ነፍሰይ፡ ንእግዚኣብሄር ባርኺ! ዎ ጐይታይ ኣምላኸይ፡ ኣዝዩ ዓብዪ ኢኻ፡ ብኽብርን ግርማን ተኸዲንካ ኣሎኻ። ንርእስኻ ብብርሃን ከም ክዳን እትኸድን፡ ንሰማያት ከም መጋረጃ እትዝርግሕ። — መዝሙር 104:1-2 NKJV
ንጉስ ኣምልኹ፡ ኩሉ ክብሪ ኣብ ላዕሊ፡ ብምስጋና ንሓይሉን ፍቕሩን ዘምሩ፤ ጋሻናን ተከላኻሊናን፡ ጥንታዊ ዘመናት፡ ብግርማ ተኸዲኑ፡ ብምስጋና ተዓጢቑ። ብዛዕባ ሓይሉ ንገሩ፡ ብዛዕባ ጸጋኡ ዘምሩ፡ ክዳኑ ብርሃን ዝኾነ፡ ድንኳኑ ቦታ ዝኾነ፡ ሰረገላታት መዓቱ ዓሚቕ ነጐዳ ደበናታት ይፈጥሩ፡ መገዱ ድማ ኣብ ኣኽናፍ ማዕበል ጸልማት እዩ። ምድሪ ብዘይተነግረ ድንቂ ነገራት ዝመልአት፡ ኩሉ ዚኽእል፡ ሓይልኻ ካብ ጥንቲ መሰረታ፤ ብዘይተለዋዋጢ ድንጋጌ ኣጽኒዕካያ፡ ከም መጐልበቢ ድማ ባሕሪ ኸቢብካያ። ልግስኻዊ ክንክንካ፡ ኣየናይ ልሳን ኪገልጾ ይኽእል? ኣብ ኣየር ይትንፍስ፡ ኣብ ብርሃን ይበርህ፤ ካብ ኣኽራናት ይውሕዝ፡ ናብ ጐልጐል ይወርድ፡ ብጥዑም ድማ ኣብ ጤዛን ዝናብን ይንጠብጠብ። ድኹማት ደቂ ሓመድ፡ ከም ድኹማት ድማ ድኹማት፡ ብኣኻ ንኣምን፡ ኣይንረኽበካን ድማ ክትፈሽል፤ ምሕረትካ ከመይ ዝበለ ለዋህ፡ ክሳዕ መወዳእታ ከመይ ዝበለ ጽኑዕ፡ ፈጣሪና፡ ተከላኻሊና፡ መድሓኒና፡ ከምኡ’ውን ዓርክና። ዎ ዘይተለክዐ ሓይሊ! ዘይተነግረ ፍቕሪ! መላእኽቲ ኣብ ላዕሊ ኬምልኹኻ ኸለዉ ባህ ይብሎም፡ እቲ ትሑት ፍጥረት፡ እኳ’ኳ መዝሙራቶም ድኹም እንተኾነ፡ ብሓቀኛ ኣምልኾ ኩሉ ምስጋናኻ ኺዝምር እዩ። ብሮበርት ግራንት (1779-1838)
