ሓደ ኢትዮጵያዊ፡ ዓቢ ምድራዊ ስልጣን ዝነበሮ፡ ብበረኻ ይጓዓዝ ነበረ፤ ንምምላኽ ናብ ከተማ ኣምላኽ ከይዱ ነበረ። ኣብ ዝኾነት ከተማ መንፈሳዊ ኩነታቱ ንምምሕያሽ ዝኾነ ነገር ክግበር እንተ ዝኸውን፡ የሩሳሌም እታ ቦታ ነበረት። ክሳዕ ሕጂ፡ ንሞት ኩነታቱ ኣይፈልጥን ነበረ። ቃል ኣምላኽ እናንበበ፡ ነብዪ ኢሳይያስ ነቲ ፍቑር ተካኢ ዝገልጸሉ፡ እዘን ቃላት እዚኤን ኣንበበ፡ “ከም በጊዕ ናብ መሕረዲ ተመሪሑ፡ ከም በጊዕ ድማ ኣብ ቅድሚ ጸጕሪ ዝቘርጽዋ ድምጺ ኣይገበረን፡ ከምኡ ድማ ኣፉ ኣይከፈተን። ካብ ቤት ማእሰርትን ካብ ፍርድን ተወስደ… ከመይሲ ካብ ምድሪ ህያዋን ተቘርጸ” (ኢሳ. 53:7–8)። ኣብዚ እዋን እዚ፡ መንፈስ ኣምላኽ ንገብረኤል ኣገልጋሊኡ ልኢኹ፡ ንጭንቕትን ጓሂ ዝመልኣ ነፍሱ ሓጐስ ክህባ።
ፊልጶስ ኣፉ ከፈተ፡ ካብ ኢሳይያስ 53 ድማ ብዛዕባ የሱስ ሰበኸሉ። ኣብቲ ግዜ እቲ ሰባት ኣምላኽ፡ ክርስቶስ ንኹሉ እንተ ሞይቱ፡ ሽዑ ኩሉ ምዉት ምዃኑ ብንጹር የርእዩ ነበሩ። እቲ ኢትዮጵያዊ ናብ የሩሳሌም ብምኻዱ ዝበለጸ ክኸውን ኣይከኣለን—ከመይ ገይሩ እዩ ክኸውን ዝኽእል? እቶም ሓካይም ሃይማኖት ንምዉት ሰብ እንታይ ክገብሩሉ ይኽእሉ? ወይስ ሕጊ ንምዉት ሰብ እንታይ ክገብር ይኽእል? ሞት ክርስቶስ፡ ኩነታት ሰብ ካብ ዝኾነ ነገር ወጻኢ፡ ብዘይካ ዘይተወሰነ ጸጋ ምዃኑ ኣርኣየ። ኣምላኽ ድማ ብዘይተወሰነ ጸጋ ንምዉትን ዝጠፍአን ሰብ እንታይ ገበረ? ንወዱ ንዕኡ ክመውት—ኣብ ሞት ቦታኡ ክወስድ—ካብ ምዉታት በዅሪ ምእንቲ ክኸውን ሃቦ። ካብ ምዉታት ተንሲኡ፡ ሞትን ሓጢኣትን ደጊም ዘይህልወሉ ሓድሽ ፍጥረት መጀመርታ ምእንቲ ክኸውን።
እወ፡ ኣብቲ ግዜ እቲ ሰባት ኣምላኽ ንሞት ክርስቶስ ንምምሕያሽ ሰብ ኣይሰብኩን ነበሩ፡ ግናኸ ንሞት ሰብ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ፤ ትንሳኤ ክርስቶስ ድማ ህይወት፡ ንኹሉ ዝኣምን ድማ ኣብ ክርስቶስ እንኮ ህይወት ምዃኑ።
