ኣብ ቃል ኣምላኽ ገለ ጽሑፋት ኣለዉ፡ ንኹሎም ነቶም ንጐይታና የሱስ ዝፈትዉ ልቦም ፍሉይ ዝኾኑ፡ ከመይሲ ንፍቕሪ ክርስቶስ ብንጹር ይገልጹ። ካብ ከምዚኦም ክፍሊታት፡ ነተን ሽዱሽተ ናይ ማቴዎስ 11 መወዳእታ ፍቕዲታት ክንጥቀስ ንኽእል ኢና፡ ከመይሲ ኣብዘን ፍቕዲታት እዚኣተን ፍጽምና ክርስቶስ ኣብ ሓደ ኻብቲ ዝጸልመተ ግዜ ምድራዊ ጉዕዞኡ ጸሓይ ኮይኑ ይረአ።
እቲ ጽሑፍ ብቓላት “በቲ ግዜ እቲ” ይጅምር። እቲ “በቲ ግዜ እቲ” እንታይ ከም ዝነበረ ንምሕታት ደው ክብል ይግባእ። እቶም ዝሓለፉ ምዕራፋት ኣገልግሎት ጐይታ ኣብ ማእከል እስራኤል የቕርቡ። ንሱ ብኽብሪ ሰብነቱ ከም እማኑኤል—ኣምላኽ ምሳና—ንለምጻም ብምትንካፍ የንጽህ፡ ንገብረ-ሚእቲ ባርያ ብቓል የሕዊ፡ ንኣጋንንቲ ኸኣ ክወጹ ይእዝዝ ነበረ። ንጸጋ ልቡ ብምሕረት ሓጢኣት፡ ምስ ሓጥኣን ብምብላዕ፡ ንምዉታት ብምትንሳእ፡ ንዕዉራት ኣዒንቶም ብምኽፋት፡ ንደንቆሮታት ከኣ ብምዝራብ ገሊጹ ነበረ። ንፍቕሪ ልቡ ብምሕማም መንፈሱ ነቲ ብሓይሉ ዘርሓቖ ሓዘናት ገሊጹ፡ ንእተበተኑ ኣባጊዕ ከም ዘይብለን ጓሳ ምሕረቱ ገሊጹ ነበረ። ንትሕትና ልቡ ብምእታው ናብ ትሑት ቤት ገፋፊ ዓሳ፡ ንወንጌል ንድኻታት ብምስባኽ፡ ከምኡ’ውን ክሳዕ ክንድዚ ድኻ ብምዃን ርእሱ ዘንብርሉ ቦታ ከም ዘይብሉ ገሊጹ ነበረ።
እታ ሃገር ነቲ ጸጋኡ ብምድኻም ዝገለጸ፡ ምእንቲ ሓጥኣን ሰባት ፍቕሩን ሓይሉን ንምግላጽ፡ ካብ ኩሉ ሓዘንን ጸቕጥን፡ እንተላይ ካብ ሞት እውን ንምድሓኖም እንታይ ምላሽ ሃበት፧
ወይለ! ገሊኦም ክኸይድ ለመንዎ፡ ካልኦት ከኣ “እዚ ሰብ እዚ ይጸርፍ ኣሎ” በሉ። ከምኡ’ውን ገሊኦም ኣላገጹሉ፡ ካልኦት ከኣ “በላዒን ሰታይን” በልዎ። እቶም መራሕቲ “ኣጋንንቲ ብገዛኢ ኣጋንንቲ የውጽእ ኣሎ” በሉ። ኣጸረፍዎ፡ ኣሕሰምዎ፡ ከምኡ ብምዝራብን ብምግባርን ከኣ ነቲ ንሱ ዝበሎ ቓላት ፈጸሙ፡
“ንጽቡቕ ክፉእ፡ ንፍቕረይ ከኣ ጽልኢ መለሱለይ” (መዝሙር 109:5)።
ስለዚ፡ “እቲ ግዜ” ብሃገረ እስራኤል ብምሉኡ እተነጽገሉ ግዜ ምንባሩ ንጹር ይኸውን። እዚ ኸኣ እቲ ሃገር ንኹሉ ፍቕሩን ጸጋኡን ዝሃበቶ መልሲ እዩ። እሞ ኸኣ እቲ ጐይታ ንኹሉ እቲ ሰባት ዘዕረፉሉ ጸርፍን ምጽራፍን እንታይ መልሲ ሃበ፧ ንሱ ንሉኣላዊ መሰላቱ ኣረጋጊጹ፡ ናብቲ ንኹሉ ተቓዋሚ ዝዓብጥን ንኹሉ ጸላኢ ዝድምስስን ንጉሳዊ ሓይሉ ተመሊሱ ድዩ፧ ንሱ ነታ ሃገር እቲ ዝመጽኣ ፍርዲ ኣጠንቂቕዋ ነበረ፡ ግናኸ ሓንቲ ቓል ናይ ምጽራፍ ኣይተዛረበን፡ ሓንቲ ስግኣት ኣይተጠቕመን፡ ናብ ዝኾነ ተግባር ሕነ ምፍዳይ ኣይተገደፈን። ብተመሳሳሊ መንፈስ፡ ድሕሪ ገለ ግዜ፡ ኣብቲ ናይ መወዳእታ ትርኢታት፡ ኣብ ቅድሚ ሓሰውቲ መሰኻኽር፡ “የሱስ ዓገበ።” ኣብ ቅድሚ ጲላጦስ፡ ብሊቃውንቲ ኻህናት ክኽሰስ ከሎ፡ “ሓንቲ ቓል እኳ ኣይመለሰሉን”፡ ከምኡ’ውን ኣብ ቅድሚ እቲ ዘላገጸ ሄሮድስ፡ “ሓንቲ እኳ ኣይመለሰሉን።”
እሞ ኸኣ እንተ ደኣ ዓጊቡ ነይሩ፡ እንተ ደኣ ንጸላእቱ ሕነ ዘይፈደየ ነይሩ፡ ግብሪ ዘይብሉ ስለ ዝነበረ ድዩ፧ ኣይፋሉን፡ ግናኸ ግብሩ ንጸላእቱ ምጽራፍን ናብ ጸላእቱ ምምላስን ኣይነበረን፡ የግዳስ ናብ ኣቦ ብጸሎት ምምላስ ነበረ። ከምቲ ዝበሎ፡
“ንፍቕረይ ጸላእተይ እዮም፡ ኣነ ግና እጽሊ” (መዝሙር 109:4)።
ስለዚ ጴጥሮስ ብዛዕባ ጐይታ ኣብ መልእኽቱ ኸምዚ ኢሉ ጸሓፈ፡
“ምስ ተጸረፈ፡ ኣይመለሰን፡ ምስ ተሰቀለ፡ ኣየፈራርሀን፡ የግዳስ ንርእሱ ናብቲ ብቕንዕና ዝፈርድ ኣሕሊፉ ሃበ።”
እቲ መልሲ ኸኣ ንኹሉ እቲ ሰባት ዘዕረፉሉ ጸርፍታት፡ ኣብቲ ጐይታ ዘውጸኦ ሰለስተ ፍጽምና ይረአ።
ቀዳማይ፡ “እቲ ግዜ” ንፍጹም ምትእምማኑን ዘይተናወጸ ምትእምማኑን ኣብ ፍቕሪ ኣቦ ኣውጺኡ።
ንሱ ግብሩ ናብ ኣቦ ብጸሎት ብምምላስ ይረክብ—እቲ ዝፈትዎ፡ ከምኡ’ውን ከም ጐይታ ሰማይን ምድርን ኩሉ ሓይሊ ዘለዎ። ዝኾነ ይኹን ኩነታት፡ ክሳዕ ክንደይ ከቢድ እንተኾነ፡ ንሓንቲ ቅጽበት እኳ ንፍቕሪ ኣቦ፡ ወይ ንሓይሊ ጐይታ ሰማይን ምድርን ንምጥርጣር ኣይፍቀድን። ጐይታ ኸኣ ናብ ኣቦ፡ ንጸላእቱ ሕነ ንምፍዳይ ኣይጽውዕን፡ የግዳስ ብምስጋና፡ ብዘይ ምጥፍፋእ ኩሉ ጽልእን ተቓውሞን ሰባትን ኣጋንንትን፡ መለኮታዊ ፍቕርን መለኮታዊ ሓይልን ዕላማታት ኣቦ ይፍጽሙ ኣለዉ። እዚ ፍቕሪ እዚ ነቶም ብጥበቦም ንኣምላኽ ዘይፈልጡ ይሓልፍ፡ ንወንጌል ንድኻታት ዘይብሎም ግብሪ የውጅ፡ ንኣቦ ኸኣ ንሕጻናት ዘይብሎም ትዕቢት የፍልጥ።
ከምኡ’ውን፡ ካልኣይ ዓቢ ፍጽምና ይረአ። ብፍጹም ምትእምማን ኣብ ፍቕሪን ሓይልን ኣቦ፡ ጐይታ ንፍቓድ ኣቦ ብፍጹም ይእዘዝ።
ስለዚ ኸምዚ ክብል ይኽእል፡
“ከምኡ ይኹን ኣቦ፡ ከመይሲ ኣብ ቅድሜኻ ጽቡቕ ኮይኑ ተራእዩ።”
ፍቓድ ኣቦ ምፍጻም ጽልእን ምጽራፍን ሰባት ዘምጽእ እንተኾይኑ፡ ንሱ ክእዘዝ እዩ። ድሕሪ ገለ ግዜ፡ ጴጥሮስ፡ ብስጋዊ ቅንኣቱ፡ ንጐይታኡ ዝጻረሩ ንምምካት ሰይፊ ክስሕብ ይኽእል፡ ግናኸ ጐይታ ባዕሉ ኸምዚ ክብል ይኽእል፡
“ሰይፍኻ ናብ ሰገባኡ ምለስ፡ እቲ ኣቦይ ዝሃበኒ ጽዋእዶ ኣይሰትዮን እየን፧” (ዮሃንስ 18:11)።
ከምኡ’ውን፡ እቲ ሓዘን ዝመልኦ ኩነታት ሳልሳይ ፍጽምና ጐይታ የጕልሕ፡ ከመይሲ “ኣነ ትሑትን ልቡ ለዋህን እየ” ክብል ይኽእል እዩ።
ብፍጹም ትሕትና ንመሰላቱ ከም ዘይሓተተ፡ የግዳስ ሃበ፡ ብፍጹም ትሕትና ኸኣ ንርእሱ ከም ዘየልዓለ። ኣብዛ ዓለም ክሓልፍ ከሎ፡ ንርእሱ ረስዖ፡ ንኻልኦት ብፍቕሪ ንምግልጋል ከኣ።
ስለዚ፡ እቲ ዝጸልመተ ግዜ ጉዕዞኡ፡ ንሞራላዊ ልዑልነት ክርስቶስ ንምግላጽ ዕድል ይኸውን፡ ከምቲ ኣብ ፍጹም ምትእምማኑ ኣብ ፍቕሪ ኣቦ፡ ፍጹም ምትእስሳሩ ንፍቓድ ኣቦ፡ ከምኡ’ውን ትሕትናን ልቡ ለዋህነትን ዝረአ፡ ንኹሉ ነገርን ንኹሉ ሰብን ዝሓስብ፡ ንርእሱ ግና ዘይሓስብ።
ስለዚ፡ ብሰለስተ መገዲ ፍቕሪ ክርስቶስ ይበርህ። እንተኾነ ግና፡ ብክርስቶስ ከም ፍጹም ኣርኣያና ክንጥቀም እንተኾይና፡ ንልዑልነቱ ምምስጋን ጥራይ ኣይበቅዕን፡ ንሰለስተ ምዕዶታቱ እውን ክንሰምዕ ኣሎና፡ ቀዳማይ፡ “ናባይ ምጹ”፡ ካልኣይ፡ “ኣርዑተይ ጹሩ”፡ ሳልሳይ፡ “ካባይ ተምሃሩ።”
“ናባይ ምጹ።”
እስራኤል ንክርስቶስ ምድሓና ንጸጋ ኣምላኽ ከም ዘይዓግቶ፡ ብርግጽ፡ እቲ ጸጋ ናብ ኩሉ፡ ኣይሁድን ኣህዛብን ብማዕረ ንኽፈስስ ዕድል ይኸውን። ስለዚ፡ ጐይታ ኸምዚ ክብል ይኽእል፡
“ኣቱም ኵልኹም እትጽዕሩን ጾር ዝኸበደኩምን፡ ናባይ ምጹ።”
ጾር ሓጢኣት ክሳዕ ክንደይ ዓቢ እንተኾነ፡ ክንመጽእ ተቐባልነት ኣሎና፡ ከምቲ እታ ሓጥእ ዝነበረት ሰበይቲ ኣብ ቤት ስምኦን ዝረኸበቶ፡ ከምኡ’ውን ሓደ ድኻ ሰራቒ ኣብ መስቀል ምስ ተሰቕለ ዝረኸቦ። ከምቲ ካልእ ዝጸሓፎ፡ ጐይታ ኸምዚ ዝበለ ይመስል፡
“ድኻ ሰበይቲ እንተኾንኪ፡ ንሓደ ኻብ ደቂ ሰብ ንምርኣይ ዘይበቕዓ፡ ናባይ ምጺ፡ ክቕበለኪ እየ፡ እመንኒ፡ ንገበናትኪ ኣብ መስቀል ተሰቒልኪ እንተኾንኪ፡ ሎሚ ምሳይ ናብ ገነት ክትድይቢ ኢኺ። ደመይ ንገበናትኪ ንምድሓን ይበቅዕ እዩ፡ ልበይ ንምቕባልኪ ክፍቲ እዩ።”
ብዘይ ፍረ ጻዕርና ንኹነታትና ንምምላእ ደኺምና፡ ብሓጢኣትና ጾር ከቢድና፡ ንቓላት ፍቕሩ “ናባይ ምጹ” ምስማዕ ክሳዕ ክንደይ ጽቡቕ እዩ፡ ኣብ ቅድሚኡ ኸኣ እቲ ዝኸፍአ ብዛዕባና ከም ዝፈልጥ፡ ግናኸ ከም ዝፈትወና ምፍላጥ። ድሕሪኡ ኸኣ ንምፍላጥ፡ ንሱ ስለ ዝፈትወና ሞይቱልና፡ እቲ ቅዱስ ኣምላኽ ከኣ ብክርስቶስ ዝተገብረ ብኸምኡ ስለ ዝረኣዮ፡ ካብ ምዉታት ኣንሲእዎ ኣብ ክብሪ ኣንቢርዎ፡ እቲ ዝኣምነሉ ኸኣ ካብ ኩሉ ነገር ይጸድቕ፡ ከምቲ ክርስቶስ ባዕሉ ኣብ ክብሪ ዘሎ፡ ካብቲ ሓጢኣቱ ዝግብኦ ፍርዲ ንጹህ እዩ። ስለዚ፡ ንሱ ንሕልና ሰላም የምጽእ፡ ንሓቂ ቓላቱ ኸኣ ንፈልጥ፡
“ኣነ ዕረፍቲ ክህበኩም እየ።”
“ኣርዑተይ ጹሩ።”
እቲ ኣርዑት ኣገልግሎት ብምእስሳር ንፍቓድ ካልእ ምውሳድ የጠቓልል። ብተፈጥሮኣዊ ዝንባሌና ናብ ርእሰ-ምትእምማን፡ ኣብ ማእከል ህዝቢ ጐይታ ከምቶም ዝገዝኡን ጐይትነት ዝገብሩን ክንከውን ንደሊ ንኸውን፡ ግናኸ ንሱ ኸምዚ ክብል ይኽእል፡
“ኣነ ኣብ ማእከልኩም ከምቲ ዘገልግል እየ።”
ከምኡ’ውን፡ እዚ ኣገልግሎት ብፍቓድና ወይ ብዝሓሰብናዮ ዝግበር ኣይኮነን፡ የግዳስ ብሓሳባቱ ኣብ ምእዛዝ ንፍቓዱ ዝግበር ኣገልግሎት እዩ። “ኣርዑት” ጥራይ ክንወስድ ኣይተሓተናን፡ የግዳስ “ኣርዑቱ”። ከምቶም ድኻታት ሓጥኣን ናብኡ ምስ ንመጽእ ዕረፍቲ ክህበና እዩ፡ ኣርዑቱ ከምቶም ዝኣምኑ ምስ ንወስድ ዕረፍቲ ክንረክብ ኢና። ማርታ፡ ንጐይታ ብሓሳባታ ዘገልገለት፡ ተዘናጊዓን “ብብዙሕ ኣገልግሎት ተሸጊራን” ነበረት።
“ካባይ ተምሃሩ።”
እሞ ኸኣ፡ ኣገልግሎትና ብፍቓዱን ብድሌቱን ክኸውን እንተኾይኑ፡ ንሳልሳይ ዓቢ ምዕዶ ጐይታ፡ “ካባይ ተምሃሩ” ክንዝክር ኣሎና። እዚ ኸኣ ነቲ ክንወስዶ ዝደልየና ኣገልግሎት ምምሃር ጥራይ ዘይኮነስ፡ ንቡሩኽ ባህሪኡ ምምሃር እውን የጠቓልል፡ ስለዚ ኸኣ ንጹር ነገር ጥራይ ዘይኮነስ፡ ብንጹር መንፈስ እውን ክንገብሮ። ስለዚ፡ ድሌት ጐይታ ቀዳማይ፡ ኣገልግሎቱ ብምእዛዝ ንኣርዑቱ ክንወስድ፡ ካልኣይ፡ ባህሪኡ ከምቲ “ትሑትን ልቡ ለዋህን” ዝኾነ ክንገልጽ።
ካብ ንሓድሕድና ክንመሃር ንኽእል ኢና፡ ብጸሎታዊ መጽናዕቲ ቃል ክንመሃር ንኽእል ኢና፡ ግናኸ ካብኡ ምምሃር ማለት ኣብ ቅድሚኡ ምህላውን ምሳኡ ምጽናሕን ማለት እዩ። ከምቲ ጐይታ ድሕሪ ገለ ግዜ ዝበሎ፡
“ሓደ እኳ እንተ ኣገልገለኒ፡ ይስዓበኒ” (ዮሃንስ 12:26)።
ብርግጽ፡ ካብቲ ኣብ ቃል እተገልጸ ዝበለጸ ሓድሽ ምግላጽ ኣይህበናን እዩ፡ ግናኸ ኣብ ቅድሚኡ ንቡሩኽ ሓቂ ኩሉ እቲ ቃል ዝገልጾ ንመሃር። ጳውሎስ ንጢሞቴዎስ ኸምዚ ኢሉ ጸሓፈ፡
“ዝብሎ ዘሎኹ ሕሰብ፡ ጐይታ ኸኣ ምስትውዓል ክህበካ እዩ” (2 ጢሞቴዎስ 2:7)።
ሓደ ሃዋርያ ንሓቂ ንምግላጽ ክጥቀመሉ ይኽእል፡ ግናኸ ጐይታ ጥራይ እዩ ንሓቂ እተገልጸ ምስትውዓል ክህብ ዝኽእል።
እቲ ትምህርቲ ብኹሉ ስልጣን ቃል ኣምላኽ እተጻሕፈ ምህላዉ ብርግጽ ጽቡቕ እዩ፡ ግናኸ እቲ እተጻሕፈ ቃል ናብቲ ህያው ቃል ምስ ዘምጽኣና፡ ንሓቂ ብኹሉ ፍጽምናኡ ኣብኡ ንምርኣይ እውን ጽቡቕ እዩ።
ኣብ ሰብነቱ፡ ብኸምኡ ዝዓሚቕ ዝኾነ መገዲ፡ ኩሉ እቲ ሞራላዊ ልዑልነትን መንፈሳዊ ጸጋታትን ንኹሉ ስጉምቲ ናይቲ ዝተወፈየ ኣገልግሎቱ ዝምልከት፡ ኣብ ቅድሜና ይቐርብ። ናብኡ ኣብ ክብሪ ከም ዕላማናን ተስፋናን ንጥምት፡ ግናኸ ናብ ፍጹም ጉዕዞኡ ንምምላስ፡ ኣብኡ ነቲ ንህዝቡ ኣብዛ ዓለም ክሓልፉ ከለዉ ክምልከት ዝግባእ መንፈስ ንመሃር። ኣብኡ ንፍጹም ኣርኣያና ንርኢ፡ ከመይሲ ንሱ “ትሑትን ልቡ ለዋህን” ነበረ። ከም ማርያም ቀደም፡ ኣብ እግሩ ምቕማጥን ቃሉ ምስማዕን ሕጂ እውን ይከኣል እዩ፡ ካብኡ ኸኣ ብምምሃር ገለ ኻብ መንፈሱ ክንረክብን ገለ ኻብ ፍቕሪ ባህሪኡ ክንገልጽን ኢና። ብሓቂ ኸምዚ ተባሂሉ እዩ፡
“ኣብዛ ዓለም ብዙሕ ክርስትያናዊ ኣገልግሎት ኣሎ፡ ንሓቀኛ ሓይልን ውበትን ዝጎድሎ፡ ከመይሲ ምስ ምንጪ ኩሉ ኣገልግሎት፡ ምስ ክርስቶስ ባዕሉ፡ ኣዝዩ ውሑድ ዝተኣሳሰረ እዩ፡ ከምኡ’ውን ኣብ ቃል ኣምላኽ ኣዝዩ ውሑድ ዝተመስረተ እዩ። ብዙሓት ምእመናን ኣለዉ፡ ከም ማርታ፡ ብብዙሕ ነገር ዝተዋፈሩ፡ ግናኸ ወይለ! ኣብ እግሪ የሱስ ንምቕማጥን ንኽቡር ቃሉ ንምስማዕን ድሌት የብሎምን፡ ወይ እኹል ህድኣት የብሎምን። ሓንቲ ሰዓት ምስ ጐይታ በይኖም ምጽናሕ፡ ካብ ምሉእ መዓልቲ ብኹሉ ዓይነት ነገራት ምጽዓር ንኣኦም ኣዝዩ ዝኸበደ ክኸውን እዩ። እዚ ኸኣ ካበይ ይመጽእ፧ ኣብ ቅድሚኡ ንምጽናሕ ካብ ኣገልግሎት ምጽዓር ንላዕሊ መንፈሳዊ ኣእምሮ የድሊ። ኣብቲ ድሕረኛ እኳ ተፈጥሮ ገለ ዕግበት ክትረክብ ትኽእል እያ፡ ኣብ ቅድሚኡ ግና ብምሉኡ ክትስገር ኣለዋ።”
ከምኡ’ውን፡ ካብኡ እንተ ተማሂርና፡ ኣገልግሎቱ ብመንፈሱ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ኣብ ቅድሚ ኩሉ ሓዘንን ፈተናታትን ህይወት፡ ምጥፋእን ተስፋ ምቑራጽን፡ ጸርፍን ክፉእ ድሌትን ክንረክቦ ንኽእል፡ ከምቲ ንሱ ዝገበሮ ክንገብር ኢና።
ሓንቲ ኻብዘን ነገራት እዚኣተን ንፍቕሪ ኣቦ ንምጥርጣር ኣይንፈቅድን፡ የግዳስ፡ ከም ክርስቶስ፡ ንኣኦም ናብ ኣቦ ብጸሎት ንምምላስ፡ ኣብ ፍቕሪ ኣቦ ንምእማን፡ ከምኡ’ውን ንፍቓድ ኣቦ ንምእዛዝ ዕድል ክንገብረን ኢና። ብመንፈስ ትሕትና፡ ኣብ ቅድሚ ኩሉ ጸርፍ ዓገብቲ ክንከውን ኢና። ብትሑት ኣእምሮ፡ ንርእስና ንምልዓል ክንኣብን፡ የግዳስ፡ ንርእስና ንምርሳዕ ክንደሊ፡ ንኻልኦት ብፍቕሪ ንምግልጋል ክንደሊ ኢና። ስለዚ፡ ከምቲ ጐይታ ዝገበሮ ብምግባር፡ ንነፍስና ዕረፍቲ ክንረክብ ኢና።
