«ኣጸናንዑ፡ ኣጸናንዑ ንህዝበይ፡ ይብል ኣምላኽኩም» (ኢሳይያስ 40:1)። ምጽንናዕ ኣከማችው። እዚ ናይ ነብዪ ኢሳይያስ ተልእኾ ነበረ። ዓለም ብዝተጎድኡን ዘይተጸናንዑን ልብታት ምልእቲ እያ። ግን ነዚ ልዑል ኣገልግሎት እዚ ብቑዕ ቅድሚ ምዃንካ፡ ክትሰልጥን ኣለካ። ስልጠናኻ ድማ ኣዝዩ ብዙሕ ዋጋ ዘለዎ እዩ፡ ምእንቲ ክምላእ፡ ንስኻ እውን ነቲ ንብዙሓት ልብታት ብንብዓትን ደምን ዘንብዕ ዘሎ መከራ ክትጸውር ኣለካ።
በዚ ምኽንያት እዚ፡ ህይወትካ እቲ መለኮታዊ ስነ-ጥበብ ምጽንናዕ እትምሃረሉ ሆስፒታል ይኸውን። ክትቑስል ኢኻ፡ ምእንቲ ብዓብዪ ሓኪም ቁስልኻ ክትሕከም ከለኻ፡ ንዝተጎድኡ ኩሉ ቦታ ከመይ ጌርካ ቀዳማይ ሕክምና ከም እትህብ ክትመሃር።
ሓደ ዓብዪ ሓዘን ክትመክር ዘለካ ስለምንታይ ምዃኑ ትግረምዶ? ኣብ ዝቕጽሉ ዓሰርተ ዓመታት ብዙሓት ብተመሳሳሊ መገዲ ዝተጎድኡ ክትረክብ ኢኻ። ከመይ ጌርካ ከም ዝተሰቀልካን ከም ዝተጸናናዕካን ክትነግሮም ኢኻ። እቲ ዛንታ ክቕጽል ከሎ፡ ኣምላኽ ነቲ ንዓኻ ዝተጠቕመሉ ማደንዘዚ ንኣቶም ክጥቀመሉ እዩ። ድሕሪኡ ኣብቲ ብተስፋ ዝተኸተለ ብሩህ ገጽ፡ ካብ ነፍሲ ጽላሎት ተስፋ ምቑራጽ ዘርሕቕ፡ ስለምንታይ ከም ዝተጎዳእካ ክትፈልጥ ኢኻ።
ንኣምላኽ ድማ ነቲ ህይወትካ ብኸምዚ ዝበለ መዝገብ ተመክሮን ሓጋዝነትን ዝመልአ ስነ-ስርዓት ክትባርኾ ኢኻ።
ኣምላኽ ንዓና የጸናንዓና ምእንቲ ንዓና ምቹኣት ክንከውን ዘይኮነስ፡ ምእንቲ ንኻልኦት ከነጸናንዕ እዩ።
