«ስለዚ ኸኣ፡ ካብታ ዝሰማዕናላ መዓልቲ ጀሚርና፡ ምእንታኹም ምጽላይ ኣይነቋርጽን ኢና። ብዅሉ ጥበብን መንፈሳዊ ምስትውዓልን ምሉእ ፍልጠት ፍቓዱ ኽትመልኡ፡ ብዅሉ ጽቡቕ ግብሪ ኽትፈርዩን ብፍልጠት ኣምላኽ ክትዓብዩን፡ ብዅሉ ሓይልኹም ከኣ ብኽብራዊ ስልጣኑ ኽትብርትዑን፡ ንዅሉ ትዕግስትን ዓቕልን ብሓጐስ ክትገብሩን፡ ነቲ ንቕዱሳን ኣብ ብርሃን ዝርከብ ውርሻ ኽትካፈሉ ብቑዓት ዝገበረና ኣቦ ኸኣ እናኣመስገንኩም፡ ብእኡ ኸኣ ንጐይታ ብዅሉ መገዲ ዜሐጕስ ኴንኩም ክትመላለሱ ንምነየኩም ኣሎና።» (ቈሎሴ 1:9-12)
«እቲ ንጐይታና የሱስ፡ እቲ ዓብዪ ጓሳ ኣባጊዕ፡ ብደም ዘለኣለማዊ ኪዳን ካብ ምዉታት ዘተንስኤ ኣምላኽ ሰላም ከኣ፡ ነቲ ኣብ ቅድሚኡ ዜሐጕስ፡ ብየሱስ ክርስቶስ ኣባኻትኩም ኪገብር፡ ንፍቓዱ ኽትገብሩ ኣብ ኵሉ ጽቡቕ ግብሪ የፍጽመኩም። ንእኡ ኽብሪ ንዘለኣለም ኣሜን።» (እብራውያን 13:20, 21)
ሓደ መዓልቲ ኣብ ጥቓ ዓራተይ ተንበርኪኸ ጸለኹ፡ «ኦ ጐይታይ፡ ኣነ ውሉድካ እየ። ንርእሰይ ብምሉኡ ንዓኻ ይህብ ኣሎኹ። ኣብ ውሽጠይ እትደልዮ ስራሕ ስራሕ። ክኸውን እትደልየኒ ኩነኒ። ከም ዝበለጸ ፈታዊየይ ምስ የሱስ ዝበልጸን ዝቐረበን ርክብ ክህልወኒ ምለሰኒ።»
ኣብ ዝቕጽሉ መዓልታት ንኣምላኽ ዝኣተኽዎ መብጽዓ ኣረጋገጽኩ። ኣዘከርክዎ፡ «ጐይታይ፡ ኣነ ናትካ እየ። ኣብ ህይወተይ ስራሕ።»
ድሕሪኡ ኸኣ ኣምላኽ ንሰብኣየይ ወሰዶ። ኦህ፡ ብምሉኡ ኣይኮነን። ሕጂ ኸኣ ከምኡ። ሰብኣየይ ምሸት ክኸይድ ነበሮ—ብዙሕ ምሸታት ዝመስል። ኣብ ገዛ ምስ ነበረ፡ ብዙሕ ግዜ ደኺሙ ነበረ—ምሸት ንምሕዝነት ክሕጐስ ኣዝዩ ደኺሙ ነበረ።
ሰባት ከኣ መጺኦም ንዕኡ መዓልታት ብሕቶታት ሓገዝኡ መልእዎ። ቅድሚ ግዜ ዝናብ ምጅማሩ ክንፍጽሞ ዝተስፋናዮ ፕሮጀክትታት ክንሰርሕ ግዜ የብልናን። ኣብ ገዛ ክስራሕ ዝደለኽዎ ነገራት ክገብር ግዜ የብልናን።
ዓመጽኩ። ንርእሰይ ሓዘንኩ። ንሰብኣየይ ወቐስኩ። ኣማረርኩ። ንርእሰይ ከኣ፡ «ሰማእት ክኸውን እየ» በልኩ።
ድሕሪኡ ኸኣ ኣምላኽ እንታይ ከም ዝገብር ክርኢ ጀመርኩ፡ ብሓቂ ክርኢ። ንጸሎተይ ይመልስ ነበረ። ኣብ ውሽጠይ ይሰርሕ ነበረ (እንተወሓደ ክሰርሕ ይደልየኒ ነበረ!)። ክኸውን እትደልየኒ ኩነኒ። ከም ዝበለጸ ፈታዊየይ ምስ የሱስ ዝበልጸን ዝቐረበን ርክብ ክህልወኒ ይመልሰኒ ነበረ።
እንደገና ጸለኹ፡ «ኦ ጐይታይ፡ ኣነ ውሉድካ እየ። ክትሰርሕ ቀጽል።»
«ኣምላኽ ዚገብሮ ዘበለ ዅሉ ንዘለኣለም ኪኸውን ከም ዚብቅዕ፡ እፈልጥ እየ።» (መክብብ 3:14)
