ብመከራ ድማ ንምካሕ ኢና፡ መከራ ትዕግስቲ ኸም ዝገብር፡ ትዕግስቲ ድማ ተመክሮ፡ ተመክሮ ድማ ተስፋ ኸም ዝገብር ንፈልጥ ኢና። ተስፋ ድማ ኣየሕፍርን እዩ፡ ከመይሲ ፍቕሪ ኣምላኽ ብመንፈስ ቅዱስ፡ እቲ ዝተዋህበና፡ ኣብ ልብና ፈሲሱ እዩ። (ሮሜ 5:3-5) ብመከራ ዝምካሕ መን እዩ? ብዙሓትና ንምህዳም ማይላት ክንጐዪ ኢና፤ ግናኸ ኣብ ዝቖምናሉ ጸጋ እንተ ፈለጥና፣ ፍቕሪ ኣምላኽ ድማ ብመንፈስ ቅዱስ ኣብ ልብና እንተ ፈሲሱ፣ እቲ ብመከራ ዝረጋገጽ መወዳእታ እንተ ፈለጥና፣ ብእኡ ክንምካሕ ኢና። እቲ ዝፈትወና ንዅሉ ነገር ልዕላዊ ምቁጽጻር ኣለዎ፤ እንተኾነኸ እንታይ? እምበኣር፣ እንተ ፈቐደልና መከራ ንጥቕምናን ንበረኸትናን ንዝመጽእ ዘሎን ክኸውን ኣለዎ። ስለዚ ድማ ምሳኡ ሓቢርና ክንሓልፎ ኢና።
ትርጉም መከራ
ኣር.ሲ. ትረንች ኣብ “Study of Words” ዝብል መጽሓፉ ብዛዕባ ቃል መከራ ኣዝዩ ኣገዳሲ መብርሂ ሂቡ ኣሎ። ከምዚ ይብል፡ “እቲ ቃል ካብ ላቲን ዝመጸ እዩ። ትሪቡሉምእዚ ድማ እቲ ገባር ንእኽሊ ካብ ገለባ ዝፈልየሉ መጽረዪ ወይ መሽከርከሪ ነበረ፤ እቲ ድማ ትሪቡላቲዮ ብቐዳማይ ትርጉሙ ተግባር ምፍላይ ነበረ። ግናኸ ገለ ላቲናዊ ጸሓፊ ናይ ክርስትያናዊት ቤተ ክርስቲያን ነቲ ቃልን ምስልን ንላዕለዋይ ሓቂ ንምግላጽ ተጠቕመሉ፤ ሓዘን፣ ጭንቀት፣ ከምኡ ድማ መከራ ኣብ ሰባት ዘሎ ብርሃን፣ ንኡስን ድኻን ካብቲ ጽኑዕን ሓቀኛን ንምፍላይ ዝተመደበ መገዲ እዩ፤ ገለባ ካብ ስርናይ።” ካብዚ ዝበለጸ ምስላ ክህሉ ኣይክእልን እዩ፣ ካብቲ መከራ ኣብ ውሽጥና ዘሎ ገለባ ንምውጋድ እዩ እሞ ስርናይ ክተርፍ፣ ንዓና ዝያዳ ዘተባብዕ ነገር ክህሉ ኣይክእልን እዩ። ንሱ ብግልጺ ኣድላዪ እዩ፣ ክንፈርህ ድማ ኣየድልየናን እዩ። ብዝኾነ ይኹን መገዲ ኣይክንሰኣንን ኢና፣ ከመይሲ ኣብ ኢድ ኣምላኽ እንተ ኣሎና፣ “እንተኾነኸ እቲ ዝነኣሰ ፍረ ኣብ ምድሪ ኣይወድቕን እዩ” (ኣሞጽ 9:9) ተረጋጊጽና ኣሎና።
ጽልዋታት መከራ
መከራ ንብረት ነፍሲ ይፍትን፣ ካብኡ ንላዕሊ ድማ የጽንዖ፣ ከምቲ ሓጺን ዝጸንዕ፣ ኣብ ውሽጥና ድማ ትዕግስቲ ይገብር፣ “ብጹዕ እዩ እቲ ሰብኣይ እቲ ዝዕገስ ፈተና፤ ከመይሲ ምስ ተፈተነ፣ ኣኽሊል ህይወት ክቕበል እዩ፣ እዚ ድማ ጐይታ ንዝፈትውዎ ዝተስፈዎ እዩ” (ያእቆብ 1:12)።
መከራ ትዕግስቲ ይገብር፣ ትዕግስቲ ድማ ተመክሮ፣ ተመክሮ ድማ ተስፋ። ኣብ መከራ እናጸናዕና፣ ንርእስናን ንመገዲ ኣምላኽ ምሳናን ብተመክሮ ንፈልጥ፣ ንቕዱስ ፍቓዱ ድማ ብምግዛእ፣ እቲ ናብ ነፍስና ዝፈስስ ጸጋ ንረክብ። ብተወሳኺ ድማ እቲ ዝሓሰቦ መወዳእታ ክንርኢ ንጅምር። ከም እዮብ ኣይኮናን፣ ንሱ፣ ድኻ ሰብኣይ፣ ብዘይካ “ስለምንታይ” ዝብል ሕቶ መከራኡ ሓሊፉ፤ ንሕና ግና፣ ብዛዕባ ትዕግስቱ ዝሰማዕና፣ መወዳእታ ጐይታ ድማ ርኢና ኢና። ብዛዕባ ዕድልና ብዘይፍልጠት ኣይሓደገናን። “ምስ ምስሊ ወዱ ኽንመስል” ቀዲሙ ወሲኑና እዩ፣ “ንሱ ድማ ኣብ ብዙሓት ኣሕዋት በዅሪ ምእንቲ ኪኸውን” (ሮሜ 8:29)።
መከራ ንነፍሲ ካብ ምድራዊ ኣተሓሳስባ የንጽሃ፤ ዘይርኣዩ፣ ዘለኣለማውያን ነገራት ድማ ንዓና ዝያዳ ሓቀኛታት ይኾኑ፤ ተስፋ ይብርትዕ። ተስፋና ኣየሕፍረናን እዩ፣ ከመይሲ እቲ ዝመጽእ ዘሎ ክብሪ ዝተስፈወን ዘዳለወን ፍቕሪ ንፈልጥ ኢና። ብመንፈስ ቅዱስ፣ እቲ መብጽዓ ክብሪ ዝኾነ፣ ሕጂ ድማ ኣብ ማእከል መከራ ፍቕሪ ኣምላኽ ሓቀኛ ዝገብረልና፣ ብእኡ ተረጋጊጽና ኣሎና።
ርግጸኛነት ክርስትያናዊ ተስፋ
ብሓቂ ተስፋ ኣብ ድሕሪ እዚ ብመከራ ምሕጓስ እዩ ዘሎ፡ እቲ ናይ መወዳእታ፣ እቲ ዕላማ፣ ኣብ ቅድሚ ኣዒንትና ዓብዪ ይኸውን እሞ ነቲ ቀጥታዊ ብብርሃኑ ንዕቅኖ። ጳውሎስ ከምዚ ምስ ጸሓፈ እዚ እዩ ዝሓሰበ፡ “እቲ ንሓጺር ግዜ ዝጸንሕ ፈኲስ መከራና፣ ንዓና ኣዝዩ ዝበለጸን ዘለኣለማዊን ክብሪ ይገብረልና እዩ፤ ከመይሲ ነቲ ዝርአ ዘይኮነስ፣ ነቲ ዘይርአ ኢና እንርኢ፡ እቲ ዝርአ ግዜያዊ እዩ እሞ፤ እቲ ዘይርአ ግና ዘለኣለማዊ እዩ” (2 ቈረንቶስ 4:17-18)። እቲ እምነት ኣብ ልቢ ዝቐስቅሶ ተስፋ ኣብ ሰብ እንተ ዘይነበረ፣ ብመከራ ክሕጐስ ኣይክእልን ነበረ፤ ብዘይ ተስፋ ኣብ መከራ ምህላው ዘሕዝን ተመክሮ ምኾነ። እምነትን ተስፋን ፍቕርን ብሓንሳብ ይኸዱ፣ ምሳና ምስ ኣምላኽ ብመከራ እናሓለፍና ድማ ኣብ ነፍሲ ይዓብዩን ይማዕብሉን።
እዚ ዘየሕፍርን ንክርስትያን ብዓወት ብዅሉ መከራኡ ዘሕልፎን ተስፋ፣ ከምቲ “ኣብ ልቢ ሰብ ዘለኣለም ዝፍልፍል” እሞ ብትንፋስ ሞት ዝቕምስልን ዝጠፍእን ተስፋ ኣይኮነን፤ ናብ ኣምላኽን ቃሉን ዝምርሓ እዩ፣ ርግጽን ዘይተጠራጠረን እዩ፣ ብርግጽ መርከብ ዝኣስረሉ ቦታ ኣለዎ። እቲ ቃል ኣብ ሰብኣዊ ቋንቋ ናይ ዘይምርግጋእ ትርጉም ወሲዱ እዩ፣ ከመይሲ ከምቲ ዝኸውን፣ እቲ ዝበለጸ ተስፋታት ኣብዛ ህይወት እዚኣ ብብስጭት እዩ ዝዛዘም። ግናኸ እቲ ክርስትያናዊ ተስፋ ብዘይተለዋዋጢ ቃል ኣምላኽ ዝተረጋገጸሉ ነገር እዩ፣ እዚ ድማ ገና ኣይረኸቦን። ንሱ ወዲ ኣምላኽ እዩ፣ ወራሲ ኣምላኽን ምስ ክርስቶስ የሱስ ብሓንሳብ ወራሲን እዩ፣ እቶም ወረስቲ ድማ ክኣትዉ ኣለዎም ናብ ውርሻ፤ ኣብዚ ከይዱ ድማ ይፈልጥ
መደምደምታ
ብዛዕባ እቲ ዝመጽእ ዘሎ ክብሪ ንሓስብ፣ ብዛዕባኡ ድማ ንዝምር፣ ኣቓልቦ ኣሕዋትና ብጐይታ ናብኡ ንምርሕ፣ “ናብ ጸሓይ ንርአ፣ ብወርቃዊ ገጽና ድማ ብዛዕባ ተስፋና ብህድኣት ንዛረብ።”
