ካብቲ ኣብ ከባቢና ዘሎ ኩነታት ናብቲ ጸቢብ ክበብ ናይ ግላዊ ወይ ስድራቤታዊ ምጥዓምና ምስ ኣተና፡ ክንረበሽ ኣይንፈቱን። መጋረጃታት ምስ ዓጸና፡ ሓዊ ምስ ኣዳልና፡ መጽሓፍ ወይ ጠረጴዛ ምስ ከፈትና፡ ካብ ወጻኢ ንዝመጽእ ጻውዒት ክንምልስ ኣይንፈቱን። ኣብ ከምዚ ዝኣመሰለ እዋናት ኢና ናብቲ “ካብ ውሽጢ ኺምልሰካ እዩ” ዝብል ቃል ክንኣቱ እንኽእል። እዚኦም ብሓቂ ብዙሕ ዕሙቕ ዝበለ ስነ-ምግባራዊ ሓቂ ይሓዙ። ንሳቶም ብስእላውን ብህያውነትን ንሓደ ኣረኣእያ ልቢ የቕርቡ፡ ኣብኡ ኩላትና ብብዝሒ ንርከብ። ጻውዒት ምስ መጸ፡ መልስና “ካብ ውሽጢ” ንምልኣኽ ኩላትና ድሉዋት ኢና። “ኣየ! እዚ ሰብ እዚ ክድውልሉ እዚ ኣዝዩ ዘይመችእ እዋን እዩ፡ ብፍላይ ኣነ ሕጂ ኣዝየ ተዋፊረ ኣለኹ” ንምባል ኣዝዩ ንቐልል። እዚ ኩሉ ብልክዕ እቲ ብርእሰ-ፍቃዳዊ ቃላት “ካብ ውሽጢ ኺምልሰካ እዩ” ተገሊጹ ዘሎ ኣረኣእያ ልቢ እዩ።
እቲ “ካብ ውሽጢ” ዝዛረብ ሰብ እንታይ መልሲ እዩ ብርግጽ ዝምልስ? እቲ ዝድለ ጥራይ። “ኣይተረብሸኒ።” እቲ ናብቲ ጸቢብ ክበብ ናይ ግላዊ ምቾቱን ምጥዓሙን ዝኣተወ፡ ኣፍደገኡ ዝዓጸወ፡ መጋረጃታቱ ዝሰሓበ ሰብ፡ ብሓደ እኳ “ክረበሽ” ኣይፈቱን። ከምዚ ዝበለ ሰብ፡ ከም “ዓርኪ” እኳ እንተተጸውዐ፡ “ክትንስእ ኣይክእልን እየ” ክብል እዩ። ስለምንታይከ ክትንስእ ዘይከኣለ? ምኽንያቱ ኣፍደገ ተዓጽዩ ነበረ፡ ደቁ ድማ ምስኡ ኣብ ዓራት ነበሩ። ምኽንያታቱ ንዘይምትንሳእ ኩሉ ርእሰ-ፍቃዳዊ ነበረ፡ ምስ ተንስአ ድማ፡ ንተወሳኺ ምሽጋር ንምውጋድ ካብ ርእሰ-ፍቃዳዊ ድሌት ጥራይ እዩ።
እቲ ብሩኽ ጐይታ የሱስ ክርስቶስ ካብዚ ኩሉ ክንደይ ዝተፈልየ ነበረ! ኣፍደገኡ ፈጺሙ ኣይተዓጽወን። ፈጺሙ “ካብ ውሽጢ” ኣይመለሰን። ንነፍሲ ወከፍ ሓታቲ ድሉው መልሲ ነበሮ። እንጌራ ንምብላዕ ወይ ንምዕራፍ ግዜ ኣይነበሮን፡ ብሰብኣዊ ድሌት ኣዝዩ ተዋፊሩ ነበረ!
