እሙን ዓርኪ ኣሎካ ድዩ?
ሓደ ግዜ ሓደ ኣዝዩ ጠቓሚ ከልቢ ዝነበሮ ገበሬ ነበረ። እቲ ከልቢ ምስ ኣረገ ግና፣ እቲ ዘየመስግን ጐይታኡ ብምጥሓል ክጥፍኦ ወሰነ።
ናይ ሰብ ትልሚ
ንኸልቢ ናብ ሓደ ኣብ ጥቓ ሕርሻኡ ዝነበረ ሩባ ወሲዱ ናብ ማእከል ሩባ ብጀልባ ወሰዶ። ብሓንቲ ኣረጊት ገመድ ሓደ ከቢድ እምኒ ኣብ ክሳድ እቲ ከልቢ ኣሰረ። ናብ ዝዓመቐ ክፋል ሩባ ምስ በጽሑ፣ ንኸልቢ ናብ ማይ ደርበዮ። እቲ ድኻ ከልቢ እታ ገመድ ክሳዕ ዝብተኽ ሰጠመ። ድሕሪኡ ብጩቕታ ናብ ላዕሊ ወጺኡ ናብ ጀልባ ሰሓበ። ይኹን እምበር ክወጽእ ዝፈተነ ኵሉ ግዜ፣ እቲ ጨካን ጐይታኡ ብመደቀሲ ይደፍኦ ነበረ። ኣብ መወዳእታ እቲ ልቢ ዘይብሉ ገበሬ ደው ኢሉ ንመደቀሲኡ ናብ ርእሱ ኣልዓሎ። «ሓንቲ ጽብቕቲ ምትኳስ ብርግጽ ከተጥሕሞ እያ» ኢሉ ሓሰበ። ክወዛወዝ ከሎ፣ ሚዛኑ ስሒቱ ናብ ማይ ወደቐ።
ናይ ሰብ ጸገም
ክስሕብ ኣይክእልን ነበረ! ይጥሕል ነበረ! እቲ ክቡር ከልቢ ግና ጐይታኡ ኣብ ጸገም ከም ዘሎ ረኣየ፣ ናብኡ ከይዱ ንጃኬቱ ሒዙ ናብ ድሕንነት ሰሓቦ። ብዘይካ እቲ ዝረኸቦ ጨካን ኣተሓሕዛ፣ እዚ እሙን ዓርኪ ንህይወት እቲ ጨካን ሰብ ኣድሓና። ንጽቡቕ ከልቢ ከምዚ ዝገብር ዝኾነ ሰብ ቅጽዓት ይግብኦ። ኣይትሰማምዕን ዲኻ?
ናይ ኣምላኽ ትልሚ
ግን ሓንቲ ደቒቕ! ካብዚ ገበሬ ንላዕሊ ገበነኛታት ኣይኮናን ዲና? ናብቲ ኢየሱስ፣ ወዲ ኣምላኽ፣ ብፍቕርን በረኸትን ጥራይ ንድኻ፣ ሓጥእ ሰብ ናብዛ ዓለም ዝመጸሉ ግዜ ንመለስ። ንሕሙማት ይፍውስ፣ ንምዉታት የተንስእ፣ ንጥሙያት ይምግብ፣ ንሓዘንተኛታት ድማ ሓጎስ የምጽእ ነበረ። ንሱ እቲ ሰብ ዝረኸቦ ዝበለጸ እሙን ዓርኪ ነበረ። ሰባት ግና «ኣርሕቕዎ!» ኢሎም ጨደሩ እሞ ኣብ መስቀል ሰቐልዎ። ልቢ ሰብ ክንደይ እዩ እኩይ? መጽሓፍ ቅዱስ ከም ዝብሎ:
ልቢ ካብ ኵሉ ንላዕሊ ተንኮለኛ እዩ፣ ብጽምኢ ድማ እኩይ እዩ፤ መንከ ይፈልጦ? (ኤርምያስ 17:9)
በረኸት ኣምላኽ ክሳዕ ዝጥዕመና ንወስዶ፣ ግና ከም ዘየድልየና ምስ ኮነ ንጥፍኦ።
ናይ ኣምላኽ ምድላው
ንእሙን ዓርክና ኣብ መስቀል ክንርእዮ ከሎና ፍቕሪ ኣምላኽ ንርኢ – ሓንቲ ቃል ኣይተዛረበን ወይ ሓንቲ ኣጻብዕቲ ኣይተልዓለን ንኣና ንምፍራድ።
ኣምላኽ ንወዱ ናብ ዓለም ኣይሰደዶን ንዓለም ንምፍራድ፣ የግዳስ ዓለም ብእኡ ምእንቲ ክትድሕን እዩ (ዮሃንስ 3:17)።
ኢየሱስ ንባዕሉ ንሓጥኣን መስዋእቲ ገበረ፣ ንጸላእቱ ፍቕራዊ ለውሃት ጥራይ ኣርኣየ። ጸለየ:
ኣቦ፣ ይቕረ በለሎም፣ እንታይ ከም ዝገብሩ ኣይፈልጡን እዮም (ሉቃስ 23:34)።
ከምቲ ሩባ፣ መስቀል እቲ ሰባት ንዕኡ ክጥፍእዎ ዝፈተኑሉ ቦታ ነበረ። ብሰንኪ ሞቱ ግና፣ ጸጋ ካብ ኢየሱስ ናብ ኵሎም ዝንስሑ፣ ሓጢኣቶም ዝናዘዙን ከም መድሓኒኦም ዝኣምኑን ይፈስስ ኣሎ። እቲ እሙን ከልቢ ናይ ታሪኽና ንህይወት ጐይታኡ ኣድሓና፣ ንዕኡ ገለ ዓመታት ንምምባር ሃቦ። ኢየሱስ ንሓጺር ግዜ ጥራይ ዘይኮነስ፣ ንኵሎም ዝኣምኑ ዘለኣለማዊ ህይወት ይህብ።
ናይ ምድሓንካ ግዜ
ንኢየሱስ ከም መድሓኒኻ እንተዘይትፈልጦ፣ ሕጂ ብጸጋ ክድሕነካ ንምሕጸነካ። ድሕሪኡ፣ ብፍርዲ ክመጽእ ከሎ፣ ቍጥዓኡ «ከም እቶን ክነድድ እዩ» (ሚልክያስ 4:1)፣ ሽዑ ድማ ብሓቂ ኣብ ጸገም ክትከውን ኢኻ! ሕጂ እሙን ዓርክኻ ከድሕነካ ኣይትፈቅድን ዲኻ?
