የሱስ ካብ ገሊላ ናብ ይሁዳ ኣብ ዝኸደሉ ግዜ ብሰማርያ ኣቢሉ ኸደ። ሲካር እትበሃል ከተማ ሰማርያ ምስ በጽሐ፡ ኣብ ሓደ ናይ ያእቆብ ዒላ ተቐመጠ። ካብቲ ነዊሕ ጉዕዞ ደኺሙ ነይሩ። ንሱ ዘለኣለማዊን ዓቢይን ኣነ እየ ዝብል እንተነበረ እኳ፡ ከም ሰብ መጠን ብገዛእ ፍልጠቱ ምድካምን ምሕላቕን እንታይ ማለት ምዃኑ ተማሂሩ።
ኣብዚ ከሎ፡ ደቀ መዛሙርቱ ገለ መግቢ ክዕድጉ ናብ ከተማ ኸይዶም ነበሩ። ብሃንደበት ሓንቲ ሰማርያዊት ሰበይቲ ማይ ክትቀድሕ ናብ ዒላ ቀረበት። የሱስ ክትሰትዮ ሓቲትዋ ምስኣ ድማ ምዝራብ ጀመረ። ድኻሙ ከይሓሰበ፡ ንምድሓን ነፍሳ ይሓስብ ነይሩ። ብዓቢ ትሕትናን ለውሃትን ድማ ኣብ መወዳእታ ልባ ረኸበ። እቲ ግሩም ውጽኢት ድማ፡ እዛ ንነዊሕ ግዜ ብምንዝርና ዝነበረት ሰበይቲ፡ ምስ መድሓኒ ብገዛእ ርእሳ ዘሕለፈቶ ነገራት ንኻልኦት እትነግር ወንጌላዊት ምዃና እዩ።
እቲ ኣብ መንጎ ጐይታን ደቀ መዛሙርቱን ዝቐጸለ ዝርርብ ኣዝዩ ኣገዳሲ እዩ፦
ደቀ መዛሙርቱ ድማ፡ «ረቢ፡ ብላዕ» ኢሎም ሓተትዎ። ንሱ ግና፡ «ኣነ ዘይትፈልጥዎ ዝብላዕ መግቢ ኣሎኒ» በሎም። ደቀ መዛሙርቱ ድማ ንሓድሕዶም፡ «ሓደ እኳ ዝብላዕ ነገር ኣምጺኡሉ ድዩ?» በሉ። የሱስ ድማ፡ «መግበይ፡ ፍቓድ እቲ ዝለኣኸኒ ኽገብርን ዕዮኡ ኽውድእን እዩ» (ዮሃንስ 4:31-34)። ንዕኡ፡ ሓንቲ ነፍሲ ንሰማይ ምዕዋት ካብ ሰብኣዊ ድሌታቱ ምምላእ ንላዕሊ ኣገዳሲ ነይሩ። ፍቓድ ኣቦ ምግባር መግቡ ነይሩ። እዚ ድማ ንልቡ ናይ ሓቂ ዕግበት ሂብዎ። ፍቓድ ኣቦ፡ ወዲ ናብኡ ዝመጹ ኩሎም ክቕበል ከም ዝግባእ የጠቓልል ነይሩ፡ ከምቲ ድሕሪኡ ዝበሎ፦
«ኣቦ ዝህበኒ ዘበለ ኹሉ ናባይ ኪመጽእ እዩ፡ ናባይ ዝመጽእ ድማ ከቶ ኣይክድርብዮን እየ። ኣነ ኻብ ሰማይ ዝወረድኩ፡ ፍቓደይ ክገብር ዘይኮነስ፡ ፍቓድ እቲ ዝለኣኸኒ ኽገብር እየ» (ዮሃንስ 6:37-38)።
ስለዚ፡ ክርስቶስ ኣብ ምምላእ ተፈጥሮኣዊ ድሌታቱ ከም ዘየተኩር፡ ግናኸ ፍቓድ ኣቦኡ ንምግባርን ንመንፈሳዊ ድሌት ዝጠፍኡ ሓጥኣን ንምምላስን ከም ዝምነ ነርኢ።
ብፍላይ ኣብ ወንጌል ማርቆስ፡ ክርስቶስ ብዓቢ ምሉእ ልቢ ከመይ ከም ዘገልገለ፡ ካብ ገዛእ ምቾቱ ንላዕሊ ብድሌታት ካልኦት እናሓሰበ ነርኢ። ንርእስና ኸምዚ ዝስዕል ሕቶ ክንሓትት ንኽእል ኢና፡ ክንደይ ኣብ ድሌታትና ነተኩር፡ ክንደይ ድማ ንድሌታት ካልኦት ንምምላስ ንፍትን?
ካብ ምቕባል ምሃብ ይባርኽ (ግብሪ ሃዋርያት 20:35)።
