ንህዝቦም ናይ ምጥፋእ ስግኣት ኣብ ዝገጠሞም እዋን፣ ሞርዶካይ ንኣስቴር እንተ ደኣ ዓሚቝትካ፣ ንኣይሁድ ምድሓንን ምድሓንን «ካብ ካልእ ቦታ» ከም ዝመጽእ፣ ንሳ ግና ከም እትጠፍእ ኣጠንቀቓ። ወሲኹ ድማ፣ «ግናኸ ንኸምዚ ዝኣመሰለ እዋን ናብ መንግስቲ ከም ዝመጻእኪ መን ይፈልጥ?» በላ። ኣምላኽ ብቅድመ-ፍልጠቱ ንኹሉ ነገራት ንነፍሲ ወከፍና ኣብቲ ክጥቀመና ዝደልዮ ቦታ ኣንቢርና ኣሎ። ንስኻ፣ ኣነ፣ ኣብዛ ክፉእ መዓልቲ ግዜ ክንጥቀም ኢናዶ፣ ፍቓድ እግዚአብሔር እንታይ ምዃኑ እናተረድእና (ኤፌ. 5:15–17)?
ኣስቴር ንሞርዶካይን ንኣይሁድን ኣብ ሹሻን ንሳ ንሰለስተ መዓልቲ ክጾሙላ ሓተተት። ንሳን ኣገልገልታታን እውን ከምኡ ክገብራ። ጾም ርእሰ-ምኽሓድ የጠቓልል፣ ብሓፈሻ ድማ ብትግሃት እናጸለዩ። ብሓባር ጾሙ። ብዙሓትና ብጣዕሚ ሒደት ኢና እንጾም፣ እንተ ጾምና እውን!
ተባዕን ዝሓየለን ኮይና፣ አስቴር ንኣጋጣሚ ብናይ ንግስነት ክዳውንታ ከም ንግስቲ ተሰሊማ፣ ናብ ቤተ መንግስቲ ንጉስ ከደት። ብኣምላኽ ዝተዋህበ ጥበብን ክብርን፣ ኣብ ኣፍደገ ደው ኢላ ንጉስ ኣብ ዝፋኑ ተቐሚጡ ከሎ ገጻ ኣቕነዐት። ንጉስ ነቲ ወርቃዊ በትሪኡ ክህባ ድዩ? ንሱ ንኣታ ናብ ቅድሚኡ ካብ ዝጽውዓ ንልዕሊ ሰላሳ መዓልቲ ሓሊፉ ነበረ። እወ፣ ኣብ ኣዒንቱ ሞገስ ረኸበት! ነቲ በትሪ ኣናውሓላ። ንግስቲ አስቴር ቀሪባ ንጫፉ ተንከፈቶ። ብጸጋኡ ተቐቢልዋ ነበረ።
ጐይታና ንዓና ብትብዓት ናብ ዝፋን ጸጋኡ ክንቀርብ ይዕድመና፣ ምሕረት ንምርካብን ኣብ ግዜ ሽግር ንምሕጋዝ ጸጋ ንምርካብን። ከመይ ዝበለ ጸጋ ዝመልኦ ጐይታን ዝርሕርሕ ሊቀ ካህናትን እዩ!
