«ክልተ ልቢ» ዝብል ቃል ኣብ ሓድሽ ኪዳን ክልተ ግዜ ጥራይ እዩ ዝርከብ፡ ክልቲኡ ድማ ኣብ መልእኽቲ ያእቆብ እዩ። እዚ ቃል እዚ ስእላዊ ኣበሃህላ እዩ። ካልኦት ትርጉማት እንግሊዝኛ «ክልተ ልቢ ዘለዎ ሰብ» ወይ «ነፍሱ ዝተመቕለት ሰብ» ዝብል ትርጉም ይህቡ። ኣብ ቅዱሳት ጽሑፋት ንእግዚኣብሔር ክስዕቡ እናፈተኑ፡ ንኻልእ ጽልዋታት ዝተሰዓሩ ሰባት ክንሓስብ ከለና፡ ነቲ ዘሕዝን ውጽኢት ክንርእዮ ንኽእል ኢና። ሎጥ ጻድቕ እኳ እንተ ነበረ፡ ናብ ሰዶም ተሰጋጊሩ ነፍሱ ኣሕመመ። ሚርያም ድሕሪ ምድሓን እስራኤል ኣብ ቀይሕ ባሕሪ ምስ ሙሴ እኳ እንተ ተሓጎሰት፡ ድሕሪ ግዜ ግን ብሰንኪ ኣድልዎን ቅንኣትን ኣንጻሩ ተዛረበት። ሰሎሞን ሓጢኣተኛ ዝምድናታት ዘለዎ ሓደጋታት እኳ እንተ ፈለጠ፡ ንብዙሓት ዘይኣምኑ ኣንስቲ ክፈቱ መረጸ፡ ብኡብኡ ድማ ንኣምላኽ ዘይእሙን ኮነ።
ነዚ ስሕተታት እዚ ክንደግሞ እንተ ዘይደሊና፡ እቲ ካብ ያእቆብ ዝርከብ ፍቕድታት ገለ ሓገዝ ይህብ። ኣብ ምዕራፍ 1፡ ኣመንቲ ብእምነት ንኣምላኽ ብምሕታት ጥበብ ክደልዩ ተዓዲሞም ኣለዉ። ኣብ ክንዲኡ ኣብ እዋን ጸሎትና ጥርጣረ እንተ ኣሕዲርና፡ ክልተ ልቢ ዘለና ሰባት ክንከውን ኢና፡ ኣብ ኩሉ ነገር ድማ ዘይረጋግእ ክንከውን ኢና። ሓደ ክርስትያን ብዛዕባ ዕዮን መገድታትን ኣምላኽ ሓድሓደ ግዜ ዘይምርግጋእ ክስምዖ ይኽእል እዩ፡ እቲ ኣብ ያእቆብ 1 ዘሎ ጥርጣረ ግን ኣምላኽ ፈጺሙ ክእመን ከም ዘይከኣል ዝነግረና ጥርጣረ እዩ። ብስልጣኑን ብጽቡቕነቱን ዘይኣምንና ኮይና እንተ ጸሊናዮ፡ እንታይ ምርግጋእ ክህልወና እዩ?
ድሕሪኡ ያእቆብ 4 ኣብ መንጎ ኣመንቲ ባእሲ ዝፈጥሩ ናይ ርእሰ-ፍቕሪ ስምዒታት የጕልሕ። ትዕቢትን ቅንኣትን ንርእስና ከነልዕል ክመርሓና እዩ፡ እዚ ድማ ናብ ብዙሕ ሽግር ይመርሕ። ልብና እንተ ኣንጺህናዮ ግን—ማለት፡ ነቲ ዝተሓዋወሰ ምኽንያታትና ተኣሚንናሉ እንተ ተነሲሕናሉ—ድሕሪ ሕጂ ክልተ ልቢ ዘለና ኣይንኸውንን ኢና። ድሕሪኡ እግዚኣብሔር፡ ንትሑታት ጸጋ ዝህብ፡ ከልዕለና ክኽእል እዩ።
