ብዕምቆት ንኣምላኽ ምፍላጥ፡ ኣገዳስነቱን ኣገባቡን

ንኣምላኽ ክሳዕ ክንደይ ትፈልጦ? እዚ ንህይወትና ኣዝዩ ኣገዳሲን መሰረታዊን ሕቶ እዩ፣ ከመይሲ መንፈሳዊ ህይወትና ብምሉኡ በዚ ሕቶ እዚ ይምርኮስ። ኣምልኾና፣ ኣገልግሎትና፣ ከምኡ’ውን እምነትና ብሕቶ “ንኣምላኽ ክሳዕ ክንደይ ትፈልጦ?” ይምርኮስ። ኣምላኽ ብዛዕባ እቲ ግሩም ባህርዩ ዘሎና ፍልጠት ንኸነዕቢ የተባብዓና።

ኣብ መዝሙር 145 ዳዊት ከምዚ ይብል፡

እግዚኣብሄር ዓብዪ እዩ፡ ኣዝዩ ኺውድስ ይግብኦ፡ ዕቤት ከኣ ኣይርከብን እዩ። (መዝሙር 145:3)

ኣምላኽ ዘይተወሰነ እዩ። እዚ ማለት ድማ ንኣእምሮና ዘይበጽሕ እዩ። ንኣምላኽ ብምሉኡ ፈጺምና ኣይንርድኦን ኢና፣ ግናኸ ንዓኻን ንዓይንን ብፍልጠቱ ንኽንዓቢ፣ ከምኡ’ውን እቲ ብዛዕባ ኣምላኽ ዘሎና ፍልጠት ኣብ ህይወትና ግብራዊ ጽልዋ ንኽህልዎ እዩ ትምኒቱ። ኣብዛ ዓለም እዚኣ መሰኻኽሩ ዄንና ንርከብ፣ ከምኡ’ውን ብዛዕባ ዕቤቱን ብዛዕባ እቲ ግሩም ግብርታቱን ንኻልኦት ክንምስክር ይግባእ።

ዳዊት ከምዚ ይብል፡

ብግርማ ግርማኻን ብግሩም ግብርታትካን ክዛረብ እየ። (መዝሙር 145:5)

ብዛዕባ ኣምላኽ ዝበለጽና መጠን፣ ብዝያዳ ብልቢ እንፈልጦ መጠን፣ ብእምነት ክንሰርሕ ኢና። ኣብ ዳንኤል ምዕራፍ 11 ከምዚ ይብል፡

ግናኸ እቶም ንኣምላኾም ዚፈልጡ ህዝቢ ኺብርትዑን ኪገብሩን እዮም። (ዳንኤል 11:32)

ምኽንያቱ ንሓደ ሰብ ዝበለጽካዮ መጠን፣ ንእኡ ዝበለጽካዮ መጠን ክትእምኖ ኢኻ። ብዛዕባ ኣምላኽ፣ ብዛዕባ እምነቱ፣ ብዛዕባ ዕቤቱ፣ ብዛዕባ ግርማኡ ዝበለጽና መጠን፣ ዝበለጽናዮ መጠን ክንእምኖን ብእምነት ክንቅጽልን ኢና።

ግብራዊ ጽልዋን ተስፋታትን ንኣምላኽ ምፍላጥ

ኣብ ቃል ኣምላኽ ብዛዕባ ፍልጠት ኣምላኽ ዝተዋህቡና ግሩም ተስፋታት ኣለዉ። ኣብ 2 ጴጥሮስ ምዕራፍ 1 ሓደ ጠቒሰ፣ ኣብኡ ከምዚ ይብል፡

ጸጋን ሰላምን ብፍልጠት ኣምላኽን ጐይታና የሱስን ይብዝሓልኩም። (2 ጴጥሮስ 1:2)

ኣምላኽ መን ምዃኑ ዝበለጽናዮ መጠን፣ ብዝያዳ ጸጋ ክንረክብ ኢና፣ ከምኡ’ውን ንኣእምሮ ዝበልጽ ሰላም ኣምላኽ ክንረክብ ኢና። እዚ ድሌትካ ድዩ? እዚ ድሌትካ እንተኾይኑ፣ ሽዑ ብዛዕባ ዕቤት ኣምላኽን ግርማኡን፣ ኣብ ቃሉ ንዓና ዝገለጾን ክትመሃር ኣሎካ።

ጐይታ የሱስ ሓደ ግዜ ንደቀ መዛሙርቱ ኣዝዩ ኣገዳሲ ሕቶ ሓተቶም፣ ከምኡ’ውን “ንስኻትኩም ግና መን ምዃነይ ትብሉኒ?” በሎም። ሕጂ ሓደ ሰብ ነዚ ሕቶ እዚ እንተሓቲትካ፣ “የሱስ ክርስቶስ ንዓኻ ብሕታዊ መን እዩ?” እንታይ ምመለስካ? “መድሓኒየይ እዩ” ምበልካ? ምናልባት እዚ ቅኑዕ እዩ። ግናኸ ካብኡ ንላዕሊ ኣይኮነን ድዩ? መጽሓፍ ቅዱስ ኣልፋን ኦሜጋን፣ መጀመርታን መወዳእታን ምዃኑ ይብል። ንሱ ቀዳማይን ዳሕረዋይን፣ ዓብዪ ኣነ እየ። ንሱ ጓሳና፣ ሊቀ ኻህናትና፣ ዓቃቢና እዩ። ኣብ ቃል ኣምላኽ ብዙሕ ክብሪ ኣሎ፣ ቃል ኣምላኽ ከምዚ ይብል፡ ካብ ደቂ ሰብ ዝበለጸ ጽቡቕ እዩ። ብምሉኡ ፍቑር እዩ። ሕቶኡ፣ ብዛዕባኡ እንታይ ንፈልጥ፣ ከምኡ’ውን ብምኽንያት ዕቤቱ ንኻልኦት እንታይ ክንነግር ንኽእል? እዩ።

እንታይ ከም እንኣምን ጥራይ ኣይኮነን ኣገዳሲ፣ ግናኸ ንመን ከም ዝኣመናሉ’ውን ኣገዳሲ እዩ። እዚ እዩ ሃዋርያ ጳውሎስ ንጢሞቴዎስ ዝጸሓፈሉ። “ንመን ከም ዝኣመንኩ እፈልጥ እየ” ይብል፣ እዚ ድማ ኣብ ህይወቱ ግብራዊ ጽልዋ ነበሮ፣ ምኽንያቱ ንእዚ ግሩም ሰብ ዝኣመነሉ ኩሉ ንኽስውእ ድሉው ነበረ። ብዛዕባ ዕቤት ኣምላኽ ዝበለጽካዮ መጠን፣ “ንእኡ ዝኾነ ይኹን ነገር ንኽህብ ብፍጹም ብቑዕ እዩ” ክትብል ኢኻ። ስለዚ ፍልጠት ኣምላኽ ንነፍሲ ወከፍና ኣዝዩ ኣገዳሲ ርእሲ እዩ።

ሓደጋ ናይ ፍልጠት ምጕዳል

ብፍላይ ንዘመናትና ዓብዪ ሓደጋ ኣሎ፣ እቲ ሓደጋ ድማ ምስ ኣምላኽን ምስ ፍልጠት ኣምላኽን ሓቀኛ ምትእስሳር ዘይብሉ ናይ ወጻኢ ሃይማኖታዊ ኣገልግሎት ምህላው እዩ። እዚ ኣብ ብሉይ ኪዳን’ውን ከምኡ ነበረ። ነብዪ ኢሳይያስ ይዝክረኒ። ኢሳይያስ ከምዚ በለ፡

ስለዚ ህዝበይ ብዘይፍልጠት ተማሪኾም ይኸዱ። (ኢሳይያስ 5:13)

ናይ ወጻኢ ሃይማኖታዊ ኣገልግሎት ነበሮም፣ ግናኸ ንመን ከም ዘገልግሉ ረሲዖም ነበሩ፣ እዚ ድማ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ዘስካሕክሕ ነበረ፣ ስለዚ ድማ ናብ ምርኮ ተዋህቡ።

ንኣምላኽ ካብ ምውዳእ መስዋእቲ ወይ መስዋእቲ ምቕራብ ንላዕሊ ፍልጠት ምህላውና ኣገዳሲ እዩ። እዚ እዩ ኣብ ሆሴእ ምዕራፍ 6 ወይ ኣብ ሆሴእ 4 እንምበቦ፣ ከምዚ ይብል፡

ህዝበይ ብዘይፍልጠት ይጠፍኡ። (ሆሴእ 4:6)

ንኣምላኽ እንተዘይርኢናዮ፣ ሽዑ ውጽኢቱ መንፈሳዊ ምውዳቕ ክኸውን እዩ። ምናልባት ንሓደ እዋን ናይ ወጻኢ ሃይማኖታዊ ኣገልግሎት ክህሉ እዩ፣ ግናኸ ካብ ፍልጠት ኣምላኽ ዝተፈልየ እዩ፣ እዚ ድማ ኣዝዩ ኣዝዩ ሓደገኛ ነገር እዩ። ስለዚ ድማ ደጋጊምና ናብቲ “ብዛዕባኡ ዝያዳ ክመሃር እደሊ። ኣብ ቃሉ ክመሃሮ እደሊ፣ ከምኡ’ውን ብፍልጠት እዚ ግሩም ሰብ ክዓቢ እደሊ” እንብለሉ ነጥቢ ክንምለስ ኣሎና።

ንዳዊት ሕሰብ። ዳዊት ብልቢ ኣምላኽ ዝተመረጸ ሰብ ነበረ፣ ከምኡ’ውን ከምዚ ይብል፡

ኣብ ውሽጢ ሓቂ ክትረክብ ትደሊ። (መዝሙር 51:6)

ኣምላኽ ኣብ ህይወትና ሓቂ ክርኢ ይደሊ። ዳዊት ኣብቲ ሓደ ፍቕዲ ከምዚ ይብል፣ ምኽንያቱ ንኣምላኽ ይፈልጦ ነበረ፡

መስዋእቲ ኣምላኽ ዝተሰብረ መንፈስ እዩ፣ ዝተሰብረን ዝተዋረደን ልቢ፣ ኣምላኽ፣ ንስኻ ኣይትንዕቆን ኢኻ። (መዝሙር 51:17)

ዳዊት ንኣምላኽ ኣገዳሲ ነገር ናይ ወጻኢ ኣገልግሎት፣ ኣምልኾ፣ ወይ ኣገልግሎት ከም ዘይኮነ ይፈልጥ ነበረ፣ ግናኸ ቅድሚ ኩሉ ንኣምላኽ ኣገዳሲ ነገር ጉዳይን ኩነታትን ልቢ እዩ። ስለዚ ንኣምላኽ ምፍላጥን ሓሳባቱ ምፍላጥን ክሳዕ ክንደይ ኣገዳሲ ምዃኑ ትርኢ።

ክልተ መገድታት ብፍልጠት ኣምላኽ ንኽንዓቢ

ሕጂ ብዛዕባ ኣምላኽ ክንመሃርን ብፍልጠቱ ብክልተ መገድታት ክንዓብን ንኽእል ኢና። ቅድሚ ኩሉ፣ ቃል ኣምላኽ ብምንባብን ብምጽናዕን ክንዓቢ ንኽእል ኢና። ቃል ኣምላኽ ብኽብሪ ኣምላኽ ምሉእ እዩ፣ ከምኡ’ውን ብዛዕባ ዕቤቱ ይመስክር። ግናኸ ናብ ዝርዝራት ክንኣቱ ኣሎና። ባህርያት ኣምላኽ ክንመሃር ኣሎና፡ ኣምላኽ ኩሉ ዝፈልጥ፣ ኩሉ ዝርከብ፣ ኩሉ ዝኽእል፣ ዘይቅየር፣ ዘለኣለማዊ፣ ከምኡ’ውን ብዙሕ ካልእ ምዃኑ። ነዚ ነገራት እዚ ክትመሃሮም ትኽእል ኢኻ፣ ከምኡ’ውን ቅዱሳት ጽሑፋት ክትርኢን ኣበይ ከም ዝተገልጹ ክትርኢን ትኽእል ኢኻ፣ ወይ ድማ ንሰብነት ክርስቶስን ንግሩም ክብሩን ትመሃር። ክንመሃሮም እንኽእል ብዙሕ ነገራት ኣለዉ፣ ከምኡ’ውን ብፍልጠት ኣምላኽን ጐይታና የሱስ ክርስቶስን ከምኡ ኢና እንዓቢ።

ካልኣይ፣ ብተመክሮ ብፍልጠት ኣምላኽ ክንዓቢ ንኽእል ኢና። እዚ ማለት ድማ ዝበለጽናዮ መጠን ክንእምኖን ብእምነት ስጕምቲ ክንወስድን፣ ዝበለጽናዮ መጠን ከመይ ከም ዝድግፈናን ከመይ እሙን ምዃኑን ከመይ ንጸሎት ከም ዝምልስን ክንረክብ ኢና። ዳዊት ካብ ተመክሮኡ “እግዚኣብሄር ጓሳይ እዩ፣ ኣይደልን እየ” በለ። እዚ ኣብ ህይወቱ ዝረኣዮ ነገር ነበረ፣ ስለዚ ድማ ብዛዕባ እዚ ንኻልኦት ክምስክር ክኢሉ እዩ።

ንሃዋርያ ጳውሎስ ውሰድ። ንፊልጲስ ከምዚ ይብል፡

ኣምላኸይ ከኣ ብክብሪ ብክርስቶስ የሱስ ብሃብቱ ዅሉ ዜድልየኩም ኬማልኣልኩም እዩ። (ፊልጲስ 4:19)

ብዛዕባ “ኣምላኸይ” ይዛረብ፣ እቲ ዝረኣዮ ኣምላኽ፣ እቲ እሙን ምዃኑ ዝፈልጦ ኣምላኽ። “ንዓይ ጥራይ እሙን ኣይኮነን፣ ንዓኻትኩም’ውን እሙን እዩ” ይብል። እዚ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ። ሃዋርያ ጳውሎስ ምስ ደሓነ፣ እቲ ዝሓተቶ ቀዳማይ ሕቶ “ጐይታይ፣ መን ኢኻ?” እዩ። እዚ ንምሉእ ህይወቱ ዝሓተቶ ሕቶ ነበረ። “ጐይታይ፣ መን ኢኻ? ብፍልጠትካ ክዓቢ እደሊ” እናበለ ይሓትት ነበረ።

ኣብ ፊልጲስ ምዕራፍ 3 ጳውሎስ ከምዚ ይብል፡

ብምኽንያት ልዕልና ፍልጠት ክርስቶስ የሱስ ኩሉ ነገር ከም ዝጠፍአ እቖጽሮ። (ፊልጲስ 3:8)

ብፍልጠት ጐይታ የሱስ ምዕባይ ንእኡ ኣዝዩ ኣገዳሲ ነበረ፣ ስለዚ ድማ ካልእ ነገራት ከም ዝጠፍአ ቖጺርዎ። ሕቶ ንዓና፣ እዚ ኣተሓሳስባ እዚ ኣሎና ድዩ? ፍልጠት ሰብነት ክርስቶስ፣ ፍልጠት ሰብነት ኣምላኽ፣ ኣብ ህይወትና ኣገዳሲ ነገር ድዩ? እዚ እንተኾይኑ፣ ሽዑ ካልእ ነገራት ክንገድፍን ኣብዚ ክነተኩርን ይግባእ። ንቅዱሳት ጽሑፋት ምጽናዕ ግዜ ይወስድ። ብእምነት ስጕምቲ ንምውሳድ ጻዕሪ የድሊ። እዚኦም እዮም ብፍልጠት ኣምላኽ ንኽንዓቢ ዝሕግዙና ነገራት።

ሓደ ግዜ ኣምላኽ ንስምኦን ጴጥሮስ ራእይ ሃቦ፣ ጴጥሮስ ድማ “ንስኻ ክርስቶስ፣ ወዲ ህያው ኣምላኽ ኢኻ” በለ። እዚ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ። ደቀ መዛሙርቲ ንባሕሪ ምስ ሰገሩን ንየሱስ ኣብ ማይ ክኸይድ ከምኡ’ውን ናብ ጃልባኡ ክኣቱ ከምኡ’ውን ንማዕበል ከም ዘህድኦ ምስ ረኣዩ፣ ናብ ካልእ ወገን ምስ በጽሑ፣ “ብሓቂ፣ ንስኻ ወዲ ኣምላኽ ኢኻ” ኢሎም ጨደሩ። ትርኢ፣ ብፍልጠቱ ንኽንዓቢ ምስ ጐይታ ክንረኽቦም ዘሎና ገለ ነገራት ኣለዉ። እዚ ድማ ድሌት ኣምላኽ ንዓኻን ንዓይንን እዩ።