቦታ በጽሑ። ሞቱ ብጣዕሚ ዘይፍትሓዊ ይመስል ነይሩ።
ድሕሪኡ እቲ ዘይእመን ነገር ተፈጸመ። እንደገና ተራእዮም። ነቲ ኣብ ኣእዳዉን ኣእጋሩን ዝነበረ ቁስሊ ርእዮም፣ ከምኡ’ውን ነቲ “ሰላም ንዓኻትኩም ይኹን” (ሉቃስ 24:36) ዝብል ዘረጋግጽ ቃላቱ ሰሚዖም። ንሱ ህያው ከም ዝነበረ ብዘይጥርጥር ፈለጡ።
ኣብቲ ጐልጐል ቤትኤል ነተን ብሚስማር ዝተቐስቀሳ ኣእዳዉ ኣልዒሉ ባሪኽዎም ነይሩ። ንሳቶም ብድንጋጽ ክርእዩ ከለዉ፣ ኣብ ቅድሚ ኣዒንቶም ናብ ሰማይ ተወስደ – ንዕኡ ድማ ሰገዱሉ። እቲ ተቃርኖ እዚ እዩ፡ ንሱ ሓዲግዎም ነይሩ፣ ገና ግን ምስኣቶም ነይሩ። ናብ የማናይ ኢድ ኣቦ እንተኸደ’ውን፣ ንሳቶም ነቲ “ንሱ ንዘለኣለም ምስኣቶም ክኸውን እዩ” ዝብል መብጽዓኡ ይፈልጡ ነይሮም።
“ንዕኡ ድማ ሰገዱሉ።” ካልእ ክንገብር ንኽእልዶ? ንሱ መድሓኒና፣ ጐይታናን ኣምላኽናን እዩ። ንሓጢኣት ዘይብሉ ህይወቱን ንሓጢኣት ዝሞተሉ ሞቱን ክንሓስብ ከለና ንዕኡ ንፈትዎ። ብዓብዪ ዓወትና ኣብ ልዕሊ ሓጢኣትን ሞትን ንሕጐስ። ንሓጺር ግዜ ካባና ተፈልዩ ነይሩ፣ ገና ግን እንጌራን ወይንን ክንካፈል ከለና ንዕኡ ንዝክር – መዘከርታ ናይ ስቓዩ። ከምቶም ናይ ጥንቲ ደቀ መዛሙርቲ ንዕኡ ንምልክ፣ ክሳዕ እንደገና መጺኡ ናብ ሰማያዊ ገዛና ዝወስደና። ኣብኡ ንጐይታና፣ ንበጊዕ ኣምላኽ፣ ንዘለኣለም ክንምልክ ኢና።
