ጐይታ የሱስ ኣብ ከተማ ቤት-ልሄም ኣብ ዝውለድሉ እዋን፣ ኣብ ወጻኢ እታ ከተማ፣ ጓሶት ኣብታ ለይቲ ንኣባጊዖም ይሕልዉ ነበሩ። “እንሆ ድማ፣ መልኣኽ ጐይታ ኣብ ቅድሚኦም ደው በለ፣ ክብሪ ጐይታ ድማ ኣብ ከባቢኦም ኣንጸባረቐ፣ ብዙሕ ድማ ፈርሑ” (ሉቃ. 2:9)። መልኣኽቲ ኣብ ታሪኻት ምውላድ ጐይታና ኣብ ዝተራእዩሉ ኩሉ ግዜ፣ እቶም ሰባት ይፈርሑ ከም ዝነበሩ ምጥቃስ ኣገዳሲ እዩ፦ ማርያም (ሉቃ. 1:30)፣ ዮሴፍ (ማቴ. 1:20)፣ ዘካርያስ (ሉቃ. 1:12–13)፣ ሕጂ ድማ እቶም ጓሶት መልኣኽ ኣብ ቅድሚኦም ምስ ደው በለ ብዙሕ ፈርሑ።
ኣዳምን ሄዋንን ሓጢኣት ናብ ዓለም ክሳዕ ዝመጸ ፍርሃት ኣይፈልጡን ነበሩ። ጐይታ ንኣዳም ምስ ጸውዖ፣ “ድምጽኻ ኣብ ገነት ሰማዕኩ፣ ስለ ዝዓረቕኩ ድማ ፈራህኩ፤ ተሓባእኩ ድማ” (ዘፍ. 3:10) ኢሉ መለሰ። ሓጢኣት ዝመጸሉ ሰለስተ ነገራት ኣስተብህል፦ ገበንን ፍርሃትን ኣብ “ፈራህኩ”፣ ከምኡ’ውን ውርደት ኣብ “ስለ ዝዓረቕኩ”። ሓጢኣት ገበን፣ ፍርሃት፣ ከምኡ’ውን ውርደት ኣምጸአ፣ እዛ ዓለም ድማ ካብቲ ግዜ እቲ ጀሚራ ብዞም ሰለስተ ነገራት ትሳቐ ኣላ። ኣብ ቅድሚ ቅዱስ ኣምላኽ ገበነኛታት ኢና ምኽንያቱ “ኩሎም ሓጢኣት ገበሩ እሞ ኻብ ክብሪ ኣምላኽ ጐደሉ” (ሮሜ 3:23)።
ግና እቲ ንምውላድ ጐይታና ዝኸበበ ቃል “ኣይትፍርሑ!” ነበረ። እቶም መልኣኽቲ ነዞም ጓሶት፣ “ብዓቢይ ሓጎስ ዝመልአ ብስራት ንኹሉ ህዝቢ ከምጽእ መጺአ ኣሎኹ” ኢሎም ኣወጁ። ጐይታ የሱስ ክርስቶስ ንፍቕሪ ኣምላኽ ንምርኣይ መጸ፣ “ኣብ ፍቕሪ ፍርሃት የልቦን፤ ፍጹም ፍቕሪ ግና ንፍርሃት የርሕቖ” (1 ዮሃ. 4:18)።
ኣብ መስቀል፣ ጐይታ የሱስ ንገበንናን ውርደትናን ወሰደ፣ “ጻድቕ ንሓጥኣን፣ ምእንቲ ናብ ኣምላኽ ከምጽኣና” (1 ጴጥ. 3:18)። ሞቱ ንምውላዱ የብርህ!
