ክርስቶስ ብሰንኪ ዘይተቋርጽ ምእታው ናይ ዝተጸገመ ሰብኣዊነት ፈጺሙ ኣየጕረምረመን። ዝገበሮ ኩሉ ኣይጸሓፈን፡ ፈጺሙ’ውን ኣየማረረን። “እናገበረ ጽቡቕ ይኸይድ ነበረ።” ምግቡን መስተኡን ንዝለኣኾ ፍቓድ ምግባርን ዕዮኡ ምፍጻምን ነበረ (ዮሃንስ 4:32)። ንሱ ንድኻታትን ንዝተጸገሙን፡ ንዝተሰከሙን ንዝተሰብረ ልቦም ዘለዎምን፡ ንዝተነጽጉን ንሕሱራትን፡ ንዘይብሎምን ንጓኖችን፡ ንመበለታትን ንየቲማትን፡ ንሕሙማትን ንብጻያትን፡ ኩሎም ብምሉእ እምነት ኣብኡ ምንጪ ዘይነጽፍን ናብ ኩሉ ኣንፈት ብዙሕ ፈለግ ህያው ምትሕስሳብ ናብ ኩሉ ዝከኣል ዓይነት ሰብኣዊ ጸገም ዝልእኽን ከም ዝረኽቡ ክእከቡ ይኽእሉ ነበሩ። ማዕጾ ልቡ ኩሉ ግዜ ሰፊሕ ክፍቲ ነበረ። ንዝኾነ ጸጋም ወይ ንዝኾነ ሓዘንተኛ ቘልዓ፡ “ክትንስእ ኣይክእልን እየ፡ ክህበካ’ውን ኣይክእልን እየ” ፈጺሙ ኣይበለን። ንሱ ምስ ኩሉ ዝተጸገመ ሓታቲ ክትንስእን ክኸይድን ድሉው ነበረ፡ ጸጋዊ ቃሉ ኸኣ ኩሉ ግዜ “ሃብ” ነበረ።
የሱስ ኣብዚ ምድሪ ከምዚ ነበረ፡ ሕጂ’ውን ከምኡ እዩ፡ ክብሩ ንኹሉ ሰማይ ይመልኦ። ማዕጾኡ ክፍቲ እዩ፡ እቶም ዝኸፍኡን ዝበደሉን ዝተጸገሙን ሓጢኣተኛታት ድማ ብደሓን መጺእኩም ይብሃሉ። ንቐይሕን ሓምራዊን ሓጢኣቶም ብደሙ ክሕጸብ ይኽእሉ እዮም። ምሕረትን ሰላምን፡ ህይወትን ጽድቅን፡ ሰማይን ዘለኣለማዊ ክብሩን፡ ኩሉ ኸኣ ከም ነጻ ውህበት መለኮታዊ ጸጋ ክረኽቡ ይኽእሉ እዮም። ካብ ጸጋ ናብ ክብርን ኣብ ዝኸዱሉ እዋን፡ ኩሉ ፍቕሪ ልቡን ሓይሊ መንኵቡን ክረኽቡ ይኽእሉ እዮም፡ እቲ ልቢ ኣብ መስቀል ፍቕሩ ዝገለጸ፡ እቲ መንኵብ ኸኣ ንመሰረት መለኮታዊ መንግስቲ ንዘለኣለም ዝጸውር።
