ኣምላኽ ነታ “ዓባይ ብርሃን” ዝኾነት ጸሓይ ኣብ መበል ኣርባዕተ መዓልቲ ፈጠራ (ዘፍ. 1:14–19) ፡ ምስ ወርሕን ከዋኽብትን። ንብዙሓት ሽሓት ዓመታት፡ ሰባት ነታ ጸሓይ ባዕላ ዝኾነ ፍልጠት ወይ ፍቓድ ዘለዋ ኸም ዝኾነት ጌሮም ብእግዳም ኣምለኽዋ። ጸሓይ፡ ወርሒ፡ ከምኡ ድማ ከዋኽብቲ ዓበይቲ ግብሪ ፈጣሪና እዮም፡ ግናኸ ንሳቶም ኣማልኽቲ ምግባር ዓሻዊ እዩ፡ ከመይሲ ንሳቶም ፍረ ናይ ፍጥረት ሂደት ጥራይ እዮም። ኣምላኽ ብርሃን እዩ (1 ዮሃ. 1:5) እሞ ብዘይኡ ዝኾነ ነገር ኣይነብርን፡ ኩሉ ድማ ጸልማት እዩ።
ልዕልና ኣምላኽ ኣብ ልዕሊ ጸሓይ ብንጹር ዚርአ እዩ፡ ክርስቶስ ኣብ መንጎ ሰማይን ምድርን ተሰቒሉ ኸሎ፡ ሽዑ ኣብ ልዕሊ ብዘላ ምድሪ ንሰለስተ ሰዓታት ጸልማት ነበረ። እቲ ሓጢኣት ዘይብሉ ወዲ ኣምላኽ ንስኻን ኣነን ዝግብኣና ፍርዲ ኣብ ልዕሊኡ ኺወስድ ከሎ፡ ኣዝዩ ኸቢድ ፍጻሜ ነበረ!
እዚ ቐሊል ምዕራፍ ኣይነበረን፡ ንብዙሓት ምኽንያታት ድማ፡ እዚ ኣብ ግዜ ፋስጋ ነበረ እሞ ኣብ ምሉእ ወርሒ ይኸውን (ምዕራፍ ኣብ ሓድሽ ወርሒ ይኸውን)፤ ምዕራፍ ሰለስተ ሰዓታት ኣይጸንሕን፤ ሉቃስ ድማ “ንብዘላ ምድሪ” ከም ዝጸለወ ይነግረና። ኣይፋሉን፡ እዚ ኣምላኽ ብፍቓዱ ነቲ ፍጻሜ ዜዕግቶ ነበረ፡ ሓጢኣተይ ኣብ ጐይታ የሱስ ምስ ተነብረ ቕዱስ ተግባር ተፈጸመ። ክርስቶስ እቲ መድሓኒ ብኣምላኹ ኺሕደግ ከሎ፡ ዝኾነ ሰብ ከመይ ጌሩ ኺርኢ ይኽእል? ድሕሪ ቐረባ ግዜ፡ እቲ ብሩኽ ጐይታና መንፈሱ ንኣቦኡ ኺውክል ከሎ ናይ መወዳእታ ትንፋሱ ኺወስድ እዩ።
ጸልማት ሽዑ ዚግባእ ነበረ፡ ግናኸ፡ ኦ፡ ሕጂ ኣዒንትና ካብኡ ኣይንሕበስ! እዚ ንኣና ቕዱስ ርእሱ ዘድነነ ሓደ እዩ እቲ ብሩህን ንግሆ ኸዋኽብቲ፡ ብሓቂ ተንሲኡ ሕጂ ኣብ የማን ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ።
“ከመይሲ እቲ ብርሃን ካብ ጸልማት ኪበርህ ዝኣዘዘ ኣምላኽ፡ ብርሃን ፍልጠት ክብሪ ኣምላኽ ኣብ ገጽ የሱስ ክርስቶስ ኪህብ ኣብ ልብና በሪሁ እዩ” (2 ቈረ. 4:6)።
