ምስ ክርስቶስ ብርሃን ርክብ ኣሎኒ። ካብዚ ዘሎ ነገራት ጥራይ ኣዒንተይ ኣርሒቐ ነቲ ኣብ ላዕሊ ዘሎ ብሩህ ብርሃን ክርኢ የብለይን፣ የግዳስ ኣብዚ ታሕቲ ከንጸባርቖ ኣሎኒ። ኣነ ሕማቕ መርኣያ ክኸውን እኽእል እየ። «ኣይትጨነቕ» ይብል ክርስቶስ። «ቀጽል፣ ሓይሊ እህበካ እየ። ንስኻ ባዕልኻ ከምዘይትኾነን ኣብ ለይቲ ከምዘለኻን እፈልጥ እየ። ግና ብርሃን ምሃብ ቀጽል፣ ቀልጢፍካ ናብ መዓልቲ ኣምላኽ ክትበጽሕ ኢኻ።» እታ ብዘይ ደበና ዝኾነት ንግሆ ናብቲ ክርስቶስ ሕጂ ዘሎ ብርሃን ከተእትወና እያ። ንሱ ብሩህን ንግሆ ኮኾብን እዩ።
እታ ለይቲ ኣዝያ ጸልማት ክትከውን ትኽእል እያ፣ ግና እቲ ጸልማት ናብቲ ብሩህን ንግሆ ኮኾብን ኣይበጽሕን እዩ። ዝኾነ ደበና ኽድኖ ኣይክእልን እዩ። ቀልጢፉ ኽበርህ እዩ። ንሕና ኣብዚ ብትዕግስቲ ንቕድሚት ንኸይድ ኣሎና። ንሱ ብሩህን ንግሆ ኮኾብን እዩ። ንርእዮ ኢና። ንሱ ኸልዕለናን ናብ ቤት ኣቦ ኸምርሓናን እዩ፣ ቅድሚ ጸሓይ ምብራቓ። እዚ ተስፋ እዚ እዩ ኣብ ማእከል ውድቀት ንቕድሚት ንኽንከይድ ትብዓት ዝህበና። ብርግጽ፣ ወዲቐ እየ። ጽቡቕ መርኣያ ብርሃን ኔረ ድየ? ኣይፋል! ግና ክሳዕ ዝመጽእ፣ ክሳዕ ንሱ ብሩህን ንግሆ ኮኾብን ኮይኑ ዝርእዮ፣ ከም ዝኽእል ክቕጽል ኣሎኒ። ንምምላሱ ብሩህ መርኣያ ብርሃን ኣይንደልን ኢና—እንተኾነ እኳ ከምኡ ክንከውን ይግባእ—ወይስ ብዘይቲ ዝመልአ መብራህቲ ንርኢ ኣይንጽበን ኢና። የግዳስ መንፈስ ቅዱስ ኣብታ መርዓት ንሱ ኽመጽእ ይደሊ።
«ናይ ምጽእ፣ ጐይታ የሱስ» ኢልካ ትጽውዕ ከሎኻ ይሰምዓካ ድዩ? ልብኹም «ናይ ምጽእ፣ ጐይታ የሱስ» እናበለ ይወጽእ ድዩ? ናብ ከባቢኻ ክትርኢን ንኻልእ ክትጽበን ኣየድልየካን እዩ። ንዕኡ ኽትብሎ ትኽእል ኢኻ። ኣህ! ምስ ክርስቶስ ብዛዕባ እታ ቃል «ናይ ምጽእ!» ርክብ ኣማዕብል—ርእስና ከም ክፍሊ እታ ኣብ ምድሪ ዘላ መርዓት ገርና እናረኣና፣ መንፈስ ድማ ኣብኣ ኮይኑ «ናይ ምጽእ!» እናበለ።
