ብዛዕባ መጻኢ ዘይምርግጋእን ብዘለናሉ ኩነታት ዘይምርጋእን፡ ከም እንፈልጦ ዓለም ቀንዲ ባህርያት እዮም፤ እዚ ድማ ተስፋ ምቑራጽ ዘይኮነስ ሓቂ እዩ ዝብል፡ ሓደ ሰብ ወይ ጉጅለ ሰባት፡ ሓደ ውድብ፡ ሃገራት ወይ ማሕበር ሃገራት ንዘለዉ ነገራት ዝኾነ ፍታሕ የብሎምን። እዚ ንምርግጋጽ ግዜና ወይ ቦታና ክንብድብ ኣይሓስብናን፤ እዚ ዜና ካብ ኩሉ ገዛ ስለ ዝዝርጋሕ፡ ክንገብሮ ኣየድልየናን። ግናኸ፡ ንክርስትያን ኣዕሩኽና፡ ዘይምርግጋእን ዘይምርጋእን ከየድልዮም ክንሕብሮም ኢና፡ ምኽንያቱ ምሉእ ምትእምማንን ዕግበትን ኣብ ፍልጠት ኣምላኽ—ኣብቲ ንሱ ዝኾኖን ዝህቦን—ይርከብ።
«ኣነ ኣልፋን ኦሜጋን እየ…ንዝጸምአ ኻብ ምንጪ ማይ ህይወት ብናጻ ክህቦ እየ» (ራእይ 22:6) ኢሉ ኣሎ። «ኣነ ኣልፋን ኦሜጋን እየ»—እቲ ሀን እቲ ዜድ። ንሱ እዩ ፈለማ ዝተዛረበ፡ ብዛዕባ ኩሉ ድማ ናይ መወዳእታ ቃል ክህልዎ እዩ። ብዘይ ገለ ጥርጥር ኣብ ቃሉ ክንውከል ንኽእል ኢና። ብፍቑር ወዱ፡ መድሓኒና፡ ተዛሪቡና ኣሎ፤ ድምጹ ድማ ብፍርሃት እናተንቀጥቀጥና ኻብ ቅድሚኡ ኣየባረረናን፡ የግዳስ ናብኡ ስሒቡና። ንጐይታና የሱስ ክርስቶስ ናብዛ ዓለም እዚኣ፡ ቃላት ምድሓን፡ ምምስሳል፡ ከምኡ’ውን ናይ ዘለኣለም ህይወት ክነግረና ዝለኣኾ፡ ከመይ ኢልና ኣይንኣምኖን? ንሳቶም ዓብዪን ርግጽን ተስፋ ሂቦምና ኣለዉ፡ ንሳቶም ሰሚዕናን ኣሚንናን ድማ፡ እቲ ዮሃንስ ኣብዛ ምዕራፍ እዚኣ ብራእይ ዝረኣዮ ድንኳን ኣምላኽ፡ ናይ ዘለኣለም መሕደሪና ምዃኑ ንፈልጥ። ምስ ኣምላኽ ምንባር፡ ሕጂ ድማ ዘይፈልጥ ወይ ዘይፍለጥ ኣምላኽ ዘይኮነስ፡ ብፍቕሪ የሱስ ጽቡቕ ገይሩ ዝፍለጥ፡ ዕድልና እዩ። ኣይንጠራጠርን።
ኣምላኽ ቃሉ ኣይጥሕስን እዩ፡ ምኽንያቱ እቲ «ኣነ እየ» ኣይቅየርን እዩ፡ ንሱ ድማ «ንወረስቲ ተስፋ ዘይምቅያር ምኽሩ ብዝያዳ ንምርኣይ፡ ብመሓላ ኣጽኒዑዎ፤ በዞም ክልተ ዘይቅየሩ ነገራት፡ ኣምላኽ ክሕሱ ዘይከኣል ዝኾነሉ፡ ንሕና ድማ፡ ናብቲ ኣብ ቅድሜና ተነቢሩ ዘሎ ተስፋ ንምሓዝ ዝሃደምና፡ ጽኑዕ ምጽንናዕ ክንረክብ» (እብራውያን 6:17-18)።
ኣብ ዘለናዮ ኩነታት ምትእምማን
ግናኸ፡ ብዛዕባ ዘለኣለም ካብ ብዛዕባ ግዜ ምትእምማን ዝቐለለ ይመስል፡ ብዙሓት ድማ ብዛዕባ ድሕሪ ሞት ዘሎ ነገር ዘይፈርሁ፡ ብዛዕባ ዘለናዮ ኩነታትን ጽባሕ ዘምጽኦን ብጣዕሚ ይጭነቑ። ግናኸ እዚ ከምኡ ክኸውን የብሉን። ቃል ኣልፋን ኦሜጋን ንዓና ብርግጽ እኹል እዩ። «ንወዱ ዘይሓፈረ፡ የግዳስ ንኹላትና ዝሃበ፡ ምስኡ ኸኣ ኩሉ ነገር ብናጻ ኣይህበናን ድዩ?» ፍቕሩ ብዝተዋህበና መንፈስ ቅዱስ ኣብ ልብና ተፈሲሱ እንተኾይኑ፡ ኣይንጠራጠሮን። ንሱ፡ ንቕድስናኡ ተኻፈልቲ ምእንቲ ክንከውንን ካብ ዓለም ምእንቲ ክንፍለይን፡ ኩነታትና ንመቕጻዕቲ ክጥቀመሉ ይኽእል እዩ፡ ብዙሕ ግዜ ድማ ይገብሮ እዩ፡ ግናኸ ብፈተና ክንሓልፍ ከለና ኣይሓድገናን ወይ ኣይጥልመናን። ከምኡ ኢሉ ኣሎ፡ ንዝተዛረቦ ቃል ድማ ብርግጽ እሙን ክኸውን እዩ። እንተዘይኮይኑ ንርእሱ ክኽሕድ እዩ። ኣልፋን ኦሜጋን ኣይኸውንን እዩ።
ናብ መን ክንከይድ ንኽእል?
«ካብ ኣብ መሳፍንቲ ምትእምማንሲ ኣብ እግዚኣብሔር ምትእምማን ይሓይሽ።» ክሳዕ ክንደይ ጽቡቕ ዝሓስቡን ሓቀኛታት ክኾኑ ይኽእሉ፡ ንዓለማዊ ምብትታኽ ክፈትሑ ኣይክእሉን እዮም። እዚ ድማ ኣምላኽ መጀመርታ ናይ መደባቶም ስለ ዘይኮነ፡ ክብሩ ድማ መወዳእታ ናይ ስጉምትታቶም ስለ ዘይኮነ እዩ። ዓለም ንምፍጻም ናይቲ ጸሎት፡ «መንግስትኻ ትምጻእ፡ ፍቓድካ ኸምቲ ኣብ ሰማይ ዝኸውን፡ ከምኡ ድማ ኣብ ምድሪ ይኹን» ድሉው ኣይኮነትን፡ እዚ ድማ እቲ ብሓቂ እዚ ጸሎት ዝጽሊ ክርስትያን ካብ ዓለምን ፖለቲካኣን ክፍለ ዘለዎ ምኽንያት እዩ። እንተዘይገበረ፡ ኣብ ምብትታኽን ዘይምርግጋእን ናይ ዓለም ክኣቱ እዩ፤ ግናኸ ኣብ እግዚኣብሔር እንተተኣምነ፡ ብሰላም ክሕሎ እዩ። «ኣእምሮኡ ኣብ ልዕሌኻ ዝጸንዔ፡ ብፍጹም ሰላም ክትሕልዎ ኢኻ፡ ምኽንያቱ ኣብ ልዕሌኻ ይእመን እዩ።»
ሉዓላውነት ኣምላኽን ግደናን
ኣምላኽ ኣብ ልዕሊ ኩሉ ምዃኑን፡ ንማዕበላት እከይ ክቆጻጸር ከም ዝኽእልን፡ «ክሳዕ እዚ ክትመጽእ ኢኻ፡ ካብኡ ንላዕሊ ግና ኣይትኸይድን ኢኻ» እናበለ ምዃኑ ምፍላጥ ዓብዪ ምትእምማንን መንፈሳዊ ህድኣትን ይህብ። በዚ ምትእምማን እዚ ድማ ክርስትያን ንኹሎም ሰባት ኣማላዲ ይኸውን፡ ንዘመኑን ወለዶኡን ድማ ዓብዪ ኣገልግሎት ይህብ። እዚ ፍቓድ ኣምላኽ ንደቁ እዩ፡ «ምልማን፡ ጸሎት፡ ምልማን፡ ከምኡ’ውን ምስጋና ንኹሎም ሰባት ይኹን፤ ንነገስታትን ንኹሎም ኣብ ስልጣን ዘለዉን፡ ብኹሉ ኣምልኾን ቅንዕናን ህዱእን ሰላማዊ ህይወት ምእንቲ ክንመርሕ» (1 ጢሞቴዎስ 2:1-2)። ቤተ ክርስቲያን ኣብ ምድሪ ክሳዕ ዘላ፡ ኣምላኽ ኢዱ ኣብ ኩነታት ክሕዝ እዩ፡ ንኹሉ ነገር ድማ ንጥቕሚ እቶም ዝፈትውዎ ክገብሮ እዩ። ንሱ እዩ «ኣነ ኣልፋን ኦሜጋን እየ» ዝበለ፡ ስለዚ ድማ ኩሉ ግዜ ከምኡ ክኸውን ኣለዎ።
እቲ ቃሉ ዘይጋገን ናይ መወዳእታን ዝኾነ «ኣልፋን ኦሜጋን» እዩ ዝእውጅ፡ «ንዝጸምአ ኻብ ምንጪ ማይ ህይወት ብናጻ ክህቦ እየ።» ንሱ እቲ ዝህብ ኣምላኽ እዩ፡ ምሃብ የሐጕሶ እዩ፤ እዚ ባህርዩ እዩ። ሰባት ዘየመስግኑን ርኹሳትን እኳ እንተኾኑ፡ ህያባቱ ኣይሕብእን እዩ። ንሰናይነቱ ንሰባት ክንሓስብ ከለና ንጽድቕ፡ ግናኸ ኣየናይ ልሳን ሰባት ወይ መላእኽቲ እዩ ነቲ ንወዱ ክህብ ዝደረኾ ፍቕሪ ክነግር ዝኽእል? እዚ «ዘይነገር ህያቡ» እዩ ነይሩ። ንዘለኣለም ንእኡ ምስጋና ይኹን።
ዘይውዳእ ህያብ
ግናኸ እቲ ዝዓበየ ህያብ ንምሃቡ ኣየድከሞን። ሕጂ እውን ይህብ እዩ፡ ንዘለኣለም ድማ ክገብሮ ኣለዎ። ንርእሱ ይህብ፡ ንሕጂ ዘይኮነስ፡ ንዝጸምኡ፡ ምኽንያቱ ንሱ ባዕሉ ምንጪ ማይ ህይወት እዩ። እቲ ኻብዚ ማይ ዝሰቲ ድማ ከቶ ኣይጸምእን እዩ። «ፍቕሪ ኣምላኽ ብዝተዋህበና መንፈስ ቅዱስ ኣብ ልብና ተፈሲሱ ኣሎ።» ኣብዚ ድማ ኣቦን ወልድን መንፈስ ቅዱስን ኣብዚ ዘይውዳእ ምፍሳስ ምሉእ መለኮታዊ ፍቕሪ ኣይንፈላለዮምን። ኣቦ ምንጪ እዩ፡ ወልድ ብምሉኡ ገሊጽዎ፡ ናባና ዝበጽሓሉ መገዲ ድማ እዩ፡ መንፈስ ቅዱስ ድማ ንዓና ህያው ሓቂ ይገብሮ፡ ንሱ ኣብ ውሽጥና እንተዘይሰርሐ ድማ ንዘለኣለም ንእኡ ምውትና።
እዚ ዕግበት እዩ፡ እቲ ዝፈልጦ ልቢ ድማ፡ ድኽነቱ ከምቲ ወዲ ሰብ ዝነበሮ፡ ርእሱ ዘንብርሉ ቦታ ዘይነበሮ፡ ክሳዕ ክንደይ ዓሚቕ እኳ እንተነበረ፡ ኣይዕገብን እዩ። ዓለም ምስዚ ብምንጽጻር እንታይ ክትህብ ኣለዋ? ዝበለጸ ነገርኣ ከንቱነት እዩ፡ እቲ ዝህቦ ድማ ብዘይፍቓድ እዩ ዝህብ፤ ኣብዚ ግና ምሉእነት ሰማይ ብናጻ ይቐርብ፡ እቲ እንኮ ቅድመ ኩነት ድማ ጸምኢ ናይ ተቐባሊ እዩ።
ኣብ ዘይምርግጋእን ዘይምርጋእን ዘመናት፡ ብምሉእ ምትእምማንን ፍጹም ዕግበትን ክንሕጐስ ከም እንኽእል ንኣምላኽ ነመስግኖ።
