ንእሽቶ ከለኹ፡ ናብ ገዛ ሓደ ዓርከይ ከይደ ንሓደ ለይቲ ክቕመጥ መደብ ገበርኩ። ምሉእ ድሕሪ ቀትሪ ተጻዊትና፡ ሕጂ ድማ ሰዓት ካብቲ ብሓፈሻ ኣብ ገዛ እራት ዝበልዓሉ ግዜ ኣዝዩ ሓሊፉ ነበረ። ኣብ መወዳእታ፡ ኣዝዩ ድሕሪ ምሸት፡ ኣደ ዓርከይ ጥዑም ምግቢ ከተቕርብ ጀመረት። ንዓይ ፈገግ ኢላ፡ «እራት ንምብሳል ነዊሕ ግዜ እንተ ጸበኹ፡ ኩሉ ዝሰርሖ ይፈትዎ!» በለትኒ።
ናይ ምግቢ ስልታ ምስቲ ኣብ ላዕሊ ዘሎ ፍቕዲ ክራኸብ ይኽእል እዩ፤ ግን እቲ ምሳሌ ብመለኮት ዝተነፍሰ ስለ ዝኾነ፡ ብቐንዱ ንመንፈሳዊ መምርሒ እዩ ዝዓለመ፡ ንሓደ ናይ ምድጃ ጥበብ ጥራይ ኣይኮነን። ኩሉ ሰብ ንጥዑምነት መዓር ይፈትዎ—ኩሉ ሰብ፡ ማለት፡ እቲ ድሮ ዝጸገበ ሰብ እንተ ዘይኮይኑ። ብመንፈሳዊ መገዲ፡ እዚ ነቶም ብነገራት እዛ ዓለም እዚኣ ንርእሶም ንምጽጋብ ዝፈተኑ ሰባት የርኢ። ምንም እኳ ነፍሳትና ብእዞም ሓሰውቲ ምግባት ብሓቂ እንተ ዘይተመገቡ፡ ንጥዑምነት ቃል ኣምላኽ ዘለና ፍቕሪ የዳኽምዎ። እቲ ዝበለጸ ተስፋታት መጽሓፍ ቅዱስን እቲ ዝዓበየ ክብሪ መድሓኒን ኣዝዩ ዘይስሕብ ክመስል እዩ፡ ኣፍና ብምድራዊ ነገራት እንተ መልእናዮ።
ግን፡ ንጽድቂ እንተ ጥመናን እንተ ጸማእናን፡ እቲ ንተፈጥሮኣዊ ስምዒታትና መሪር ዝመስል እውን ንነፍሳትና ጥዑም ክኸውን እዩ። ንኣብነት፡ ተግሳጽ ኣቦ ሓዘን ዝመልኦ ክመስል ይኽእል እዩ፤ ግን ብእኡ ምስ ተመሃርና፡ ሰላማዊ ፍረ ጽድቂ የፍሪ (እብራውያን 12:11)። ሓደ መስተኻኸሊ መልእኽቲ መጽሓፍ ቅዱስ መሪር ክመስል ይኽእል እዩ፡ ግን ንኣገልጋሊ እግዚኣብሔር እዞም መጠንቀቕታታት ካብ መዓር ዝጥዕሙ እዮም (መዝሙር 19:10–11)።
መዝሙር 119 ንቃል ኣምላኽ፡ «ቃላትካ ንጥዕሚ ኸመይ ዝበለ ጥዑም እዩ፡ ካብ መዓር ንኣፈይ ዝጥዕም!» (ፍ. 103) ብምባል የኽብሮ። ኤርምያስ ድማ ነቲ ሓሳብ ይቕጽል፦ «ቃላትካ ረኸብኩ፡ በላዕክዎም ድማ፡ ቃልካ ኸኣ ንልበይ ሓጎስን ባህታን ኮነኒ» (ኤርምያስ 15:16)።
