«ግናኸ ኣነ እብለኩም ኣሎኹ»
«ንብጻይካ ፍቶ፡ ንጸላኢኻ ግና ጽላእ» ከም እተባህለ ሰሚዕኩም ኢኹም። ኣነ ግና እብለኩም ኣሎኹ፡ ንጸላእትኹም ፍትዉ፡ ንዚረግሙኹም መርቑ፡ ንዚጸልኡኹም ጽቡቕ ግበሩሎም፡ ምእንቲ እቶም ዚጸርፉኹምን ዚሰጉኹምን ድማ ጸልዩ።— ማቴዎስ 5:43-44 KJV
ጐይታ የሱስ ገለጸ እቲ ሃይማኖታውያን መራሕቲ ኣብ ዘመኑ ዝሰብክዎ ዝነበሩ ሓሶት ትምህርትታት። ካብቶም ብዙሓት ሓሰውቲ መምህራን፡ ፈሪሳውያን፡ ሰዱቃውያን፡ ጸሓፍትን ሕግያውያንን ነበሩ። ንሳቶም ኣብቲ ናይ ሙሴ ሕጊ ብግዳም ምምስሳል የተኩሩ ነበሩ። ጐይታ የሱስ ነቲ ናይ ኣምላኽ ኣረኣእያ ኣምጸኣልና፡ እዚ ድማ ንልቢ – ነቲ ውሽጣዊ ስነ-ምግባራዊ ሓቂ ደቂ ሰብ – የጠቓልል።
እቶም ኣብ ላዕሊ ዘለዉ ፍቕድታት ነቲ ጐይታ ካብ ብሉይ ኪዳን ዝጠቐሶም ሽዱሽተ ጥቕስታትን ንሳቶም ዝሃቦም መብርሂን ናይ መወዳእታ የርእዩና። ብኡብኡ፡ ምስ ርእስና ሓቀኛታት እንተኾንና፡ ብግዳም ንገሊኡ ወይ ንኹሉ እዚ ትእዛዛት እዚ ምእዛዝ ክንክእል ከለና፡ ብውሽጥና ግና ከም ዘይንበጽሕ ንፈልጥ ኢና። ንነገስታት እስራኤልን ይሁዳን ክንርኢ ከለና፡ ኣብ ብዙሓት ካብቶም ጐይታ ዝገምገሞም ሽዱሽተ ትእዛዛት ተመሳሳሊ ውድቀት ንርኢ። ብሓቂ፡ ኩሉ ደቂ ሰብ ብውሽጡ ብዝኾነ መገዲ ዘይእዙዝ እዩ።
ጐይታ የሱስ ጥራይ እዩ ንሕጊ ሙሴ፡ ብውሽጥን ብግዳምን ምሉእ ብምሉእ ዝተኣዘዘ። ንጸላእትና ክንፈቱ እምበር ክንጸልእ ከም ዘይብልና ጥራይ ኣይመሃረናን፡ በዚ መገዲ እዚ እውን ይነብር ነይሩ። ጐይታ ንምእባይ የሩሳሌም ምስ ሓሰበ፡ ክባርኽ እምበር ክረግም ከም ዘይደሊ ገለጸ፡ ግናኸ እቶም ሰባት ንዕኡን ንበረኸቱን «ኣይደለዩን» (ማቴዎስ 23:37)። ጐይታ ንጴጥሮስ ከም ዝኽሕዶ ምስ ገለጸሉ፡ ጐይታ ንደቀ መዝሙሩ ምእንትኡ ከም ዝጸለየ ነገሮ (ሉቃስ 22:31-32)። ይሁዳ ኣስቆሮታዊ ንጐይታ ንምጥላም ምስ በጽሐ፡ ንጠላሚ ብ«ዓርኪ» ኢሉ ተቐበሎ (ማቴዎስ 26:50)። ብኢድ እኩያት ሰባት ኣብ መስቀል ክመውት ከሎ፡ ጐይታ የሱስ ንኣቦኡ «ይቕረ በለሎም፡ እንታይ ከም ዚገብሩ ኣይፈልጡን እዮም» (ሉቃስ 23:34) ኢሉ ሓተተ።
እንታይ ግሩም፡ እሙን መድሓኒ! ንሱ ጥራይ እዩ ኣምልኾናን ምስጋናናን ዝግብኦ።
