«ያቆብ ኣዒንቱ ኣንቀዐ፣ ረኣየ ድማ፣ እንሆ፣ ኤሳው መጸ፣ ምስኡ ድማ ኣርባዕተ ሚእቲ ሰብኡት ነበሩ።» (ዘፍጥረት 33:1)ህይወት ከምዚ እያ። ብብዙሕ ዝተፈላለዩ ተመክሮታት ዝመልአት እያ። ሕጂ መልኣኽ፣ ድሕሪኡ ምምጻእ ኤሳው። ሕጂ ኣርባዕተ መዓልቲ ኣብ ርእሲ ሲና ምስ ኣምላኽ፣ ድሕሪኡ እቲ ወርቂ ዕጕሎ። ሕጂ ደብረ ታቦር፣ ድሕሪኡ እቲ መሪር መስቀል። ሕጂ ጳጥሞስ፣ ምስ ራእያቱ፣ ድሕሪኡ እቲ ዝሑል ሓሙኽሻዊ ከውሒ፣ ከምኡ’ውን ናይ ምርኮን ብሕትናን ልሙዳት ነገራት።
ይኹን እምበር፣ ከምኡ ስለዝኾነ ክንደይ ክንመስግን ይግብኣና! ህይወት ብኤሳው ክትመልእ ትኽእል ነይራ፣ ያቆብ ግን ኣይነበረን፣ ብጌተሴማኒ ክትመልእ ትኽእል ነይራ፣ ናብ ሰማይ ግን ኣይነበረን፣ ብሓሙኽሻዊ ልሙዳት ነገራት ክትመልእ ትኽእል ነይራ፣ ብራእያት ግን ኣይነበረን። ብሩሃት መዓልታት ህይወትና ካብ ጸልማውያን ይበዝሑ። ካብ መሪር ዝበዝሕ ጥዑም ኣሎ፣ ካብ ንብዓት ዝበዝሕ ስሓቕ ኣሎ፣ ካብ መከራ ዝበዝሕ ምሕረት ኣሎ።
ከምቲ ንያቆብ ኣብ መሻገሪ ያቦቅ ዝመጸቶ ዓባይ በረኸት ንዓና ንዓቢ ፈተና ንምድላው ከም እተላእከ ክንደይ ግዜ ንረክብ። ኣምላኽ ብበረኸት ሰናይነቱ ይቕድመናን የዳልወናን።
ናብቲ ኣኽራን ጸገም የውጽኣና፣ ናብቲ ጽቡቕ ቤት፣ ኣብኡ ኣብቲ ናብ ምብራቕ ጸሓይ ዝጥምት ክፍሊ ሰላም ንድቅስ። ኣብኡ ክንጸንሕ ማለት ኣይኮነን፣ እንተኾነ ግን ክንዕርፍን ክንጥዕምን፣ ከምኡ’ውን ንኣጶልዮን ኣብቲ ሸለል ንምርካብ፣ ከምኡ’ውን ብዘይጉድኣት ብጸልማት ሞትን ባዶነትን ንምሕላፍ ክንዳሎ።
ድሕሪ ግዜ ዘይተለመደ በረኸት ናይ ሓዊ ፈተና እንተመጺኡ ኣይትገረምን ኣይትዕዘብን፣ ብሓቂ፣ እንተዘይመጺኡ እውን ክትገረም ትኽእል ኢኻ። እንተኾነ ግን ምስ መጸ፣ ከምቲ ያቆብ ዘይገበሮ ግበር፣ እሞ ኣብቶም ኣብ ቅድሚኡ ዝነበሩ ብሩሃት መዓልታትን ሰላምን ዝተኣከቡ ኩሎም ምንጭታት ሓይልን ምጽንናዕን ብብዝሒ ተጠቐም። ንሽግራት ንምምካት ክልተ መገዲ ኣሎ፦ ሓደ ናይ ስጋ መገዲ እዩ፣ እቲ ሓደ ድማ ናይ መንፈስ።
