ኣብ እብራውያን 10፡ ኣመንቲ ብእምነት ንኽጸንዑ እምበር፡ ብምኽንያት መከራኦም ከይተመልሱ ጸኒዕና ክንርኢ ጸኒሕና። ምዕራፍ 11 ኣምላኽ ብእምነት ንዝነብሩ ኩሎም ከም ዘበርትዖም የርኢ። ኣብዚ ምዕራፍ 12፡ ብዛዕባ መከራ ካልእ ምዕዶ ተዋሂቡ ኣሎ፡ ኣምላኽ ንተግሳጽናን ስልጠናናን ይጥቀመሉ። እቶም እብራውያን ኣንበብቲ፡ ተግሳጽ እግዚኣብሔር ንኣኦም ፍቕሩ ከም ዝነበረ ረሲዖምዎ ነበሩ።
መከራ ንመንፈሳዊ ዕብየት ኩሉ ግዜ ዕድል ይህብ። ኣምላኽ ንዝኾነ ዓመጽ ኣይድግፍን እዩ፡ እዚ ድማ ንመከራና ዘስዕብ ይመስል። ይኹን እምበር፡ ንቃልስና ክድሕን ይኽእል እዩ፡ ብእኡ ድማ ንጥቕምና ይገስጸና። ኣብቲ ግዜ እቲ ምእራም ኣይፈቱን ንኸውን፡ እንተኾነ ግን፡ ብእኡ ክንስልጥን ፍቓደኛታት እንተኾይንና፡ “ፍረ ጽድቂ ሰላም” (12:11) የፍሪ።
እዚ ከምዚ ስለ ዝኾነ፡ ኣእዳውና ነበርትዕ! መገድታትና ነቕንዕ! ንሕና ወይ ኣሕዋትና ብቃልስና እንተተሰናኸልና እንታይ ጥቕሚ ኣሎ? ሓንካስ ኣእጋር እንተኸፍአ እንታይ በረኸት ኣሎ? ድኻም፡ መሪርነት ወይ ርኽሰት ዝመልኦ ሃዋህው፡ ናብ ደብረ ጽዮን፡ “ከተማ ህያው ኣምላኽ” (ቁ. 22) ንዝመጹ ሰባት ፈጺሙ ዘይበቅዕ እዩ።
እቲ ኣብ መጽሓፍ እብራውያን ዘሎ መጠንቀቕታት፡ ንሓሶት ኩሉ ንምግላጽን ንሓቂ ኩሉ ንምጥንኻርን እዩ። ብተመሳሳሊ መገዲ፡ እቲ ናይ ምዕራፍ 12 መወዳእታ ምዕዶ፡ “ንዝዛረብ ዘይምእባይኩም ተጠንቀቑ” (ቁ. 25) ይምዕድ። እቶም ሓሰውቲ ካብ ፍርዱ ኣይድሕኑን እዮም፤ ንሕና እቶም ሓቀኛታት ድማ ንድምጹ ክንሰምዕ ፍቓደኛታት ክንከውን ኣሎና። ዘይናወጽ መንግስቲ ንቕበል ኣሎና፡ ስለዚ ድማ ንኣምላኽ ብፍርሃትን ብቕድስናን ከነገልግል ከለና፡ ኣብ ሃዋህው ጸጋ ንነብር።
