ቅድሚ ትንሳኤኡን ድሕሪ ትንሳኤኡን ሓደ እዩ። ከም ዝተንስአ እግዚኣብሔር፣ ኣብ ባሕሪ ጥብርያዶስ ንደቀ መዛሙርቱ ይረኽቦም፣ ንሳቶም ከኣ እግዚኣብሔር ምዃኑ ይፈልጡ። ከምቲ ኣብ ህዝባዊ ኣገልግሎቱ ዝገበሮ ብተመሳሳሊ ይሕግዞም። ንጴጥሮስ (ኣብ ህዝባዊ ኣገልግሎቱ) ኣብ ማእከል መዓልቲ ዓሚቕ ማይ ከይዱ ዓሳ ክገብር ነጊርዎ ነበረ። ኣብ ዮሃንስ 21፣ «መረብ ኣብ የማናይ ሸነኽ መርከብ ደርብዩ ክትረኽቡ ኢኹም» ይብል። ግን እዚ ጥራይ ኣይኮነን፡ ድሕሪ ዕርገቱ እውን፣ ካብ ሰማይ ምስኦም ብምስራሕ ንኣገልግሎት ደቀ መዛሙርቲ ከም ዝድግፍ ነንብብ (ማርቆስ 16:20 ርአ)።
ኣብ ማቴዎስ 14 ንየሱስ ኣብ ባሕሪ ክኸይድ ንርእዮ፣ ደቀ መዛሙርቲ ኸኣ መንፈስ እዩ ኢሎም ስለ ዝሓሰቡ ብፍርሃት ይጭድሩ። እግዚኣብሔር እንታይ ይገብር? ንርእሱ ይገልጸሎም፣ ናብኦም ይቐርብ፣ ኣብ ልዕሊ ሓይልታት ተፈጥሮ ዘለዎ ስልጣን ከኣ የርእዮም። ድሕሪ ትንሳኤኡ፣ ንደቀ መዛሙርቲ ብሃንደበት ይረኽቦም፣ «ሰላም ንዓኻትኩም ይኹን» ይብሎም። ድሕሪኡ ከምዚ ይብል፣ «ንሳቶም ግን ተደናጊሮም ስለ ዝፈርሑ፣ መንፈስ ርኢና ኢና ኢሎም ሓሰቡ» (ሉቃስ 24:37)። እንደገና፣ ንሱ ብኡብኡ ፍርሃቶም የርሕቕ፣ ንዝተወግኡ ኣእዳዉን ኣእጋሩን ከኣ የርእዮም።
እቲ ዝተንስአ ወዲ ኣምላኽ ንማርያም መግደላዊት እውን ተራእያ—ኣብዚ ኸኣ 7 ኣጋንንቲ ካብኣ ከም ዘውጽአ ብንጹር ተጠቒሱ ኣሎ። «ማርያም» ምስ በላን ብስምኣ ምስ ጸውዓን ድምጺ እቲ ጽቡቕ ጓሳ ትፈልጥ። ድምጹ ትፈልጥ ነበረት።
ሰባት ሓሳቦም ወይ ባህርያቶም ይቕይሩ። ወዲ ኣምላኽ ግን ሓደ እዩ ዝተርፍ። ሓደ መዓልቲ ብዙሓት ሰባት «ሆሳዕና ንወዲ ዳዊት» ኢሎም ጨደሩ፣ ድሕሪ ሓጺር ግዜ ኸኣ ገለ ካብቶም እቶም ዝጨደሩ ሰባት «ኣርሕቕዎ! ስቐልዎ!» ኢሎም ይጭድሩ ነይሮም ይኾኑ። ወዲ ኣምላኽ ሓደ ግዜ «እወ» ሓደ ግዜ ኸኣ «ኣይፋል» ኣይበለን። ንሕግን ብዛዕባኡ ዝተጻሕፈ ኩሉን ንምፍጻም መጸ። ጳውሎስ ንቈረንቶሳውያን ከምዚ ኢሉ ጸሓፈ፣
ምኽንያቱ ወዲ ኣምላኽ፣ የሱስ ክርስቶስ፣ እቲ ብኣና ኣብ ማእከልኩም ዝተሰብከ … እወን ኣይፋልን ኣይኮነን፣ ግን እወ ኣብኡ እዩ። (2 ቈረንቶስ 1:19)
ሎሚ እውን እቲ «እወ» ኣብኡ እዩ እቲ «ኣሜን» እውን ኣብኡ እዩ—ንተስፋታት ኣምላኽ ንምፍጻም (2 ቈረንቶስ 1:20 ርአ)።
