ምናሴ ንጉስ ይሁዳ ምስ ኾነ ወዲ ዓሰርተ ክልተ ዓመት ጥራይ ነበረ። ኣቦኡ ንጉስ ህዝቅያስ ካብቶም ኣብ ይሁዳ ዝነበሩ ኣዝዮም እሙናት ነገስታት ሓደ ነበረ፡ ንሃገር ብዙሕ ምምሕያሻት ኣተኣታተወ፡ ካብ ኣምልኾ ጣኦት ድማ ኣንጽሃ። ድሕሪ እዚ ነገራት፡ ህዝቅያስ ሓመመ። እቲ ሕማም ናብ ሞት ዝመርሕ ነበረ፡ ኣምላኽ ድማ፡ “ቤትካ ኣሰናድው” (2 ነገስት 20:1) በሎ። ህዝቅያስ እግዚኣብሔር ከሕውዮ ጸለየ፡ ኣምላኽ ድማ መለሰሉ፤ ህይወቱ ንዓሰርተ ሓሙሽተ ዓመት ተወሰኸት (ፍቕድታት 5–6)። ምናሴ ኣብዚ ናይ ህዝቅያስ ህይወት ዝተወሰኸሉ እዋን ከም መንእሰይ ዓብዩ ተባሂሉ ይእመን።
ብሓዘን፡ ምናሴ ዓብዩ ኣብ ታሪኽ ይሁዳ ዝኸፍአ ንጉስ ኾነ፡ ንሓምሳን ሓሙሽተን ዓመት ድማ ገዝአ። እዚ ብኸመይ ተፈጸመ? ህዝቅያስ ከምዚ ዝኣመሰለ እሙን ሰብ እንተ ነበረ፡ ምናሴ ኣቦኡ ምስ ሞተ መንእሰይ እንተ ነበረ እኳ፡ ንኣብነቱ ርእዩ ክኸውን ኣለዎ። ሓደ እሙን ኣቦ ኩሉ ግዜ እሙን ወዲ ኣይወልድን፡ እቲ ተቓራኒ እውን ሓቂ እዩ፡ ዘይእሙናት ኣቦታት ሓድሓደ ግዜ ብእምነትን እምነትን ዝዓብዩ ደቅን ይወልዱ። ንጉዳይ ዮስያስ ንርአ፡ ኣቦኡ ኣሞን፡ ኣዝዩ ክፉእ ሰብኣይ ነበረ (2 ዜና መዋእል 33:21–25)። ግናኸ ዮስያስ ንዓብዪ ኣቦሓጎኡ ህዝቅያስ እውን ብእምነት በለጾ።
ከም ወለዲ፡ ኣብ ደቅና ዓብዪ ጽልዋ ክህልወና ይኽእል። ብሓቂ ድማ፡ ብ“ምልማድን ምምዕዳር ጐይታ” ከነዕብዮም ተመኺርና ኢና (ኤፌሶን 6:4)። ይኹን እምበር፡ ነፍሲ ወከፍ ሰብ ናይ ገዛእ ርእሱ ፍቓድ ኣለዎ፡ ገሊኦም ድማ ኣብ ክንዲ መገዲ እምነት፡ ንስምዒታት ስጋን ዓለምን ይስዕቡ። “ዝጠፍኡ” ይኾኑ። ኣብ ህይወትካ ዝፈትዎም ዝጠፍኡ እንተ ኣለዉኻ፡ ምጽላይን ምእማንን ቀጽል። እቲ ሰማያዊ ኣቦ ምሳኻ እዩ፡ ከመይሲ ንዝጠፍኡ እውን ይፈቱ እዩ (ሉቃስ 15:11–31)።
