«እዚ ሓሳብ እዚ ኣብ ኣባኻትኩም ይኹን፡ እዚ ኸኣ ኣብ ክርስቶስ የሱስ እውን ነበረ።» (ፊልጲ 2:5)
«ኣቱም ኣቦ፡ ጐይታ ሰማይን ምድርን፡ ኤመስግነካ ኣሎኹ።» (ማቴዎስ 11:25)
መንፈስ ምስጋና ንምሉእ ህይወት የሱስ መሊእዎ ነበረ፡ ከምኡ’ውን ነቲ ብኻልእ ዝጸልመተ መንገዱ ብሰማያዊ ሃሎ ከቢብዎ ነበረ። ኣብቲ ዝበዝሐ ዘይንጽበዮ ግዜ፡ እዚ ጽቡቕ ጮራ ነቲ ጸልማት ሰንጢቑ ይወጽእ። ንመዘከርታ ሞቱ ምስ ኣቖመ፡ «ኣመስገነ!» ኣብ ኬድሮን ናብ ጌቴሴማኒ ክሳብ ዝሰግረሉ እውን፡ «መዝሙር ዘመረ!»
ኣብ ግዜ ዓሚቕ ሓዘንን ፈተናን፡ ኩሉ ነገር ጸልማት ከም ዝመስል ንፈልጥ ኢና። እቲ ዘይዛረብ ተፈጥሮ እውን ንዝተሰከመ መንፈስ፡ ከም ዝሓዘነ ይመስል። ህይወት የሱስ ሓደ ቀጻሊ ተመክሮ ምብኻንን ሓዘንን ነበረ—ካብ መጀመርታ ክሳብ መወዳእታ «ሸለልታ ሓዘን»፤ ግናኸ፡ ኣብ መንጎ ቃላት ሓዘን፡ ኩሉ ግዜ ዝተሓብኡ ድምጽታት ምስጋናን ሓጎስን ይሰምዑ!
ኣህ፡ ንሱ፡ እቲ ዝተሰቀየ «ሰብ ሓዘን»፡ ኣብ ህይወት ዘይተወዳደረ ሓዘን ከሎ፡ ልቡ ብምስጋና ናብ ኣቦኡ ኣብ ሰማይ ከልዕል እንተኽኢሉ፡ ህይወት እቶም ካብ መዓልቲ ናብ መዓልቲን ካብ ሰዓት ናብ ሰዓትን (ንኹሉ ዘለዎም፡ ብስጋዊን ብመንፈሳዊን) ኣብ ልግስን ፍቕርን ኣምላኽ ዝምርኮሱ፡ ሓደ ዘይቋረጽ «መዝሙር ምስጋና» ክኸውን ኣለዎ!
ኣንባቢ! ነዚ መንፈስ ምስጋና እዚ ኣምዕብሎ—ንኣኻ ዘይቋረጽ በዓል ክኸውን እዩ። ኣብ ጥቓና ንኣሽቶ ምሕረት ዝብሃል ነገር የለን ወይ ክህሉ የብሉን፤ ኩሉ ዓቢ እዩ፡ ምኽንያቱ እቲ ዝንኣሰ እውን ዘይግብኦ እዩ። ብሓቂ፡ ሓቀኛ ልቢ ምስጋና ካብ ኩሉ ነገር ንምስጋና ምኽንያት ክረክብ እዩ፡ ንዝተሓጽረ በረኸት እውን ብዝግባእ ክጥቀመሉ እዩ። ጳውሎስ፡ ኣብ ቤት ማእሰርቲ ሮሜ ከሎ፡ ብሰንሰለት ዝተኣስረ፡ «ኩሉ ኣሎኒ እሞ ይበዝሓኒ!» ክብል ተሰምዔ።
ብኻልእ ወገን፡ ካብቲ ናይ ቀጻሊ ምሕማቕን ምድኻምን መንፈስ ተጠንቀቕ፤ እቲ ንሓቀኛ ወይ ዝተገመተ ጉድለታት ኩነታትና ንምግናን ዝግበር ፈተና፡ ንንኣሽቶ ምሽጋራት ዕለታዊ ህይወት ናብ ዓበይቲ ክፉኣት ምቕያር። ኣብ ክንዲኡስ፡ ክንደይ ብዙሕ ንምስጋና ዘሎና ሓስብ።
እዛ እንነብረላ ዓለም፡ ብዘይካ ኩሉ ጠባሳታት ሓጢኣትን መከራን እኳ እንተኾነ—ጽብቕቲ ዓለም እያ። ከምቲ ብዙሓት ብሕማም ዝስእልዋ፡ ብንብዓት ዝመልአትን ብጥፍኣት ዝተዘርገሐትን፡ ብዘይቋረጽ መዝሙር ሓዘን ዝሓዘነትን ኣይኮነትን። ሓቂ እዩ፡ እቲ «ዘለኣለማዊ ኣኽራናት» ብኽብሪ እዮም—ግናኸ ኣብ ታሕቲ ብዙሓት ዘይቑጸሩ ቦታታት ጸጋ፡ ፍቕሪ፡ ከምኡ’ውን ምሕረት ኣለዉ፤ ኣብ ታሕተዋይ ሸለልታ ብዙሓት ሓምላይ ቦታታት—ካብቲ እንግብኦ ንላዕሊ!
ኣምላኽ ንመንፈስ ምስጋና ክሽልሞ እዩ። ልክዕ ከምቲ ኣብ ምድሪ፡ ሓደ ሰብ ዝተዋህቦ ብምስጋና ምስ ዝቕበል፡ እንደገና ንምሃብ ዝያዳ ድልዋት ንኸውን፡ ከምኡ’ውን፡ «ጐይታ» ንሓጐስ «ተቐባሊ» ይፈቱ፡ ከምኡ’ውን ንሓጐስ «ሃባይ»።
ከምኡ’ውን፡ ናትና ወንጌላዊ ምስጋና ይኹን። ዕጣን ናይ መንፈስ ምስጋና ንዓቢ ሃባይ ኩሉ ጽቡቕ ጥራይ ዘይኮነስ—ግናኸ ንኣምላኽና ብክርስቶስ ይኹን። መንፈስ ናይቲ ህጻን ኣብ ልግስን ጽቡቕነትን ቤት ኣቦኡን ገዝኡን ዝሕጐስ ይኹን!
ንኣቦ ኩሉ ግዜ ንኹሉ ነገር ብስም ጐይታና የሱስ ክርስቶስ እናመስገንኩም! (ኤፌሶን 5:20)
እቲ ጣዕሚ ዘለዎ ዜማ ምስጋና ብኹሉ ተኸታታሊ ግዜ ናይ ዕለታዊ ህላዌና እናተንቀጥቀጠ ከሎ—ፍቕሪ ናብቲ ንእግዚኣብሔር ዝውድስ ኣምላኽና፡ ንመን ከምኡ’ውን ንምንታይ እዩ እቲ ዝለዓለን ዝጽዑቕን ምስጋናና እንዕቅበሉ ከም ዝኾነ የርኢ።
ንኣምላኽ ብዘይነገር ዝኾነ ውህበቱ ምስጋና ይኹን
