ኤጳፍሮዲጦስ ንትርጉም ስሙ እሙን ነበረ፦ «ፍቑር።» ግን ንጳውሎስ ካብ ፊልጲ ናብ ሮሜ 800 ማይልስ ህያብ ምምጻእ ንሞት ኣቕሪብዎ ነበረ (ፍ. 30)። ብዛዕባ እቲ ዜና ሕማሙ ኣብቶም ዝለኣኽዎ ኣሕዋቱ ዘሕድሮ ጽልዋ ብምሕሳብ ተጨኒቑ ነበረ (ፍ. 26)፡ ግን ኣምላኽ ምሕረት ገበረሉ እሞ ጥዕናኡ ተመልሰሉ። ኣምላኽ ንጳውሎስ እውን ምሕረት ገበረሉ፡ ምኽንያቱ እንተ ዝመውት «ሓዘን ኣብ ልዕሊ ሓዘን» ምኾነሉ ነበረ፦ ነዚ ፍቑር ሓው ምጥፋእ ሓዘን፡ ኣብ ልዕሊ እቲ ሕማሙን ጭንቀቱን ምርኣይ ዝመጸ ሓዘን።
ሓዘን ርእሰ-ወዳድነት ክኸውን ይኽእል እዩ፡ ግን ኣብ ጉዳይ እዞም ክልተ ሰባት ዘይርእሰ-ወዳድነት ነበረ። ጳውሎስ ናይ ምሕዋይ ህያቡ (ግብሪ ሃዋርያት 19:11–12 ኣንብብ) ንንብዓት ንምጥፋእ ተጠቒሙ ይኸውን፡ ግን እዚ ፍቓድ ኣምላኽ ከም ዘይነበረ ብግልጺ ይፈልጥ ነበረ፡ እዚ ድማ እቶም እምነት ፈወስቲ ዝበሃሉ ክሓስቡሉ ይግባእ። ኤጳፍሮዲጦስ ምስ ሓወየ፡ ጳውሎስ ናብ ቤቱ ለኣኾ፡ ብርግጽ ንብጾቱ ብምጥፋእ ሓዚኑ ነበረ፡ ግን ኣሕዋቱ ብህይወት ከም ዝተቐበልዎም ስለ ዝፈልጥ ኣይሓዘነን።
ቅድሚ ሕጂ ኣብዛ ደብዳበ ጳውሎስ ብዛዕባ ርእሱ፡ ምሟት «ረብሓ» ከም ዝኸውን ጽሒፉ ነበረ፡ ምኽንያቱ «ምስ ክርስቶስ ምዃን» ማለት እዩ፡ እዚ ድማ «ኣዝዩ ዝበለጸ» እዩ (1:21, 23)፤ ግን እቶም ዝተረፉ ፍቑር ሰብ ምስ ሞተ ዝስምዖም ሓዘንን ስእነትን ይፈልጥ ነበረ። ብጸገማት ካልኦት ኣዝዩ ይጽሎ ነበረ።
ብዛዕባ ስምዒታት ንሓድሕድና እንሓስበሉ መገዲ ዳግማይ ክንገምግሞ ኣሎናዶ? እዚ ንባህሊ ግዳይነት ንምብራታዕ ኣይኮነን—ናይ ጳውሎስ ባዕሉ ኣብነት ነዚ ይከላኸል (ፍ. 14–18)—ግን እቲ ጐይታ የሱስ ካብ ክብሪ፡ «ሳውል፡ ሳውል፡ ስለምንታይ ኢኻ እትሰግኣኒ?» (ግብሪ ሃዋርያት 9:4) ምስ በሎ ዝመሃሮ ንምምሃር እዩ። እወ፡ ጐይታና ኣብ እንሓዝነሉ እዋን ይድንግጸልና እዩ (እብራውያን 4:15)፡ ምኽንያቱ ኣብ ምድሪ ኣባላት ስጋኡ ኢና (1 ቆሮንቶስ 12:27)፤ ንሱ ባዕሉ ሓዘን ይፈልጥ እዩ፡ ምኽንያቱ ኣብዚ ከሎ «ሰብ ሓዘን» ነበረ (ኢሳይያስ 53:3)።
