“እዚ ናብ ልበይ እመልስ፡ ስለዚ ተስፋ ኣሎኒ” (ሰቆቃው ኤርምያስ 3:21)። ነዚ ብድንገት ንነፍሲ እቲ በኻዪ ነብዪ ዘብርሃ ተስፋ ዝኸውን ዓቢ ምኽንያት ነበረ። እቲ “ስለዚ” ዝብል ቃሉ እዚ የረጋግጽ።
“ስለዚ” ናብ ክልተ ኣንፈት ይጥምት፡ ንሓድሽ ዓመት ንምጅማር ድማ ግሩም ቃል እዩ። ናብቲ ዝሓለፈ እኹል ምኽንያት ይጥምት፡ ናብቲ ዘይጋገ ዘይተርፍ ውጽኢት ድማ ይጥምት። እቲ ኣብ ጉዳይ ኤርምያስ ዝነበረ ውጽኢት ተስፋ ነበረ። “ስለዚ”፡ ይብል፡ “ተስፋ ኣሎኒ”። እዚ ንምርካብ ዘተባብዕ ነገር እዩ። ብዘይካኡ፡ ህይወት ዘይከኣል ምኾነ። ብእኡ ድማ፡ እቲ ተስፋ ሓሳዊ እንተ ዘይኰይኑ፡ ልቢ ንዝኾነ ፈተና ንምቕባል ይብርትዕ።
ተስፋ ምቑራጽን ምምላስን ናይ ነብዪ
ግናኸ ነቲ ነብዪ ናብዚ ብሩኽ መደምደምታ ዘምጽኦ ምኽንያት እንታይ ነበረ? ርግጽ እዩ ፍሉይ ነበረ። ስምዕዎ! ኣብ ማእከል ዓቢ ሰቆቃ ኣሎ። ብኸምዚ ዝኣመሰለ ዓቢ ሓዘን ተዛሪቡ። ኣብዚ ማእከላይ ክፋል እዚ፡ ብዝገርም ዝርዝር ዛንታ ሓዘኑ ይነግር። ዘይተቓወም ሓይሊ ናብ ዝተሓላለኸ ጸልማት ኣእትይዎ ነበረ፡ ኵሉ ጻዕሩ ኸኣ ናብ ብርሃንን ናጽነትን ዝወስድ መገዲ ንምርካብ ኣብ ዝያዳ ዓሚቝ ጸልማትን ዝያዳ ጽዑቕ ደንደስን ጥራይ ኣእትይዎ። ንምምላጥ መገዲ ንምርካብ ተቓሊሱን ጸቒጡን ነበረ፡ ግናኸ ብከንቱ ነበረ። “ክወጽእ ኣይክእልን እየ”፡ ኢሉ ጨደረ። ንሓገዝ ዝገበሮ ጨርሖት ሓጋዚ ኣየምጽኣሉን፡ ምኽንያቱ “እጨድርን እጭርሕን እየ፡ ግናኸ ጸሎተይ ይዓጽወኒ” ይብል። ሓደ መልሲ ጥራይ ንስቓዩ ዝመጸ ይመስል ነበረ፡ እዚ ኸኣ ናይ ጸላእቱ ምዝባዕ ሳሕቂ ነበረ። ርግጽ እዩ፡ እዚ ሰብኣይ እዚ መከራ ዝረኣየን ካብ ጽዋእ መርዛምን ሓሞትን ዝሰተየን ነበረ።
ሓደ እዋን ብሰላም ይነብርን ይዕምብብን ዝነበረ ይመስል ነበረ፡ ግናኸ እዚ ነዊሕ ግዜ ዝሓለፈ እዩ ነይሩ፡ ወይ ድማ ዕቤት መከራኡ ነዊሕ ግዜ ዝሓለፈ ከም ዝመስል ገይርዎ፡ ምኽንያቱ ሕጂ ነፍሱ ካብ ሰላም ርሒቓ ነበረት፡ ብልጽግና ኸኣ ረሲዓቶ ነበረት፡ ብፍጹም ተሰቢራ ኸኣ፡ “ሓይለይን ተስፋይን ካብ ጐይታ ጠፊኡ” ኢላ ትጭድር። ሟች ሰብኣይ ከምዚ ገይሩ ክጥቃዕን ክውቃዕን ከሎ ክነብር ይኽእል ድዩ? ሓይሉን ተስፋኡን ካብ ጐይታ ጠፊኡ እንተ ነይሩ፡ እንታይ ዝያዳ ነበሮ? ርግጽ እዩ፡ እዚ ኣብቲ ዝቃለሰሉ ዝነበረ ባሕሪ ተስፋ ምቑራጽ ዝጠሓለሉ ናይ መወዳእታ ትንፋሱ ነበረ! ግናኸ እዚ ናይ ዛንታ መወዳእታ ኣይነበረን፡ እኳ ደኣ እዚ ናይ ነብዪ ኣዝዩ ዝኸፍአ ኩነታት ነበረ።
ዝያዳ ክገብር ኣይክእልን እዩ፡ ጨርሖቱን ቃልሱ ኸኣ ይዓርፍ፡ ብትሕትና ዝመልአ ልቢ ኸኣ፡ ኣብ ተመክሮኡ ይሓስብ፡ መከራኡን ስቓዩን፡ መርዛምን ሓሞትን ይዝክር—ከምቲ ሓደ ሰብ፡ ኣብ ቅድሚ ዝጠፍአ ሓዊ ኣብ ምድጃኡ ኮይኑ፡ ድሕሪኡ ጐቢጡ ርእሱ ኣብ ኢዱ ኣእትዩ፡ ኣብ ልቡ ሓዘን ተሰሚዕዎ፡ ክረምታዊ ማዕበል ከኣ ኣብ ቤቱ ይነፍስን ይወቕዕን ከሎ ዝዝክር። እዚ ነብዪ እዚ ዝተወቕዐ ሰብ ነበረ፡ ዝተወቕዐ ሰብ ከኣ ተስፋ ዝቖረጸ ሰብ እዩ፡ ዝተስፋ ምቑራጽ ሰብ ከኣ ካብቲ ኣብ ሕልሚ ዝነብር ዝሓሸ ብግቡእ ክሓስብ ይኽእል እዩ።
ከም ዝዘከረን ከም ዝሓሰበን፡ ናብ መደምደምታኡ በጽሐ እሞ ንዓቢ ጸገም መፍትሒ ረኸበ። ሽዑ ነቲ ንነዊሕ ዝጐበጠ ርእሱ ኣልዓለ እሞ፡ “ስለዚ ተስፋ ኣሎኒ” ኢሉ ጨደረ። ካብ ከምዚ ዝኣመሰለ ዘይተስፋ ዝህብ መበገሲ ዝወጸ ፍሉይ ግናኸ ዓወት ዝመልኦ መደምደምታ!
እዚ በኻዪ ነብዪ ዓቢ ሎጂስቲካዊ ነበረ።
ትምህርቲ ካብ ሽግር
ግናኸ እዚ ብኸመይ ክኸውን ይኽእል? ተስፋኡ ኸኣ ካበይ መጸ? ተፈጥሮ ትምህረና። እቲ ሓራሲ ነቲ ማሕረስ ክሳዕ ክንደይ ናብ ምድሪ የእትዎ፡ ድሕሪኡ ኸኣ ዝተኸፍተ ጐድጓድ ይገድፍ! እዚ ዝተወሰነ ዕዮ ንምንታይ እዩ? ኣህ፡ ንዓቢ ዕላማ! ንተኣምር ምድሪ የዳልዋ ኣሎ። እቲ ዘርኢ ዝሓዘ ቅርጫት ነቲ ማሕረስ ክስዕብ እዩ፡ ናብቲ ዝተሓረሰ ምድሪ ኸኣ ወርቃዊ እኽሊ ክዘርእ እዩ። ሽዑ ኸኣ፡ ዝናብን ጸሓይን ወርሓት ክረምትን ዕዮኦም ምስ ወድኡ፡ ሓጸድቲ ክመጹ እዮም፡ ኣብ ግዜ ምሕጻድ ድማ ብሓጐስ ክእክብ እዩ። ግናኸ እቲ ግራት መጀመርታ እንተ ዘይተቖርጸን እንተ ዘይተሓረሰን፡ ፍረ ኣይምሃበን ነይሩ። እቲ ማሕረስ ዕዮኡ ኣብ ምድሪ ስለ ዝገብር፡ ተስፋ ኣሎ።
“ስለዚ ተስፋ ኣሎኒ”። እቲ ጽቡቕ ዘርኢ ቃል ኣብ ዘይተዳለወ ልቢ ስሩ ክሰድድ ኣይክእልን እዩ። ስለዚ፡ ምሕራስ የድሊ ነበረ፡ እቲ ዝተኸፍተ ቁስልታት እውን፡ እቲ መስርሕ ሓጐስ ዘይኰነስ ሓዘን እኳ እንተዀነ፡ ድሕሪኡ ግና ነቶም ብእኡ ዝተለማመዱ ሰላማዊ ፍረ ጽድቂ ይህብ።
እቲ ደጋፊ ምሕረት ጐይታ
ግናኸ ናብ ነብዪና ንመለስ፡ ምኽንያቱ ኣብ መጀመርታ እዚ ሓድሽ ዓመት ንዓና ዘለዎ ዓቢ መልእኽቲ ክንርስዖ የብልናን። መርዛምን ሓሞትን ዘከረ፡ ግናኸ ኣብ ስቓዩ ረስዕዎ ዝነበረ ካልእ ጽዋእ ናብ ከናፍሩ ተቐሪቡ ነበረ—ጽዋእ ምሕረት። “ብምሕረት ጐይታ እዩ ዘይተወደእና፡ ምኽንያቱ ምሕረቱ ኣይውዳእን እዩ” ይብል። “ስለዚ ተስፋ ኣሎና።” ኣብ ዝሓለፈ እዋን ነፍስና ኵሉ እኳ እንተ ተዋሕጠ፡ እንታይ እዩ ደጊፍዋ? ምሕረት ጐይታ! ስለዚ ተስፋ ኣሎና። ካልኦት ሓገዝቲ ኣብ ዝጠፍኡን ምጽንናዕ ኣብ ዝሃደመን እዋን፡ እንታይ እዩ ዘይጠፍአ? ምሕረቱ። ምኽንያቱ “ምሕረቱ ኵሉ ንግሆ ሓድሽ እዩ፡ እምነቱ ኸኣ ዓቢ እዩ።” እወ፡ እቲ ሓዘን በይኑ ኣይመጸን፡ ምሕረት ድሕሪኡ ብቕጽበት መጸ። ስለዚ ተስፋ ኣሎና! ምሕረትን ምትሕስሳብን እንተ ዘይነበረኸ፡ ሽዑ እንታይ? ሽዑ፡ “ጐይታ ክፍለይ እዩ፡ ነፍሰይ ትብል፡ ስለዚ ብእኡ ተስፋ ክገብር እየ።” እቲ ተስፋ ዝዝምሮ መዝሙር ኣብ ሰቆቃ ነብዪ ምእታዉን ጐይታ ካብ ዓቢ ሓዘኑ ዝዓበየ ምዃኑ ምፍላጥን ጽቡቕ እዩ፡ ናብ ሓድሽ ኪዳን ድማ ይወስደና፡ ኣብኡ ተስፋ መዝሙሩ ጥራይ ዘይኰነስ፡ ብዓቢ እምነት ይዝምሮ።
ተስፋ ኣብ ሓድሽ ኪዳን
እዚ ጥራይ ዘይኰነስ፡ ኣብ መከራ እውን ንምካሕ ኢና፡ ምኽንያቱ መከራ ትዕግስቲ ከም ዝገብር ንፈልጥ ኢና። ትዕግስቲ ኸኣ ተመክሮ፡ ተመክሮ ኸኣ ተስፋ ይገብር። ተስፋ ኸኣ ኣየሕፍርን እዩ፡ ምኽንያቱ ፍቕሪ ኣምላኽ ብመንፈስ ቅዱስ ኣብ ልብና ተፈሲሱ ኣሎ፡ እቲ ንዓና ዝተዋህበ (ሮሜ 5:3-5)።
እዚ ክንሓስበሉ ዝግብኣና ቃል እዩ። ሓደ ፈተና ንዝኾነ ልቢ ኣብ ዝበጽሓሉ እዋን፡ ምስኡ ተመክሮ ኣምጺኡ እዩ፡ ኵሉ ኸኣ ኣብቲ ተመክሮ መሪርነትን ቂምታን ናይ ዘይተገዝአ ፍቓድ እንተዀነ፡ ወይ ድማ ግድለሽነት ናይ ትዕቢተኛን ዘይተሰብረን ልቢ፡ ወይ ድማ ደጋፊ ምሕረትን ምትሕስሳብን ጐይታ። ሓደ ኻብዘን ሰለስተ ክኸውን ኣለዎ፡ እቲ ናይ መወዳእታ እንተዀነ ኸኣ፡ እዚ ኸኣ ኩሉ ግዜ ናይ ትሑትን ዝተሰብረን መንፈስ ተመክሮ እዩ፡ ሽዑ ተስፋ ንምእታው መገዲ ይኸፈት፡ ከም በጻሒ ጥራይ ዘይኰነስ፡ ከም ኣዝዩ ብሩኽ መሓዛ ንምቕማጥ። እዚ ተስፋ ኸኣ ኣብ ዝዝምረሉ እዋን ግሩም መምህር እዩ። እቲ ሕጂ ዘሎ መከራ ቐሊል ምዃኑ፡ እቲ ዝመጽእ ክብሪ ኸኣ ብክብደቱ ኣዝዩ ዓብይን ዘለኣለማዊን ምዃኑ፡ እቲ ናይ ሕጂ ስቓያት ከኣ ምስቲ ክግለጽ ዘለዎ ክብሪ ንምምስሳል ዘይበቅዕ ምዃኑ ትሕብረና።
እቲ ብሩኽ ተስፋ
ዓመት ብተስፋ ንጅምር። ሓዘንን ሓጐስን ናይ ዝሓለፈ—ሓዘን ከኣ ካብ ሓጐስ ዝበዝሕ—ብተስፋ ይመልኣና፡ ተስፋና ኸኣ ኣየሕፍረናን እዩ። ኣየስሕቀናን እዩ፡ ምኽንያቱ ኣብቲ ኣምላኽ ዝዀኖ እዩ ዝተመስረተ—ፍቕሩ ዘይንፈልጥ፡ ዘይተለዋዋጢ ቃሉ እንኣምን፡ ንወዱ ኸኣ እንጽበዮ ኣምላኽ—እዚ እዩ ብሩኽ ተስፋና።
