እግዚኣብሔር ብሰብ ይሕጐስ
እግዚኣብሔር «ብደቂ ሰብ ይሕጐስ» (ምሳሌ 8:31 NASB 95)፡ ጻውዒቱ ድማ ንኹሉ እዩ፡ «ሕጂ ድማ፡ ኣቱም ደቂ፡ ስምዑኒ፡ ንመገድታተይ ዚሕልዉ ብጹኣን እዮም። ምኽሪ ስምዑ እሞ ጠቢባን ኩኑ፡ ኣይትሕደግዎ። ንዚሰምዓኒ፡ መዓልታዊ ኣብ ኣፍ ደገይ ዚሕሉ፡ ኣብ መዓጹ ደገይ ዚጽበ ሰብ ብጹእ እዩ። ንዚረኽበኒ ህይወት ይረክብ እሞ፡ ካብ እግዚኣብሔር ሞገስ ይረክብ እዩ» (ጥቕስታት 32-35)።
እዚ ጻውዒት እዚ ካብ ፍጥረት ጀሚሩ ንኹሉ ሰብ ከም ዝበጽሕ ንርኢ። ምስቶም ኣብዛ መጽሔት እዚኣ ዝተዘርበሎም ሰባት ከመይ ከም ዝተኣሳሰር ሕሰቡ። ንኣብነት፡ ኣብቲ ፍሉይ ጽሑፋትና ኣብ ያእቆብ ነተኩር። ያእቆብ ንነዊሕ እዋን ክሰምዕ ኣይከኣለን፡ ኣብ ክንዲኡስ ብገዛእ ርእሱ ክገብር ፈተነ። ቅዱስ ጽሑፍ ከም እንብብ፡ እቲ ጐይታ ምስ ያእቆብ ዝገበሮ ትዕግስቲ ንብዙሕ ዓመታት ብንጹር ይረአ – ንኣሽሓት ዓመታት! ብሓዘን፡ እቲ ጐይታ ብተመሳሳሊ መገዲ ምስና ክሰርሕ የድልዮ ይኸውን። ንዕኡ ምስማዕን መገድታቱ ምሕላውን ክንደይ ኣገዳሲ እዩ።
ኣብቲ ሰርያል ዓምዲ ኣብ ያቤጽ፡ ምኽሪ ዝሰምዐን ጠቢብ ዝነበረ ሰብ ንረክብ። እቲ ኣምላኽ ብዛዕባ ያቤጽ ክነግረና ዝመረጾ ሒደት ነገር፡ ንጐይታን ንበረኸቱን ክደሊ ዝደለየ ሰብ ጽቡቕ ኣብነት የቕርብ። ኣብቲ ሓድሽ እምነቱ ቅኑዕ ነበረ – ብፍጹም ኣይሓደጎን።
እቲ ሓተትኩም ዝብል ሕቶ ሓደ ሰብ ኣብ ንእስነቱ ንጐይታ ናብ ልቡ ምስ ኣእተዎ፡ እንተኾነ ግን ድሕሪኡ ኣብ ባህርዩ ዝተበላሸወ ሰብ ኣቕረበ። ናብ ጐይታ ንምምላስ ተስፋ እንተሎዎ ሓተተ። ተስፋ ጥራይ ዘይኮነስ፡ በረኸት’ውን ኣሎ። ኣብዚ ሰብ እዚ፡ ንኣገዳስነት መዓልታዊ ኣብ ቅድሚ ጐይታ ምህላው፡ ምሕላውን ምጽባይን ክንዝክር ንኽእል ኢና። ካልእ ዝኾነ ይኹን ነገር እንተወሓደ፡ ንበረኸት ምጥፋእ እዩ ዝኸውን። ብሓጐስ፡ ንሱ ብሓቂ ይቕረ በሃሊ ኣምላኽ እዩ!
እቲ ኣብቲ ብስራት ዓምዲ ዝነበብናዮ ሰብ ብዛዕባ ምድሓና ትጨነቕ ነበረት። ተጠንቂቓ ነበረት። ንጐይታ የሱስ ብምርካባ፡ ህይወት ረኸበትን ካብኡ ሞገስ ረኸበትን። ንስኹምከ?
ሕጂ ኣብ ጐይታ ኣይትእመኑንዶ? ንሱ ኣብ ህይወትኩም ክሰርሕን ንእምነትኩም ከም እትሰምዕዎ መጠን ከማዕብልን ፍቐዱሉ። ድሕሪኡ፡ እቲ ብሰብ ዝሕጐስ ንሱ’ውን ክባርኸኩም እዩ! ከመይ ከም ዝኸውን ክንነግረኩም ንኽእል ኢና።
