ሕቶ፦ ገሊኦም ፍሉጣትን ዝኸበሩን መምህራን መጽሓፍ ቅዱስ፡ ወዲ ብኣቦ ከም እተሓድገ ይዛረቡ። እዚ ሓቂ ድዩ?
መልሲ፦ ኣብ ቅዱስ ቦታ ኢና ንኸይድ ከምዚ ዝኣመሰለ ሕቶታት ክንሓስብ ከለና። ብዘይዕላማ ብዘይግቡእ ወይ ብዘይጥንቃቐ ምዝራብ፡ ብዛዕባ ቅዱሳት ነገራት ጌጋ ሓሳባት ወይ ጌጋ ሓበሬታ ምሃብ ቀሊል እዩ። ጌጋ ንምውጋድ፡ ክሳብ ክንደይ ይከኣል ምስ ቃላት ቅዱስ ጽሑፍ ምቕራብ ጽቡቕ እዩ።
ኣካላት ኣምላኽነት
መጽሓፍ ቅዱስ፡ ኣምላኽና፡ እቲ ሓደ ሓቀኛ ኣምላኽ፡ ሓደ ኣምላኽ ምዃኑ ይምህረና፡ ገና ግን ሰለስተ ኣካላት ? ኣቦ፡ ወዲ፡ መንፈስ ቅዱስ ? ኣብ ኣምላኽነት ኣለዉ፡ ነፍሲ ወከፎም ፍሉይ ስሞምን ዝምድናኦምን ፍሉይ ተራኦምን ኣለዎም። ነፍሲ ወከፍ ኣካል ኣምላኽነት ኣብቲ ዓቢ ዕዮ ምድሓን ፍሉይ ግደ ኣለዎ። ነዘን ክፍሊታት ምብልብል ወይ ምምዝባል ክንወግድ ንደሊ። ንምልኣት ዕዮ ምድሓን ግን ክንመስግን ይግባእ።
ተራኦም ኣብ ዕዮ ምድሓን ክርስቶስ
ካብቶም ቅዱስ ጽሑፍ ብዛዕባ ፍሉይ ተራ ነፍሲ ወከፍ ኣካል ኣምላኽነት ዝገብሮም መግለጺታት እዞም ዝስዕቡ እዮም፦
«ንሕና ኸኣ ርኢናን ንምስክርን ኢና እቲ ኣቦ ሰዲድዎ ንወዲ ከም መድሓኒ ዓለም» (1 ዮሃንስ 4:14 NKJV)።
«ደም ክርስቶስ፣ ብ ዘለኣለማዊ መንፈስ ንርእሱ ብዘይነቐፋ ንኣምላኽ ዘቕረበ፡ ንሕልናኹም ካብ ምዉት ግብሪ ንህያው ኣምላኽ ከተገልግሉስ ክንደይ ኣዝዩ ኣይኬንጽህን እዩ?» (እብራውያን 9:14)።
«ስለዚ ኣቦይ የፍቅረኒ እዩ፡ ምኽንያቱ ህይወተይ እህብ እሞ እንደገና ክወስዳ። ሓደ እኳ ኣይወስዳን እዩ ካባይ፡ ግን ብገዛእ ርእሰይ እህባ። ክህባን እንደገና ክወስዳን ስልጣን ኣሎኒ። እዚ ትእዛዝ እዚ ኻብ ኣቦይ ተቐቢለዮ» (ዮሃንስ 10:17-18)።
«ሽዑ የሱስ ከኣ፡ ‘ንወዲ ሰብ ምስ ኣልዓልኩምዎ፡ ሽዑ ኣነ ምዃነይ ክትፈልጡ ኢኹም፡ ብገዛእ ርእሰይ ከኣ ገለ እኳ ኣይገብርን እየ፡ ከምቲ ኣቦይ ዝመሃረኒ ግን፡ እዚ ነገር እዚ እዛረብ። እቲ ዝሰደደኒ ምሳይ እዩ። ኣቦይ በይነይ ኣይገደፈንን፡ ምኽንያቱ ኩሉ ግዜ ንዕኡ ዘሐጉስ ነገር እገብር እየ’» (ዮሃንስ 8:28-29)።
«ትንሽ ርሕቕ ኢሉ ኸኣ ብገጹ ተደፊኡ ጸለየ፡ ከምዚ እናበለ፡ ‘ኣቦይ፣ እንተ ተኻኢሉ እዛ ጽዋእ እዚኣ ኻባይ ትሕለፍ፡ ይኹን እምበር፡ ከምቲ ኣነ ዝደልዮ ዘይኮነስ፡ ከምቲ ንስኻ ዝደልዮ ይኹን’» (ማቴዎስ 26:39)።
«ኣብ ከባቢ ትሽዓተ ሰዓት ከኣ የሱስ ብዓውታ ድምጺ ጮኸ፡ ‘ኤሊ፡ ኤሊ፡ ላማ ሳባኽታኒ?’ ማለት፡ ‘ኣምላኸይ፡ ኣምላኸይ፡ ስለምንታይ ሓደግካኒ?’» (ማቴዎስ 27:46)።
ዝመስል ምጥርጣር
ጐይታ የሱስ ከም ዝተኣማመነ ሰብን ዝተኣዘዘ ወድን፡ ንኣቦ ኩሉ ግዜ ብኹሉ ነገር የሐጉሶ ነበረ፡ ምስቲ ናብዛ ሓጢኣተኛ ዓለም ንምድሓና ዝሰደዶ ኸኣ ምሉእ ሓድነት ነበሮ። ናብ መስቀል ምኻድ፡ ኣቦ ዝሃቦ መገዲ ክፋል ነበረ፡ ንሱ ኸኣ ከም ዝተኣዘዘ ወዲ ዝወሰዶ መገዲ ክፋል ነበረ።
ከም ኣምላኽ ወድን ከም ቅዱስ ኣምላኽን፡ ሓጢኣት ምዃን (2 ቈረንቶስ 5:21)፡ ከምኡ’ውን ንፍጹም ምጽላእ ኣምላኽ ንሓጢኣት ምግጣም ብቐሊሉ ክቕበሎ ኣይከኣለን። ንኣምላኽ ከም ኣምላኽ ኣይጸለየን፡ ግን ን ኣቦ ጽዋእ ቍጥዓ ኣምላኽ እንተ ተኻኢሉ ኻብኡ ኽትሓልፍ ሓተቶ። ኣብ መላእ እዚ መከራ እዚ ኣብ ገነት ጌተሴማኒ ምስ ኣቦኡ ፍጹም ሓድነት ከም ዝነበሮ ኣስተብህል። ፍቓዱ እኳ ከም ቅዱስ፡ ዝተኣማመነ ወዲ ሰብ ንፍቓድ ኣቦ ተገዚኡ ነበረ።
ኣብ ገነት ጌተሴማኒ ተኣሲሩ ምስ ተወስደ፡ ከምኡ’ውን ኣብ ነፍሲ ወከፍ ካብቶም ኣብታ ዘስካሕክሕ ለይቲ እቲኣን ንጽባሒቱ ንግሆ ዝገበሮም ናይ መጥለፊ ፍርድታት፡ ንኹሉ ዝተገብረሉ ተገዚኡ። ንኹሉ ጭካኔ ወተሃደራትን ንመስቀልን ተገዚኡ፡ ንርእሱ ኣይተኸላኸለን ወይ ብዝኾነ ይኹን መገዲ ኣይተቓወመን። ኣብ መስቀል ተሰቒሉ ከሎ ንዘላገጹሉ ኣይመለሰሎምን። ኣብተን ዘስካሕክሓ ሰዓታት ጸልማት ካብ ፍርቂ መዓልቲ ክሳብ ሰለስተ ሰዓት ድሕሪ ቐትሪ፡ ኣምላኽ ከም ኣምላኽ ገዲፍዎ፡ ከም ሓጢኣት ገይሩ ምስ ወሰዶ፡ ቍጥዓ ኣምላኽ ጸረ። ኣብ መወዳእታ እተን ዘስካሕክሓ ሰዓታት፡ ጩኸቱ ንሰምዕ፦ «ኣምላኸይ፡ ኣምላኸይ፡ ስለምንታይ ሓደግካኒ?»
ኣስተብህሉ፡ ኣይጮኸን፦ «ኣቦይ፡ ኣቦይ፡ ስለምንታይ ሓደግካኒ?» ን ኣምላኽ ቅድስናኡ ኣፍለጠ፡ ምኽንያቱ ኣብ ዝቕጽሉ ፍቕድታት መዝሙር 22፡ ቃላቱ ተመዝጊቡ ዘሎ፡ «ንስኻ ግን ቅዱስ ኢኻ፡ ኣብ ውዳሴ እስራኤል ተቐሚጥካ ኣሎኻ» (ፍ.3) ይብል። ኣምላኽ ከም ኣምላኽ ምስ ሕቶ ሓጢኣት ክዋሳእ ነበሮ። ጐይታ የሱስ ከም ኣባል ኣምላኽነት ምስዚ ምሉእ ብምሉእ ተሰማሚዑ ነበረ፡ ከም ቅዱስ፡ ፍጹም፡ ሓጢኣት ዘይብሉ ሰብ ግን፡ ከም ሓጢኣት ምውሳድ፡ ብሰለስተ ግዜ ቅዱስ ኣምላኽ ምሕዳግ እንታይ ማለት ምዃኑ ብዕምቆት ተሰሚዕዎ።
ቅዱስ ጽሑፍ ኣቦ ንወዲ ከም ዝሓደጎ ፈጺሙ ኣይብልን። ጐይታ የሱስ ክርስቶስ፡ መድሓኒና፡ ሓጢኣትና እናጸረ ከሎ፡ ብኣምላኽ ምሕዳግ ዘስካሕክሕ ነገር ክሳብ ክንደይ ብምሉኡ ከም ዝተሰምዖ የርኢ።
እቲ ንዓና ዘስዕቦ
ስለዚ፡ ንሕና ኣብኡን ኣብቲ ኣብ ቀራንዮ ዝፈጸሞ ዕዮን እምነትና ዘንበርና፡ ብኣምላኽ ፈጺምና ኣይንሕደግን፡ ግን ኣብ መላእ ዘለኣለም ምስኡ ግሩም ሓድነት ክንረክብ ኢና። ግን ንጐይታ የሱስ ክርስቶስ ከም ውልቃዊ መድሓኒኡ ንዘይቕበል ዝኾነ ሰብ ወይዘበለ ይኹን፡ ምኽንያቱ ከምዚ ዝኣመሰለ ሰብ ኣብ ባሕሪ ሓዊ ምስ ቍጥዓ ኣምላኽ ንዘለኣለም ካብ ኣምላኽ ክፈላለ እዩ።
