ንእግዚኣብሔር ኣብ ህይወትና ቀዳማይ ቦታ ክንህቦን ክንሕዝን ኣሎና፡ ካብ ኩሉ ንላዕሊ። ኣቦ እዚ ድሮ ኣረጋጊጽዎ እዩ፡ ኣብ ቈሎሴ 1 ከምዚ ንብል፡ “ኣቦ … ካብ ስልጣን ጸልማት ኣድሒኑና ናብ መንግስቲ ወዲ ፍቕሩ ኣግዒዙና፡ ብእኡ ድማ ብደሙ ምድሓን፡ ምሕረት ሓጢኣት ኣሎና። ንሱ ምስሊ እቲ ዘይርአ ኣምላኽ፡ በዅሪ ኩሉ ፍጥረት እዩ። ብእኡ እዩ እሞ ኩሉ ነገር ዝተፈጥረ፡ ኣብ ሰማይን ኣብ ምድርን ዘሎ፡ ዝርአን ዘይርአን፡ ዝፋናት ይኹኑ ወይ ግዝኣታት ወይ መራሕቲ ወይ ስልጣናት። ኩሉ ነገር ብእኡን ምእንትኡን እዩ ዝተፈጥረ። ንሱ ድማ ቅድሚ ኩሉ ነገር እዩ፡ ብእኡ ድማ ኩሉ ነገር ይጸንዕ። ንሱ ድማ ርእሲ ስጋ፡ ቤተ ክርስቲያን እዩ፡ ንሱ ድማ መጀመርታ፡ በዅሪ ካብ ምዉታት እዩ፡ ምእንቲ ኣብ ኩሉ ነገር ቀዳማይ ክኸውን” (ቁ.12-18 NKJV)።
ንእኡ ቀዳማይ ቦታ ምሃብና እንተዘይተዓዊትና፡ ንገዛእ ርእስና ሓዘን የምጽኣልና፡ ንእግዚኣብሔር እንተኣሚንና ወይ ዘይኣሚንና። ኣብ ሉቃስ 16 ዘሎ ሃብታም ሰብኣይ ግምግም፡ ንሱ ንገዛእ ርእሱ ቀዳማይ ቦታ ሂቡ ነበረ። ህይወቱ ኣብዚ ጽቡቕ ነበረ፡ ግናኸ “ሞተ እሞ ተቐብረ። ኣብ ሲኦል ድማ ኣብ ስቓይ ኮይኑ … ጨደረ እሞ፡ ‘ኣቦ ኣብርሃም፡ ምሓረኒ’” (ቁ.22-24) በለ። ሓዘን እዚ ሰብኣይ እዚ ዘለኣለማዊ እዩ!
ብዙሓት ሰባት፡ እንተላይ እሙናት ዝነበሩ እኳ፡ ንኣምላኽን ንድሌታቱን ቀዳማይ ቦታ ብምሃብ ብዘይምዕዋሎም ንገዛእ ርእሶም ሓዘን ኣምጺኦም እዮም። ናይ ኣዳምን ሄዋንን ምዕዋት ንኹሉ ሰብ ጸልይዎ እዩ (ዘፍጥረት 3፤ ሮሜ 5:12)። ኖህ ኣብ ዘፍጥረት 9 ብባህርዩ ተዓንቂፉ፡ ወዱ ካም ድማ ብዛዕባኡ ንኻልኦት ብምሕባር ኣብ ክንዲ ምሽፋኑ፡ ኣብ ወዲ ካም ከነኣን መርገም ኣምጺኡ፡ ንደቁ ድማ ጸልይዎ እዩ (ቁ.18-27፡ ምሳሌ 10:12 ኣስተብህሉ)። ብመጽሓፍ ቅዱስ እናኸድና፡ ከምዚ ዝኣመሰለ ናይ ግለሰባት፡ ከተማታትን ሃገራትን ምዕዋታት ክንዝርዝር ንኽእል ኢና። ቤተ ክርስቲያን እውን ንእግዚኣብሔር ቀዳምነት ብምሃብ ብቐጻሊ ኣይተዓወተትን። ብዙሓትና ድማ ከምዚ ዝኣመሰለ ሓዘንን ስቓይን ብግላዊ ምዕዋታትና ንፈልጥ ኢና። ግናኸ፡ ኣብ የሱስ ተስፋ ኣሎ!
ኣምላኽ፡ ብናይ ገዛእ ርእስና ምልዕዓል ሓሳባትን ባህርያትን ብዓሚቕ ዝሓዘነ፡ መፍትሒ ሂቡ እዩ። እግዚኣብሔር፡ እቲ “ሰብ ሓዘንን ምስ ስቓይ ዝተላመደን … ሓዘንና ጾይሩ ስቓይና ድማ ጸይሩ” (ኢሳይያስ 53:3-4)። “ብቝስሉ ድማ ሓዊና” (ቁ.5)። ንእግዚኣብሔር ኩሉ ጊዜ ንምልዕዓል ብዘይምዕዋትና ገለ ሳዕቤናት እንተተረፉ እኳ፡ ኣብኡ ድማ ጥራይ ምሕዋይ ኣሎ! ሃሌሉያ!
