ተስፋና ምግላጽ
“ንጐይታ ኣምላኽ ኣብ ልብኹም ቀድሱ፣ ንዝሓተኩም ዘበለ ድማ ምኽንያት እቲ ኣብ ውሽጥኹም ዘሎ ተስፋ ብህድኣትን ብፍርሃትን ምላሽ ንምሃብ ኩሉ ሳዕ ድሉዋት ኩኑ፣ ጽቡቕ ሕልና ይሃልኹም፣ ምእንቲ እቶም ከም ገበርቲ እከይ ገይሮም ዝጸርፉኹም፣ ነቲ ኣብ ክርስቶስ ዘሎ ጽቡቕ ኣነባብራኹም ብሓሶት ዝኸስሱኹም ክሓፍሩ።” (1 ጴጥሮስ 3:15-16 KJV)
ምዕዶታት ጴጥሮስ ኣብ 1 ጴጥሮስ 3:15-16 ብጣዕሚ ጥዑያት ተግባራውያን እዮም፣ ብፍላይ ኣብ ክርስትያናዊ መገዲ ዕዉትነትን ውድቀትን ዝፈልጥ ካብ ዝነበረ ሰብ ከም ዝመጹ ክንዝክር ከለና። ናይኡ ብሓቂ ጓሳዊ መልእኽታት እዮም፣ ካብቲ ንኣባጊዕ ዝሓሊ ጓሳ ዘተባብዑ ቓላት። ኣብዚ ፍቕድታት እዚ ንሱ ብዛዕባ እቲ ምእንቲ ጽድቂ ንክርስትያናት ዝወርድ ስቓይ ይገልጽ፣ ከምኡ’ውን ክንፈርህ ከም ዘይብልና፣ ምኽንያቱ ንናይ ጐይታ ዝኾኑ ዝጎድእ የልቦን፣ ምኽንያቱ ኣእዛኑ ንጸሎቶም ኩሉ ሳዕ ክፍቲ እዩ።
ኣብ ቅድሚ ዘይምርድዳእን ተቓውሞን ክርስትያን እንታይ ክገብር ኣለዎ፧ ብሓይሊ መገዱ ኣብ ዓለም ንምምራሕ ብትብዓት ርእሱ ክሃንጽ ድዩ? ብኣንጻሩ፣ ጴጥሮስ “ንጐይታ ኣምላኽ ኣብ ልብኹም ቀድሱ፣ ንዝሓተኩም ዘበለ ድማ ምኽንያት እቲ ኣብ ውሽጥኹም ዘሎ ተስፋ ብህድኣትን ብፍርሃትን ምላሽ ንምሃብ ኩሉ ሳዕ ድሉዋት ኩኑ” ይብለና። ኣብዚ “ፍርሃት” ብሓቂ “ኣኽብሮት” ማለት እዩ። ጴጥሮስ ክልተ ነገራት ክንገብር ይነግረና—ኣምላኽ ኣብ ልብና ምቕዳስ፣ ከምኡ’ውን ብዛዕባ ተስፋና ምላሽ ንምሃብ ድሉዋት ምዃን—ብኣመለኻኽታ ህድኣትን ኣኽብሮትን።
ኣብዚ ዘመንና ግምትና ብዛዕባ ሓቀኛ ክርስትያን ተደናጊሩ እዩ። ቀዳማይ ረቛሒ ናይ ሓቀኛ ምእመን ንኣምላኽ ኣብ ልቡ ምቕዳስ (ምፍላይ) እዩ። እዚ ንሓቀኛ ምስክርነት መሰረታዊ እዩ። ኣብ ቓላትና ብዙሕ ጽቕጥቕጥ ንገብር። ብዙሕ ቅዱስ ጽሑፍ ምጥቃስ ይከኣል እዩ፣ ግናኸ ኣምላኽ ኣብ ልብና እንተ ዘይተቐዲሱ፣ ኣምላኻዊ ህይወት እንተ ዘይንመርሕ፣ ምስክርነትና ፍረ ኣልቦ ክኸውን እዩ። ልብና ንጹህ ክኸውን ኣለዎ፣ ፍቕርና ክንጹህ ኣለዎ፣ ነፍስና ካብ ርኽሰት ስስዔን ሓሶትን ክንጽህ ኣለዎ፣ ቅድሚ ንዕኡ ምስክርነት ንዝዞም ኣብ ከባቢና ዘለዉ ምሃብና።
ጴጥሮስ ኣይበለን ንኹሉ ሰብ ብዛዕባ እቲ ኣብ ውሽጥና ዘሎ ተስፋ ክንነግር ድሉዋት ክንከውን ከም ዘሎና። ግናኸ ንዝሓትት ዘበለ ኩሉ ሰብ ምላሽ ንምሃብ ኩሉ ሳዕ ድሉዋት ክንከውን ኣለና። ምናልባት እቲ ብዙሕ ግዜ ንሰባት ብዛዕባ ክርስትያናዊ እምነትና ንምግላጽ ካብ መገዲ ምውጻእና ምኽንያቱ ኣብ መንጎናን ኣብ መንጎ ዘይኣምኑን ውሑድ ፍልልይ ስለ ዝርእዩ እዩ። ብዝበዝሐ ምስ ኣብነት ጐይታና እንተ ተመላለስና፣ እቶም ኣብ ከባቢና ዘለዉ ንሰብ ወይ ንሰበይቲ ኣምላኻዊ ህይወት ንምምራሕ እንታይ እዩ ዘስዕቦ ኢሎም ክፈልጡ ይደልዩ ነይሮም። ሽዑ ክሓቱ እዮም፣ ንሕና ድማ ምላሽ ንምሃብ ድሉዋት ክንከውን ኣለና። ምላሽና ብዛዕባ እቲ ኣብ ውሽጥና ዘሎ ተስፋ ክኸውን እዩ። እቲ ብሩኽ ተስፋና ኣብ ጸልማት እዛ ዓለም እዚኣ ብርግጽ ዝበርህ ብርሃን እዩ። ብርሃኑ ኣብ ልብና ንኣምላኽ ምውፋይን ኣምላኻዊ ህይወትን ንምምራሕ ሓይሊ ፈጢሩ እዩ።
እዚ ብሩህ ምስክርነት ናብቲ ብሩኽ ተስፋ ብኣካዳሚያዊ ምኽንያት ወይ ብርእሰ-ምትእምማን ናይ ምሁር ስነ-መለኮት ከም ዘይተዋህበ’ውን ኣስተብህል። የግዳስ “ብህድኣትን ብፍርሃትን” ወይ ብኣኽብሮት እዩ። ትሕትና ንብሩህ ምስክርነት ቀዳማይ ረቛሒ እዩ። ብተወሳኺ ኣብ ልቢ ንኣምላኽ ኣኽብሮት ክህሉ ኣለዎ።
ሽዑ፣ ብዛዕባ ክርስትያናዊ ምስክርነትና ዝኾነ ዓቢ ሓሳባት ከይህልወና፣ ጴጥሮስ ከምዚ ይብል፡ “ጽቡቕ ሕልና ይሃልኹም፣ ምእንቲ እቶም ከም ገበርቲ እከይ ገይሮም ዝጸርፉኹም፣ ነቲ ኣብ ክርስቶስ ዘሎ ጽቡቕ ኣነባብራኹም ብሓሶት ዝኸስሱኹም ክሓፍሩ” (1 ጴጥሮስ 3:16)። ነዚ ጴጥሮስ ኣብ ቅድሜና ዘቕመጦም ሃሳባት ክንሓስብ ከለና፣ ኣብ ምስክርነት ጐይታና ብብርሃን ንምብራቕ ብጣዕሚ ክንብህግ ንኽእል ኢና። ካብ ላዕሊ ክንጅምር ኣይንኽእልን ኢና፤ ካብቲ መሰረታዊ ክንጅምር ኣለና። ጽቡቕ ሕልና እቲ ኣምላኻዊ ኣነባብራ፣ ብሩህ ምስክርነት፣ ወይ ብዛዕባ እቲ ኣብ ውሽጥና ዘሎ ተስፋ ምላሽ ንምህናጽ ዘድሊ ረቛሒ እዩ።
ጽቡቕ ሕልና ከመይ ንረክብ? ቅኑዕ ብምግባር። ቅንዕና ንዕዉት ክርስትያናዊ ህይወት ቀዳማይ ስጉምቲ እዩ። እዚ ማለት ሕሳባትና ምኽፋል ወይ ዕለታዊ ሓላፍነትና ምፍጻም ጥራይ ማለት ኣይኮነን። ንጐይታ ብሓቀኛ መንገዲ ምኽታል ማለት እዩ፣ ምኽንያቱ ንሱ ኩሉ ሳዕ ቅኑዕ ነበረ። ፈሪሳውያን “መን ኢኻ?” ምስ ሓተትዎ፣ ነገሮም (ዮሃንስ 8:25)። ከምኡ ብምዃንና ጽቡቕ ሕልና ንሕሉ ኢና።
ግናኸ፣ ዝገበርናዮ ኩሉ ከይተረፈ፣ ገሊኦም ገና ክጸርፉና እንተ ጸንሑ እንታይ ይኸውን? ጽቡቕ ምግባርና እንተ ቀጸልና፣ እቶም ብሓሶት ዝኸስሱና ክሓፍሩ እዮም ዝብል መረጋገጺ ኣምላኽ ኣሎና። ኣብዚ እንደገና እቲ ጐይታ ኣብ ዝፋን ከም ዘሎ፣ ከምኡ’ውን እቶም ብሓሶት ዝጸርፉና ኣብ መወዳእታ ክሓፍሩ፣ ስም ክርስቶስ ድማ ክኽበር እዩ ዝብል ሓጐስ ዝመልኦ መረጋገጺ ኣሎ። ስለዚ፣ ተስፋና ብኣነባብራና ንምግላጽ ተግባራውያን ክርስትያናት ክንከውን ንበህግ።
