«ካባይ ተምሃሩ፡ ኣነ ትሑትን ልዝብን እየ እሞ።» (ማቴዎስ 11:29)ጐይታ ንደቀ መዛሙርቱ — ከምኡ ድማ ንዓና — ትሕትና ኻብኡ ኺመሃሩ ይጽውዖም። ነዚ ኽንገብር ምእንቲ፡ ቅድም እዛ ባህሪ እዚኣ እንታይ ከም እትሓዝ ኽንምርምር ኣሎና። ድሕሪኡ፡ ጐይታና ብትሕትና ዝተመላለሰሉ ኩነታት ንምርካብ ወንጌላት ክንምርምር ኢና።
ትሕትና ዚርአ፡ ካብ ካልእ ነገር ንላዕሊ፡ ንጸገማት፡ ንብድሆታት፡ ንተስፋ ምቑራጽ ወይ ንውልቃዊ መጥቃዕትን ስድብን ብዘይካ ምምካት ወይ ምጕርምራም ብምቕባል እዩ። ብተወሳኺ፡ ትሑት መንፈስ ኣብ ልቢ ዘይምርዋሕ፡ መሪርነት ወይ ሕነ ምፍዳይ ስምዒታት ኪለዓል ኣይፈቅድን እዩ።
ትሕትና ሓይሊ እዩ! ኣብ ክርስቶስ ሓያል ምዃን ማለት እዩ፡ ብምኽንያት ምትፍናን ካልኦት ሰባት ናብ ክፉእን ስጋዊ ተግባርን ንምግባር ዘይምፍታን። እዚ ነገራት እዚ ድማ ካባይ ይርሕቕ፡ ምኽንያቱ ንክርስቶስ ለቢሰዮ ኣሎኹ።
ትሕትና ድኻም ኣይኮነን፡ ብቁጽጽር ዝተገብረ ሓይሊ እዩ። ትሑት ሰብ ብሰንኪ ውሽጣዊ ሓይሊ ብልዝብን ብልዝብን ኪገብር ይኽእል እዩ። ንሱ ብምሉኡ ኣብ ትሕቲ ግዝኣት ኣምላኽ እዩ።
ሰለስተ ዓበይቲ ትእዛዛት ትሕትና ኣብ ሓደ ጽሑፍ ተጠቕሊሎም ንረክብ፡
«እዚ ፍለጡ፡ ኣቱም ፍቑራት ኣሕዋተይ፡ ኩሉ ሰብ ንምስማዕ ቅልጡፍ፡ ንምዝራብ ድኹም፡ ንዅራ ድማ ድኹም ይኹን» (ያእቆብ 1:19)።
ትሕትና ሓቀኛ ዓብዪነት የርኢ። ሰሎሞን ይብል፡
«ንዅራ ድኹም ዝኾነ ኻብ ሓያል ይበልጽ፡ ንመንፈሱ ዚገዝእ ድማ ኻብ ከተማ ዚሕዝ ይበልጽ» (ምሳሌ 16:32)።
ኣብ ታሪኽ መዝገባት ስማት ፍሉጣት ገዛእቲ ክንደይ ግዜ ይረኣዩ። ባህርያቶም፡ ትብዓቶምን ዓወቶምን ክንደይ ግዜ ይልዓሉን ይኽበሩን! ግን ቃል ኣምላኽ ይብል፡ ብትሕትና ንመንፈሱ ዚገዝእ ኻብ ኣሌክሳንደር ዓብዪ ወይ ዊልያም እቲ ገዛኢ ይበልጽ።
