ሉዑላውነት ኣምላኽን ምጽንናዕን ኣብ ግዜ ሓዘን ሰብ

ይሳፈሩ ኣለዉ። እምም፣ ኣምላኽ ይባርኽኩም ኩላትኩም። ብጸሎት ናብ እግዚኣብሔር ንመልከት። ኣቦ፣ ሎሚ ንስኻ ኣብ ዝፋን ከም ዘለኻን ጽቡቕ ኣምላኽ ከም ዝኾንካን፣ ንምምስጋን ብቑዕ ከም ዝኾንካን ብዝረኸብናዮ ፍልጠት ንመስግነካ። ንርእስና ንኣኻ ንውፍይ። ንቓልካ ንመስግነካ። ሎሚ ንልብናን ንልብና ናብ ቃልካን ክትከፍቶ ንልምን። ብስም ክርስቶስ፣ ኣሜን።

እምበኣር፣ ሎሚ ንግሆ ምስ ተንስኤን ወጻኢ ምስ ወጻኤን፣ ከም ዝኾነ ሰብ ሎሚ ንግሆ፣ ኣዕዋፍ ይዝምሩ ከም ዝነበሩ ሰማዕኩ። እዞም ኣዕዋፍ ሕጉሳት ከም ዝኾኑን ዝዝምሩን ንኣምላኽ ድምጺ ከም ዝገብሩን ሓሰብኩ። ብዙሕ ከይርሓቐ፣ ኣብ ሆስፒታል ይኹን፣ ኣብ ገዛ ይኹን ወይ ኣብ ካልእ ከተማ፣ ሰባት ፈጺሞም ኣይዝምሩን፣ ግን ዓቢ ሓዘን ኣሎ። ኣብ ማርቆስ ምዕራፍ 5 ከም ዝነበረ ዘከርኩ፣ ኣብ ሓደ እዋን ኣብ ሓደ ወገን ጽርግያ ሓጎስ ከም ዝነበረ፣ ኣብ ካልእ ወገን ድማ ዓቢ ሓዘን ይጅምር ከም ዝነበረ። ያኢሮስ ገና ዝተወልደት ጓል ነበራቶ፣ ኣብ ገዛ ድማ ዓቢ ሓጎስ ነበረ። ኣዕዋፍ ይዝምሩ ነበሩ። ይቕረታ፣ ስልኪ ድምጺ ገበረን ከይጠፍአን ኣይፈለጥኩን። ስለዚ ኣዕዋፍ ይዝምሩ ነበሩ። ድሕሪኡ ኣብ ካልእ ወገን ጽርግያ፣ 12 ዓመት ሓዘን ዝጀመረት ሓንቲ ሰበይቲ ነበረት። ደም ክፈስሳ ጀመረ። እዚ ሕማም እዚ ኣስታት ኣብቲ ሓደ እዋን፣ ወይ ድማ ኣብቲ ሓደ ዓመት ጓል ያኢሮስ ምስ ተወልደት ጀመረ። ሓደ ወገን ጽርግያ፣ ሓዘኖም። ኣብቲ ወገን ጽርግያ፣ ማለት ሓደ ወገን ጽርግያ፣ ሓጎሶም፣ ኣብቲ ካልእ ወገን ድማ ዓቢ ሓዘን ኣሎ። ስለዚ እዚ እንነብረሉ ዘለና ዓለም እዩ። ኣብ ዝተፈላለየ እዋን፣ ብዝተፈላለየ መገዲ ንኽልተ ዝተፈላለዩ ሰባት ይጸሉ እዩ። ግን ኩላትና ብሓጎስ ሓሊፍና ኢና፣ ኩላትና ብሓዘን ሓሊፍና ኢና፣ እቲ ሓዘን ድማ ንሓጎስ እዋናት ከነማስግን ይሕግዘና።

ኣብ መጽሓፍ እዮብ ብዛዕባ ልዑላውነት ኣምላኽ እሓስብ ነበርኩ። ኣምላኽ ልዑላውነቱ ኣብቲ መጽሓፍ ብዝበለጸ መገዲ የውጽእ። ኣብ እዮብ ምዕራፍ 1 ኣብኡ ዘለዋ ገለ ፍቕድታት ክርኢ እፈቱ። እዮብ ምዕራፍ 1፣ ካብ ምዕራፍ ሓደ ጀሚርና ኣብ ፍቕዲ፣ ናብ ፍቕዲ 6 ንኺድ። “ኣብ ሓደ መዓልቲ ደኣ ደቂ ኣምላኽ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሔር ኪቐርቡ መጹ፣ ሰይጣን ከኣ ኣብ ማእከሎም መጸ። እግዚኣብሔር ከኣ ንሰይጣን፣ ‘ካበይ መጻእካ?’ በሎ። ሰይጣን ከኣ ንእግዚኣብሔር መለሰሉ፣ ‘ካብ ምድሪ ምኻድን ምምላስን፣ ኣብኣ ኸኣ ምብጻሕን ምውራድን።’ እግዚኣብሔር ከኣ ንሰይጣን፣ ‘ንባርያይ እዮብሲ ኣስተብሂልካሉዶ? ኣብ ምድሪ ኸምኡ ዝበለ ሓቀኛን ቅኑዕን ሰብ የልቦን፣ ንኣምላኽ ዝፈርህን ካብ ክፉእ ዝርሕቕን።’ ሰይጣን ከኣ መለሰ፣ እዚ ድማ ቀንዲ ከሳሲ ኣሕዋት ምዃኑ ዘክር፣ ሰይጣን ከኣ ንእግዚኣብሔር መለሰሉ፣ ‘እዮብ ንኣምላኽ ብኸንቱዶ ይፈርሆ? ንእዮብ ክሲ የቕርበሉ። እወ፣ ኣይፋሉን፣ እዚ ንመጀመርታ 10 ኣይገበሮን። ኣብ ዙርያኡን ኣብ ዙርያ ቤቱን ኣብ ዙርያ ዘለዎ ኩሉን ካብ ኩሉ ወገንሲ ኣይሓጸሮንዶ? ንግብሪ ኣእዳዉ ባሪኽካዮ፣ ሃብቱ ድማ ኣብ ምድሪ በዚሑ። ግናኸ ሕጂ ኢድካ ዘርጊሕካ ንዘለዎ ኩሉ ተንክዮ፣ ንኣኻ ኸኣ ኣብ ገጽካ ኺረግመካ እዩ።’”

ሓደ ነገር ክትዕዘቡ እደሊ፣ እቲ ሰይጣን ዝበሎ ናይ መወዳእታ ነገር። “ኢደይ ከውጽእ ፍቐደለይ” ክትብል ትኽእል ኢኻ። “ኢድካ ኣውጽእ” በለ። እንሆ፣ ኣምላኽ ልዑላዊ ምዃኑ እዚ ምፍላጥ እዩ፣ እንተላይ ብሰይጣንን ብዝወደቐ ኩነታቱን። ኣምላኽ ልዑላዊ እዩ፣ ንኣምላኽ ድማ ብሓቂ ንምእማን ዘይብቑዕ ምዃኑ ይኸስስ። እዮብ ንኣምላኽ ዝኣምንሉ ዘሎ ምኽንያት ኣምላኽ ኣብ ዙርያኡ ሓጺር ስለ ዝገበረሉን ስለ ዝባረኾን ጥራይ እዩ ይብል። ግን እቲ ሓጺር እንተ ተኣልዩ፣ ሰይጣን እዮብ ንኣምላኽ ክረግሞ እዩ በለ። ብርግጽ፣ ንኹላትና ተመሓላሊፉ። ኣምላኽ ሓጺር ገይሩልና ኣሎ፣ ሃሌሉያ፣ ኣብ ዙርያና ኩላትና። ካባና ሓደ እኳ ዝግብኦ ኣይረኸበን፣ ዝግብኣናዶ ረኺብና? ሎሚ ንግሆ ኣብዚ ኣይምነበርኩን፣ ንስኹም እውን ኣይትኾኑን ኢኹም ዝብል እምነት የብለይን። ግን ምሕረት ኣምላኽ ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ ስለ ዝኾነ፣ ክሳዕ ክንድዚ ውጽኢታዊ እዩ። መዝሙር 136 እዩ ዝብል እመስለኒ፣ ንእመን። እቲ ቀዳማይ ፍቕዲ ድማ፣ “ንእግዚኣብሔር ኣመስግንዎ፣ ንሱ ጽቡቕ እዩ እሞ፣ ምሕረቱ ንዘለኣለም ይነብር። ንእግዚኣብሔር ኣመስግንዎ፣ ንሱ ጽቡቕ እዩ እሞ፣ ምሕረቱ ንዘለኣለም ይነብር።” 13። ኩላትና፣ ኣነ ቀዳማይ፣ ነቲ ግሩም ምሕረት ኣምላኽ ተሓጒስናሉ ኢና። ኣብ ዙርያና ሓጺር ገይሩልና ኣሎ። ግን ኣምላኽ ልዑላዊ እዩ። ነቲ ሓጺር ብዝኾነ መገዲ እንተ ኣልዩዎ፣ ምርጫኡ እዩ። እቲ ልኡኽ ድያብሎስ እዩ፣ ግን ድያብሎስ ንኽብሪ ኣምላኽ ዝኸውንን ዕላማታት ኣምላኽ ዝፍጽምን ግብሪ ኣምላኽ ጥራይ እዩ ዝገብር። ሃሌሉያ። መጽሓፍ እዮብ ድማ እዚ ብንጹር የቕርቦ።

ስለዚ ኣብ ምዕራፍ 2፣ ኣብ ፍቕዲ 1 እንደገና ንምቕጻል ጥራይ። “ኣብ ሓደ መዓልቲ ደኣ ደቂ ኣምላኽ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሔር ኪቐርቡ መጹ፣ ሰይጣን ከኣ ኣብ ማእከሎም መጸ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሔር ኪቐርብ።” እንሆ፣ ሰይጣን ንኹሉ ዝኽእል ኣምላኽ ጸብጻብ ከቕርብ ኣለዎ። ኣብ ፍቕዲ 2፣ “እግዚኣብሔር ከኣ ንሰይጣን፣ ‘ካበይ መጻእካ?’ በሎ። ሰይጣን ከኣ ንእግዚኣብሔር መለሰሉ፣ ‘ካብ ምድሪ ምኻድን ምምላስን፣ ኣብኣ ኸኣ ምብጻሕን ምውራድን።’ እግዚኣብሔር ከኣ ንሰይጣን፣ ‘ንባርያይ እዮብሲ ኣስተብሂልካሉዶ? ኣብ ምድሪ ኸምኡ ዝበለ ሓቀኛን ቅኑዕን ሰብ የልቦን፣ ንኣምላኽ ዝፈርህን ካብ ክፉእ ዝርሕቕን፣ ገና ድማ ንጽሕናኡ ሒዙ ኣሎ፣ ንስኻ እኳ ብኸንቱ ንኸጥፍኦ ኢልካ ኣባይ እንተ ኣለዓልካኒ?’ ሕጂ ሰይጣን ዝበሎ ስማዕ። ሰይጣን ከኣ ኣብ ኢድ እግዚኣብሔር ኮይኑ፣ ‘ቁርበት ንቁርበት፣ እወ፣ ሰብ ዘለዎ ኩሉ ንህይወቱ ኺህብ እዩ።’ ኦህ፣ ሎሚ ሰባት ንህይወቶም ስለ ዝሓስቡን ብዝተፈላለየ መገዲ ንሰባት ስለ ዝጸሉን እዚ ኣይንርእንዶ? ፍርሂ ድማ ናብ ልቦም ኣትዩ፣ ስለዚ ንርእሶም ይከላኸሉ፣ ንርእሶም ክከላኸሉ ይደልዩ። ግን ‘ሕጂ ኢድካ ዘርጊሕካ’ ይብል። ሰይጣን እንደገና ‘ኣባይ ክበጽሖ ፍቐደለይ’ ኣይበለን። ኣብ ፍቕዲ 5 ‘ኢድካ ዘርጊሕካ’ ይብል፣ ‘ንኣዕጽምቱን ንስጋኡን ተንክዮ፣ ንኣኻ ኸኣ ኣብ ገጽካ ኺረግመካ እዩ።’ እግዚኣብሔር ከኣ ንሰይጣን፣ ‘እንሆ፣ ኣብ ኢድካ እዩ፣ ግናኸ ንህይወቱ ኣድሕን።’ ስለዚ ኣምላኽ ልዑላዊ እዩ፣ ኣምላኽ ድማ ኣብ ዙርያና ኩላትና ኣብ ሰብኣውነት ሓጺር ኣለዎ፣ ምኽንያቱ ጸሓይ ንጽቡቕን ንኽፉእን ትወጽእ እያ። ንሱ መሓሪ እዩ። ግን ንእግዚኣብሔር ኣመስግንዎ፣ ንሱ ጽቡቕ እዩ እሞ፣ ምሕረቱ ንዘለኣለም ይነብር። ምስክርነት መጽሓፍ ቅዱስ እዚ ይነግረና።

ግን እዮብ ንኣምላኽ ብሓደ መገዲ ጥራይ ይፈልጦ ነበረ። ኣብ ምዕራፍ 1፣ ኣብቶም ቀዳሞት ፍቕድታት፣ ደቂ ደቁ ንኹሉ ዝኽእል ኣምላኽ ኣሕሚሞምዎ ይኾኑ ብዝብል ፍርሂ ንኣምላኽ መስዋእቲ ኣቕሪቡ ነበረ። ኣምላኽ ጻድቕ ኣምላኽ ምዃኑ ይፈልጥ ነበረ። ኣምላኽ ፈጣሪ ምዃኑ ይፈልጥ ነበረ። ግን እዚ ነገራት እዚ ምስ ኣጋጠሞ፣ ኣብ ውሽጡ ኣይተገረመን፣ ግን ድሕሪኡ ኣብቲ መጽሓፍ ኣምላኽ ኣብ ወገኑ እንተ ነበረ ተገረመ። እዚ ስልኪ እዚ ብሓቂ የደናግረኒ ኣሎ። እዚ በርዒዩ ድዩ ኣይበርዐን ኣይፈልጥን። ግን ብዝኾነ ንቕጽል። ስለዚ ኣብ ምዕራፍ 2፣ ምዕራፍ ክጠቅስ ጥራይ እደሊ፣ እዮብ ምዕራፍ 3፣ ይቕረታ። ኣብ ምዕራፍ 3፣ እዮብ ከም ኣብ ኬርሶን ኣፉ ከፈተ፣ ንመዓልቱ ረገመ። እዮብ ከፈተ፣ ድሕሪ እዚ፣ እዮብ ኣፉ ከፈተን ንመዓልቱ ረገመን። ስለዚ እዮብ ኣብ ከቢድ ኩነታት ኣሎ። ስድራቤቱ ስኢኑ፣ ጥዕናኡ ስኢኑ። ኣምላኽ እዚ ክኸውን ፈቒዱ። እዮብ ንጽሕናኡ ሓዚኡ፣ ኣይሰግድን፣ ንኣምላኽ ኣይረግምን፣ ኣንጻሩ ዝኾነ ነገር ኣይብልን። ኣብ ምዕራፍ 1፣ “ጥራየይ ካብ ከርሲ ኣደይ ወጻእኩ፣ ጥራየይ ከኣ ክምለስ እየ። እግዚኣብሔር ሃበ፣ እግዚኣብሔር ወሰደ። ስም እግዚኣብሔር ይባረኽ።” ኣብዚ ኩሉ እዮብ ኣይበደለን፣ ንኣምላኽ እውን ብዕሽነት ኣይወቐሰን። እዚ ክሳዕ ክንድዚ ኣገዳሲ እዩ፣ ምኽንያቱ ኣምላኽ ልዑላዊ ስለ ዝኾነ፣ ኣምላኽ ኣብ ዝፋን ዘሎ ዘይግደስ ገዛኢ እዩ ማለት ኣይኮነን። እዮብ ብኸምኡ መስመራት ክሓስብ ጀመረ ይመስል። ኣብቲ ሕቡር ምዕራፍ እዮብ፣ ሰለስቲኦም ዝበሃሉ ኣዕሩኹ፣ ምሳኡ ይመኻኸሩ ምስ ነበሩ፣ ሎሚ ኮቪድ-19 እንተ ኣጋጢሙካ፣ ኣብ መተንፈሲ መሳርሒ እንተ ኣለኻ፣ ኣብ ሆስፒታል ዓራት እንተ ደቒስካ፣ ሓንቲ ሓርማዝ ኣብ ደረትካ ዘላ ትመስለካ፣ ሰለስተ ሰባት ድማ፣ ወይ ዝበሃሉ ኣዕሩኽ፣ ኣብ ዙርያኻ ኮይኖም እዚ ንዓኻ ንምምጻእ እንታይ ክፉእ ኣብ ህይወትካ ገበርካ ኢሎም ይሓትቱኻ። ብዙሕ ኣየተባብዕን።

ስለዚ ኣብ ምዕራፍ 9፣ እዮብ ንኣምላኽ ክዛረብ ይፍትን ኣሎ። እንሆ፣ ንሞት ከም ዝተዋህበና ዝመስለና ዓይነት ብሕታዊ ርክብ የብሉን። እዮብ ንኣምላኽ ከመይ ገይሩ ክዛረብ ከም ዝኽእል፣ ንኹሉ ዝኽእል ኣምላኽ ክረኽቦ ናበይ ከም ዝኸይድ ይሓስብ ኣሎ። እዚ ድማ ሎሚ ሰባት ክሓትዎ ዘለዎም ሕቶ እዩ። ብዛዕባ ኩነታት ህይወትኩም እንተ ትሓስቡ፣ ንኣምላኽ ንምርካብ ናበይ ክትከዱ ኢኹም? እዮብ ኣብዚ ምዕራፍ እዚ፣ ንርእስኹም ከተንብብዎ ትኽእሉ ኢኹም፣ “እንሆ፣ ኣምላኽ ከም ሰብ ኣይኮነን። ክኸይድ ከምኡ ድማ ኣብ ገለ ቦታ ክረኽቦ ኣይክእልን። ምስኡ ክዛረብ ከለኹ ድማ እንታይ ክብል እየ? ክሰምዓኒ ድዩ?” ኣብ መወዳእታ ምዕራፍ 9፣ እዮብ ኣብ ፍቕዲ 32 እዚ ይብል፦ “ኣምላኽ ከም ኣነ ሰብ ኣይኮነን እሞ፣ ኣነ ኸም ዝምልሰሉ፣ ንሕና ኸኣ ብፍርዲ ክንራኸብ። ኣብ መንጎና መራኸቢ የልቦን፣ ኣብ መንጎና ዳኛ የልቦን፣ ኣብ መንጎና ኣማላዲ የልቦን፣ ኢዱ ኣብ ጀልባኡ ከንብር። ንሱ ንበትሩ ካባይ የርሕቕ፣ ፍርሁ ድማ ኣየፍርሃኒ። ሽዑ ክዛረብ፣ ኣይፈርሖን፣ ግናኸ ምሳይ ከምኡ ኣይኮነን።” ክሳዕ ክንድዚ ቅንኣት ዘለዎ ነገራት ትርእዩ። ኣብ መጽሓፍ ቅዱስ ዘክር፣ መጽሓፍ ቅዱስ፣ እዚ ድማ እቲ ናይ መጀመርታ ዝተጻሕፈ መጽሓፍ ቅዱስ እዩ፣ ምግላጽ ኣምላኽ ንርእሱ ይቕጽል እዩ። ኣምላኽ ድማ ንርእሱ ብዝያዳ ይገልጽ፣ ክሳዕ ናብ ምግላጽ ኣምላኽ ብኣካል ጐይታ የሱስ ክንበጽሕ። ግን እዮብ ኣምላኽ ናብቲ ቦታ ከም ዘምጽኦ ተገንዘበ፣ ንኣምላኽ ባዕሉ ክኸይድ ከም ዘድልዮ፣ ብዛዕባ ኩነታቱ ንኣምላኽ ክዛረብ ከም ዘድልዮ ተገንዘበ። ብእምነት ድማ፣ “እንሆ፣ ኢዱ ኣብ ኣምላኽ ከንብር ዝኽእል፣ ንኣምላኽ ክርድኦ ዝኽእል ሰብ የድልየኒ።” ኢድ ምግባር ማለት ምስትውዓል ማለት እዩ፣ ኣብ ኣምላኽ ዘሎ ነገር እዚ ሰብ ከም ዝርድኦ፣ ንሕና ብሓደ ምዃንና ምግንዛብ ማለት እዩ። ድሕሪኡ ኢዱ ኣብ እዮብ ይገብርን ንኩነታት እዮብ ይርድኦን። ስለዚ ብሓደ ወገን፣ ኢዱ ኣብ ኣምላኽ ይገብርን ንኣምላኽ ይርድኦን። ንእዮብ ክዛረብ ንኣምላኽ ይኽእልን ንኩነታት እዮብ ይርድኦን፣ ንኩነታት እዮብ ድማ ከቕርብ ይኽእል። መንግስቲ።

እምበኣር፣ ኣብ 1ይ ጢሞቴዎስ 2፡5፣ እዚ ተፈጺሙ ንረኽቦ። “ሓደ ኣምላኽ ኣሎ፣ ኣብ መንጎ ኣምላኽን ሰብን ሓደ ኣማላዲ ኣሎ፣ እቲ ሰብ ክርስቶስ የሱስ፣ ንሱ ንኹሉ ምድሓን ዝኸውን በጃ ዝሃበ፣ ብግዜኡ ክምስከርሉ።” እንሆ፣ ጸሎት እዮብ ብኣካል ጐይታ የሱስ ተመልሰ። ሎሚ ሰባት፣ ንኣምላኽ ኣበይ ከም ዝረኽብዎ እንተ ዘይፈልጡ፣ ኣብ ክርስቶስ ክረኽብዎ ይኽእሉ። እቲ ሎሚ ክገልጾ ዝደሊ ነጥቢ ድማ ኣምላኽ ኣብ ሰማይ ዘሎ ገዛኢ ጥራይ ዘይኮነ፣ ኣብ ሰማይ ዘሎ ልዑላዊ ኮይኑ ነገራት ኣብ ህይወት ሰባት ክኸውን ዝፈቕድ ጥራይ ዘይኮነ። ግን ኣምላኽ ምስ እዮብ ኩሉ ነገር ይሓልፍ ነበረ። ክንገብሮ ዘለና ኩሉ ናብ ኣካል ጐይታ የሱስ ምጥማት እዩ፣ እዚ ድማ ክንፈልጦ ንኽእል። ግን ንዕኡ ቅድሚ ምጥማትና እውን፣ ኣብ ብሉይ ኪዳን እስራኤል ኣብ ግብጺ ምርኮ ምስ ነበሩ ክንዝክር ንኽእል፣ ኣምላኽ ድማ፣ “ኦህ፣ ሓዘኖምን ትህምቶኦምን ኣብ ትሕቲ እቶም ገዛእቲ ሰሚዐ፣ ወሪደ ድማ ኣለኹ። ክወርድን ከድሕኖምን እየ።” ሃሌሉያ። እዚ ኣብ ኢሳይያስ ዘሎ ጽሑፍ የዘኻኽረና፣ “ንኣና ሓደ ቘልዓ ተወሊዱልና እዩ እሞ፣ ንኣና ሓደ ወዲ ተዋሂቡና እዩ።” ኣምላኽ፣ “ክወርድ እየ” በለ፣ ብኣካል ጐይታ የሱስ ድማ ወረደ። ብርግጽ፣ ምስዚ ዓርኩ፣ ሙሴ ከም ኣድሓኒኡ ለኣኾ።

ስለዚ ሕጂ ናብ ማርቆስ ምዕራፍ 7 ንመለስ፣ ምኽንያቱ ብዝኾነ ነገር እንሓልፍ፣ ኣምላኽ ኣምላኽ ምጽንናዕ ምዃኑ፣ ኣምላኽን ኣቦን ጐይታና የሱስ ክርስቶስ ምዃኑ ክንርኢ ንደሊ። 2ይ ቆሮንቶስ 1 ይብል፣ “ንሱ ድማ ኣቦ ኩሉ ምሕረትን ኣምላኽ ኩሉ ምጽንናዕን እዩ።” ስለዚ ኣብዚ ብኣካል ጐይታ የሱስ ኣብ ማርቆስ ምዕራፍ 7 ብጽቡቕ ተገሊጹ ንረኽቦ። ፍቕዲ 31 ከንብብ እየ። “እንደገና ድማ ካብ ገማግም ጢሮስን ጺዶንን ምስ ወጸ፣ ናብ ባሕሪ ገሊላ፣ ብማእከል ገማግም ደካጶሊስ በጸሐ። ሓደ ድማ ጸማም ዝነበረን ብዛዕባ ምዝራብ ዝተዓገተን ናብኡ ኣምጽኡሉ። ኢዱ ኣብኡ ከንብር ድማ ለመንዎ። ንሱ ድማ ካብቲ ህዝቢ ወሲዱ ናብ ሓደ ወገን ኣውጺኡ፣ ኣጻብዑ ኣብ ኣእዛኑ ኣእተወ፣ ተፍአ ድማ፣ ንልሳኑ ድማ ተንከየ።” እዚ ክፋል እዩ። ሕጂ ስማዕ፣ እዚ ፍቕዲ 34 እዩ፣ ማርቆስ 7፡34። “ናብ ሰማይ ድማ ኣንቃዕሪሩ፣ ተነፍሐ፣ ወይ ተነፍነፈ፣ ‘ኤፋታ’ ማለት ‘ተኸፈት’ በሎ። ብኡብኡ ድማ ኣእዛኑ ተኸፍታ፣ እቲ ማእሰርቲ ልሳኑ ድማ ተፈትሐ፣ ብንጹር ድማ ተዛረበ። ንሓደ እኳ ከይነግሩ ድማ ኣዘዞም። ግን ክሳዕ ክንድዚ ዝያዳ ኣዘዞም፣ ክሳዕ ክንድዚ ድማ ብዝያዳ ኣስፋሕፍሕዎ። ክሳዕ ክንድዚ ድማ ተገረሙ፣ ‘ኩሉ ነገር ጽቡቕ ገይሩ’ እናበሉ።” ሃሌሉያ። ኩሉ ነገር ጽቡቕ ከም ዝገበረ ክንብል ንኽእል። ፍርቂ ለይቲ ንእግዚኣብሔር ንጽቡቕነቱ የመስግንዎ። ምሕረቱ ንዘለኣለም ይነብር። ንጸማማት ክሰምዑ፣ ንደንቆሮታት ድማ ክዛረቡ ይገብር።

ስለዚ እግዚኣብሔር ንኣእዛን እዚ ሰብኣይ እዚ ከፈተ። ሎሚ ኣብ ዓለም ንነብር ኣለና፣ ሓጢኣት ናብ ዓለም ምስ ኣተወ፣ ኣእዛን ሰባት ንድምጺ ኣምላኽ ንምስማዕ ዝተዓጽዋሉ እዩ። ስለዚ ከናፍሮም ይደናገሩ፣ ዝግብኦ ምስጋና ድማ ኣይህቡን። ኦህ፣ እንሆ፣ ቅድም ብዛዕባኡ ክትሰምዕ ኣለካ፣ ከም እዮብ ብዛዕባኡ ዝሰምዐ፣ ድሕሪኡ ኣብቲ ናይ መወዳእታ ምዕራፍ እዮብ ክርእዮ ይኽእል ነበረ። ኣምላኽ ብዘይሓስቦ ወይ ብዘይሓስቦ ምግላጽ ረኣየ። ሎሚ ብኣካል ጐይታ የሱስ ንኣና ክሳዕ ክንድዚ ዝዓበየ። ግን እዮብ ኣምላኽ ኣብኡ ኮይኑ ዝርእን ዝዕዘብን ጥራይ ከም ዘይነበረ ኣይተረድኦን። ንሱ ዝሓልፎ ዘለኻ ጥራይ ኣይርእን ኣይዕዘብን። ሎሚ ንዓለም ጥራይ ኣይርእን ኣይዕዘብን፣ ከም ዘይግደስ ኮይኑ ዝኾነ ነገር ኣይርእን ኣይዕዘብን። ግን ከምቲ ኣብዚ ወዲ ኣምላኽ እንርእዮ፣ ኣብ ውሽጡ ተነፍነፈ። ንሓዘን እዚ ሰብኣይ እዚ ተሰምዖ። ምስዚ ሰብኣይ እዚ ምሕረት ነበሮ። ኩሉ ንግሆ እዚ ሰብኣይ እዚ ከይሰምዕን ከይዛረብን ህይወቱ ክሓልፍ እንታይ ከም ዝነበረ ይፈልጥ ነበረ። ንርክባት ከመይ ከም ዝጸለወን ህይወቱ ድማ ከመይ ከም ዝገበሮን ኣብ ልቡን ነፍሱኡን ክሳዕ ክንድዚ በይኑን ዝጎድኦን ይፈልጥ ነበረ። ምሕረት ነበሮ። ግን ኣብ ፍቕዲ 33፣ 34 እቲ ጐይታ የሱስ ዝገበሮ ነገር ኣስተብህል። ናብ ሰማይ ኣንቃዕሪሩ ተነፍሐ። እዚ ክሳዕ ክንድዚ ኣገዳሲ እዩ። ሎሚ ብዙሓት ሰባት፣ ናብ ሰማይ ምጥማት ፈንታ፣ ናብ ጸጋምን የማንን ይጥምቱን ይነፍሑን ይነፍነፉን፣ ንመከራ ዓለም ምስ ረኣዩ፣ ፍርሂ ድማ ናብ ልቦም ይኣቱ። ጐይታ የሱስ፣ ተነፍነፈ ድማ። እንሆ፣ ኣምላኽ ኣብ ሰማይ፣ ንሱ እውን ይነፍነፍ። ንሓዘናት ይስምዖ። ኣብ ውሽጢ ኩሉ ልቢ ኩሉ ሰብኣይን ኩላ ሰበይትን ኣብ ዓለም ሎሚ ዝመጽእ ትህምቶታት ይፈልጥ። ዘይግደስ ኣይኮነን። ልዑላዊ እዩ፣ እወ፣ ግን ከቢድ እዩ። ኦህ፣ ልቡ ናይ ምሕረት ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ። ልቡ ናይ ፍቕሪ ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ። ይስምዖ፣ ኦህ፣ ንልብኻ፣ ንህይወትካ ዝትንክፍ ኩሉ ይስምዖ።

ኣብ ምዕራፍ 8 ንርእዮ እንደገና። እግዚኣብሔር ንኣርባዕተ ሽሕ ሰባት ብምምጋብ ተኣምር ገበረ። ኣብቶም ቅድሞት ፍቕድታት፣ ፍቕዲ 10። “ብኡብኡ ናብ ሓንቲ መርከብ ኣተወ፣ ምስ ደቀ መዛሙርቱ ድማ ናብ ከባቢታት ደልማኑታ በጸሐ። ፈሪሳውያን ድማ ወጹ፣ ምስኡ ድማ ክሓትቱ ጀመሩ፣ ካብ ሰማይ ምልክት ክሓትዎ፣ ክፍትንዎ። ንሱ ድማ ኣብ መንፈሱ ብዕምቆት ተነፍሐ፣ ‘እዚ ወለዶ እዚ ምልክት ስለምንታይ ይደሊ? ብሓቂ እብለኩም ኣለኹ፣ ንእዚ ወለዶ እዚ ምልክት ኣይወሃቦን።’ ንሱ ድማ ሓደጎም።” እንሆ፣ ሰባት ንኣምላኽ ምስ ሓደጉዎ ሓደ ነገር እዩ፣ ግን ኣምላኽ ንሰባት ምስ ሓደጎም ካልእ ነገር እዩ። ኣምላኽ ንፈሪሳውያን ክሓድጎም ድሌቱ ኣይኮነን። ጐይታ የሱስ ንፈሪሳውያን ክሓድጎም ድሌቱ ኣይኮነን። ንሳቶም በኸየሎም። ግን ዘይምእማኖም ከምኡ ዝበለ ጾር ናብ ልቡ ኣምጽአ፣ ኣብ ውሽጢ ነፍሱ ድማ ብዕምቆት ተነፍነፈ። እዚ ምላሽ እስልምና እዩ። ከምቲ ንኢየሩሳሌም ምስ ረኣየ ዝበኸየ፣ ንመዓልቲ ምብጻሖም ከም ዘይፈለጡ፣ መሲሕ ናብኦም ከም ዝመጸ። በኸየ። ንዘይምእማኖም በኸየ። ኣብዚ ድማ ንዓቢ ሓዘን ኣብ ልቡ ይስምዖ፣ እዞም ሰባት፣ እዞም ፈሪሳውያን፣ ኣይኣምኑሉን። ሎሚ ብዛዕባ ዓለም እንታይ ይስምዖ? ሎሚ ኣብ ሰለስተ ሰባት ይወድቕ፣ ጸሓይ ትበርቕን ሰማይ ሰማያዊን ክኸውን ከሎ፣ ንኣምላኽ ኣይኣምኑን። ድሕሪኡ ማዕበላት ምስ መጹ፣ “እንሆ፣ ኣምላኽ ኣሎ” ይብሉ። ኣብኡ ዝበለጸ ፍርዲ ይደልዩን ንሱ ዝገብሮ ዘሎ ጌጋ እዩ ይብሉን፣ ንዘይምእማኖም ድማ የጽድቁ ይመስሎም። ግን ኣምላኽ፣ ምሕረት ኣለዎ። ምሕረቱ ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ። እምነቱ ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ። ንዕኡ እንፈልጦ ኩላትና ዝገብሮ ዘሎ ኣይንሓትትን። ኦህ፣ ከም እዮብ ዝገበርናዮ ሰብ ኣለና፣ ዝተኣስርናሉ እዋናት ኣለናን ክንተባብዕ የድልየናን። ግን ኣምላኽና ጽቡቕ ምዃኑ ንፈልጥ፣ ንምምስጋን ብቑዕ ምዃኑ፣ ምሕረቱ ንዘለኣለም ይነብር፣ ንሱ፣ ንሱ፣ ንሱ ብኸምኡ ዝተሓተ መከራ ምሕረትን ትዕግስትን ናባና በጺሑ፣ ብኸምኡ ዝሕሩር፣ ዝሕሩር መገዲ ድማ ምሳና ተመሓዲሩ። ንኣምላኽና ኣይንጠራጠርን። መጽሓፍ ቅዱስ ኣምላኽ ፍቕሪ እዩ ይብል፣ እዚ ድማ ብርግጽ ዝኾኖ እዩ። እዚ ድማ ኣብ ጐይታ የሱስ እንርእዮ እዩ፣ ንልቢ ይትንክፍ፣ ልቡ ድማ ይትንከፍ፣ ማለት፣ ብእዞም ዝጎድኡ ዘለዉ ሰባትን ብዘይምእማንን። ኣብ መቓብር ኣልኣዛር ምስ ነበረ፣ የሱስ በኸየ። ንስኻ ዝሓልፎ ዘለኻ ይስምዖ። ኣብ ዝፋን ኮይኑ ነገራት ናብዛ ዓለም ክመጽእ ዝፈቕድ እንታይ ዝበለ ኣምላኽ ኣለና። ዕላማታት ኣለዎ። ግን ብዝኾነ ነገር እንተ ሓለፍካ፣ ምሳኡ ይስምዖ። ምሳኻ ክሳዕ ክንድዚ ጐይታ ነበረ። ልቡ ኩሉ ምሳኻ እዩ። “ንዓኻ ዘለኒ ትልሚ እፈልጥ” በለ እግዚኣብሔር። “ትልሚ፣ ጽቡቕ ትልሚ፣ ናብ ዝተጸበኻዮ መወዳእታ ንምምጻእ፣ ናብ ዕላማይ ንምምጻእ።” ኣብ ግዜ ሽግር፣ ኣብ ግዜ ሓጃ፣ ኩሉ ግዜ ኣሎ። ስሙ ኣመስግን።

እንሆ፣ መጽሓፍ ቅዱስ ኩሉ ፍጥረት ይነፍነፍን ይወልድን ከም ዘሎ ይነግረና፣ ንምግላጽ ደቂ ኣምላኽ ይጽበ፣ የሱስ መጺኡ ነገራት ከቕንዕ ይጽበ። ስለዚ ዓለም ሎሚ ትነፍነፍ ኣላ። እቲ ምኽንያት ሎሚ ካብ ካልእ እዋናት ዝያዳ ዓው ኢሉ ይኸውን። ግን ኣብ ውሽጢ ነፍሲ ሰባት፣ ኩሉ ግዜ ትህምቶ ኣሎ፣ ምኽንያቱ ኣብኡ ጥራይ ኢና ምሉኣት ክንከውን እንኽእል። የሱስ ኣብ መንፈሱ ተነፍነፈ። ኩሉ ፍጥረት ይነፍነፍ። እቲ ኣእዛኑ ክኽፈታን ልሳኑ ክፈትሕን ዘድለዮ ሰብ፣ ኣብ ውሽጢ መንፈሱ ይነፍነፍ ነበረ፣ የሱስ ድማ እዚ ተሰምዖ። እዞም ፈሪሳውያን ዘይምእማን ኣለዎም። የሱስ እዚ ተሰምዖ፣ ንዘይምእማን ዓለም ድማ ይስምዖ፣ ተነፍነፈ ድማ። እቲ ተስፋ ድማ፣ ሓጢኣት ናብ ዓለም ምስ ኣተወ፣ እንታይ ገበረ ብልዑላውነቱ? ፍርዲ ጥራይ ኣየምጸአን። ፈንታኡ፣ ኣድሓኒ፣ ንርእሲ ተመን ዝጭፍልቕ፣ ተስፋ ሃበ። ሃሌሉያ። ኣብ መስቀል ቀራንዮ፣ የሱስ እዚ ጥራይ ገበረ። ሕጂ ኣብ የማናይ ኢድ ኣምላኽ ተቐሚጡ ኣሎ። ንኽብሪ እዩ ዝርኢ፣ ኣብኡ ድማ ይርእዮ፣ ኩሎም ጸላእቱ መርገጽ እግሩ ክሳዕ ዝኾኑ ይጽበ። ግን ምሕረቱን ልቡ ናይ ምሕረት ክሳዕ ክንድዚ ዓቢ እዩ። ምሕረቱ ክሳዕ ክንድዚ ሕሩር እዩ። ኣብ ውሽጥና ድማ ንነፍነፍ፣ በቲ ሓድሽ ስጋ ክንለብስ ክሳዕ እንጽበ። ሎሚ ከም ቅድሚ ሕጂ ዘይተሰምዓካ ይኸውን፣ እዚ ካብ ስጋ ንምርሓቕን ምስ ጐይታ ንምህላውን ዘለካ ድሌት፣ በቲ ዘይመውትን ዘይበስብስን ስጋ ንምልባስ፣ እዚ ድማ ዘይመውት ንምዃንን ንምጥዓምን። ክሳዕ ክንድዚ ንእኡ ንናፍቕ። ነገራት እዛ ዓለም ድማ ናብ ሰማይ ከነጥምት የገድደና። እምበኣር፣ እዚ ጽቡቕ እዩ። ግን ኩሉ ግዜ ዘክር፣ ኣምላኽ ንኹሉ ነገር ይገዝእ እኳ እንተኾነ፣ ኣምላኽና ጽቡቕ እዩ፣ ምሕረቱ ድማ ኣይጠፍእን። ንስኻ ዝሓልፎ ዘለኻ ኩሉ ይስምዖ። ሓንቲ ሰበይቲ እንተ ኣላ፣ እምበኣር፣ ብበይናዊነታ ድማ ሓዘን ኣለዋ፣ የሱስ ፍርድኦም እዩ። ክሳዕ ክንድዚ ጽቡቕ እዩ። ክሳዕ ሓደ መዓልቲ ናባኻን ናባይን ናብ ኩሎም ዝኣምኑሉን ክመጽእ ንጽበ፣ ኩሉ ንብዓት ካብ ኩሉ ህይወት ድማ ክድምስስ እዩ። ካብ ገጽ ሰብ ንብዓት ምድምሳስ ካብዚ ዝሕሩር እንታይ ክኸውን ይኽእል? ኣምላኽ ኩሉ ንብዓት ክድምስስ እዩ። ድሕሪኡ ሓዘን ኣይክህሉን፣ ስቓይ ኣይክህሉን፣ ሞት ኣይክህሉን፣ ምፍልላይ ኣይክህሉን። ሰማይ እዩ። ሎሚ ንክርስቶስ ከመይ ገይሮም ይኣምኑ፣ ቅድሚ ሕጂ እንተ ዘይገበርካ። ክሳዕ ክንድዚ ይፈትወካ። ኢዱ ኣብ ኣምላኽ ኣንቢሩ። ንሱ ኣምላኽ እዩ፣ ምሳኡ ሓደ እዩ። ኢዱ ኣብ ልዕሌኻ ኣንቢሩ፣ ሓጢኣት ፈንታ። ንሱ ሓጢኣት ዘይብሉን ቅዱስን ሰብ እዩ፣ ግን ንስምዒት፣ ንሓዘን ዝተሰብረ ልቢ ይርድኦ። እንሆ፣ ንፍቕሩ፣ ጽልኢ ሃብዎ። ብዘይ ምኽንያት ተጸልአ። ንስቓይ ምድሓር እንታይ ከም ዝኾነ ይፈልጥ። ተጸልአን ተነጸገን። እንደገና፣ ኣብኡ እመን። ንሱ ኣምላኽ እዩ። ክሳዕ ክንድዚ ይፈትወካ። ኣምላኽ ንወዱ ኣይሓደጎን፣ ግን ንኹላትና ኣሕሊፉ ሃቦ። እዚ ልዑላዊ ኣምላኽ ፍቕሪ ምዃኑ እንታይ ዝበለ ምስክርነት እዩ። ሎሚ ብስም የሱስ እመን።