«ኣምላኽሲ መንፈስ ፍርሃት ዘይኮነስ፡ መንፈስ ሓይሊን ፍቕሪን ቅኑዕ ፍርድን እዩ ዝሃበና።» (2 ጢሞቴዎስ 1:7) ኣምላኽ ኣብ ህይወት ክርስትያን ዘተባብዖ ፍርሃት እንተሎ፡ ንሱ ፍርሃት ኣምላኽ ጥራይ እዩ (2 ቈረንቶስ 5:10-11፤ እብራውያን 10:31)። ፍርሃት ሰባት ካብ ኣምላኽ ኣይመጽእን። ጸገሙ ግን ብዙሓት ክርስትያናት ንሰባት ካብ ንኣምላኽ ንላዕሊ ምፍራሆም እዩ። ፍርሃቶም ንኣምላኽ ከየሐጕሱ ይዓግቶም፡ ከመይሲ ንኻልኦት ሰባት ንምሕጓስ ጻዕሮም የባኽኑ።
ጢሞቴዎስ መንእሰይ፡ ብባህሪኡ ፈራሕ፡ ምናልባት ድማ ብኣካላዊ መዳይ ዘይሓየለ እዩ ነይሩ (1 ጢሞቴዎስ 5:23)። ንጳውሎስ ብዙሕ ግዜ ዘጋጥሞ ዝነበረ መከራን ስደትታትን ይፈልጥ ነይሩ። ንሱ እውን ነቲ ሓደ ዓይነት ስደት ክቕበል ከም ዝኽእል ይፈልጥ ነይሩ። ጳውሎስ ንወዲ መንእሰይ መዓይይቱ፡ ፍርሃት ካልኦት ካብ ኣምላኽ ከም ዘይመጽእ ኣዘኻኸሮ።
ፍርሃት ኣምላኽ ብንጹር ዝነገረና ነገር ደው ከብለናን ክንሓትት ከም ዝገብረናን እዩ። ምናልባት ስደት ክሳዕ ዝመጽእ ብምእዛዝና ንተኣማመን ነይርና፤ ሕጂ ግን ንኣምላኽ ብግቡእ ሰሚዕናዮ ዲና ኢልና ንጠራጠር። መብዛሕትኡ ፍርሃት ፍርሃት ዘይፍለጥ እዩ። ኣብ ቅድሜና እንታይ ከም ዘሎ ኣይንፈልጥን፡ ስለዚ ንጭነቕ። ምናባዊ ሓሳባትና ጸገማት ክሳዕ ዘይፍታሕ ክዓብዩ ይኽእሉ። ነገራት ብቅኑዕ ኣረኣእያ ንምርኣይ ቅኑዕ ኣእምሮ የድልየና። ኣምላኽ መንፈስ ቅዱሱ ዝሃበና ብምኽንያት እዚ እዩ፡ ነገራት ኣምላኽ ከም ዝርእዮም ክንርኢ ንኽእል።
ፍርሃት ንኣምላኽ ዘይምእዛዝ ምኽንያት ኣይኮነን። ኣብ ውሽጥኻ ሓያል ህላዌ መንፈስ ቅዱስ ከሎኻ ብፍርሃት ክትነብር ምኽንያት የለን። ፍርሃት ክግዝኣካ እዩ፡ ክርስቶስ ግን ንዓኻ ሓራ ንምግባር መጺኡ። ኣምላኽ ካብ ዝኾነ ትረኽቦ ዘሎኻ ፍርሃት ሓራ ከውጽኣካን ኣዒንትኻ ክኸፍተልካን ሕተቶ። ንሱ ናይ ኩነታትካ ሓቂ ክገልጸልካ ከሎ፡ ብምእዛዝ ክትቅጽል ክሕግዘካ እዩ።
