«ኣብኡ ድማ ንዓበይቲ ርኢና» (ዘሁልቍ 13:33)። እወ፣ እስራኤላውያን ሰለይቲ ንዓበይቲ ርእዮም፣ ግናኸ እያሱን ካሌብን ንኣምላኽ ርእዮም! እቶም ዝጠራጠሩ ሎሚ እውን «ክንጥቅዕ ኣይንኽእልን . . . ፤ ንሳቶም ካባና ዝበዝሑ እዮም» (ቁ. 31) ይብሉ። ግናኸ እቶም ዝኣምኑ «ክንድይብን ክንወርስን ይግብኣና . . . ፣ ከመይሲ ብርግጽ ክንገብሮ ንኽእል ኢና» (ቁ. 30) ይብሉ።
ዓበይቲ ዓበይቲ ሽግራት ይውክሉ፣ ንሳቶም ከኣ ኣብ ኩሉ ቦታ ይስዕቡና። ኣብ ስድራቤትና፣ ኣብ ኣብያተ ክርስትያንና፣ ኣብ ማሕበራዊ ህይወትና፣ ከምኡ’ውን ኣብ ልብና ኣለዉ። ክንስዕሮም ይግብኣና ወይ ከኣ ክበልዑና እዮም፣ ከምቲ ጥንታውያን እስራኤላውያን፣ ንኣብ ከነኣን ዝነበሩ ብምፍራህ፣ «እታ ዝሰለይናያ ምድሪ ንዝነብሩዋ ትበልዕ እያ። ኩሎም እቶም ኣብኣ ዝረኣናዮም ህዝቢ ዓበይቲ እዮም» (ቁ. 32) ዝበሉ።
ከምቲ እያሱን ካሌብን ዝገበሩ እምነት ክንርኢ ይግብኣና፣ ንሳቶም ከኣ «ኣይትፍርሑ . . . ፣ ከመይሲ ክንውሕጦም ኢና» (ዘሁልቍ 14:9) በሉ።
ብሓቂ፣ ንኻልኦት «ንዓበይቲ ብምስዓር ካብ ዘይነበሩ ዝበለጽና ክንከውን ኢና» በልዎም። ብሓቂ፣ ንዓበይቲ ዝስዕር እምነት እንተዘይብልና፣ ክንውሓጥ ኢና—ብዓበይቲ ዝበልዑና እዮም እቶም መገዲ ዝዓግቱና። «በቲ ሓደ መንፈስ እምነት» (2 ቈረንቶስ 4:13) ከምቲ እያሱን ካሌብን ዝነበሮም፣ ንኣምላኽ ንጠምት፣ ንሱ ድማ ንሽግራት ክከናኸነልና እዩ።
ንዓበይቲ እንረኽቦም ንኣምላኽ እንተገልገልናን እንተሰዓብናዮን ጥራይ እዩ። እስራኤል ናብ ቅድሚት ክኸዱ ከለዉ እዮም ዓበይቲ ዝተራእዩ፣ ከመይሲ ናብ ምድረበዳ ምስ ተመልሱ፣ ሓደ እኳ ኣይረኸቡን።
